Bisiklet Yaka

http://www.emreunayli.com/blog/

2011-08-12T16:24:00.001-07:00

http://www.emreunayli.com/blog/

Artık buradayım :)

Çamur, MAS, Mezuniyet, Hayat filan...

2011-06-10T16:28:00.000-07:00

En son vedalarda iyiyimdir demişim ya. Asıl iyi olduğum yeni başlangıçlardır. Sonlandırdığım şeylere çok güzel spin-off yaparım. Hayat koca bir dizi gibi bana göre evet. Şimdi çok kısa özetlemek gerekirse, Beykent Üniversitesi'nden mezun oldum ben ya 5 senenin arkasından, büyük bir boşluğa düşmem gerekiyordu. Çok şükür düşmedim. Karşıma müthiş bir fırsat çıktı çünkü. MAS!! Miami Ad School!! Başka bir yola giriyorum ey okucuyu, yola ilk adımımı attığım andan itibaren de çok değişecek buralar, her şeyden haberdar edeceğim sizi. Ama şimdilik başka bir şeyden bahsedeyim. Şimdi Miami Ad School'un her şubesinde bir köpek olmak zorunda diye bir kural varmış. İstanbul şubesinin de köpeği Çamur diye feci sevimli, sevgi köpüğü bişi. Daha ilk tanışmamızda yapıştı la, yok böyle bir hayvan. Bugün de güzel bişi oldu, ben bu köpeği yaklaşık 45 saniye gezdirdim Asmalımescit'de. Lan çok mutluydum o anda var ya anlatamam.

Şimdi ben paso hayvanlarla büyümüş biri olmama rağmen beslediğimiz hayvanlar hep ev kedisiydi. Tasma takıp gezdiremiyorsun yani sokakta. Feci kıl bişi. O kadar süper bi insansın, hayvan besliyorsun, onu kardeşin gibi seviyorsun filan ama sokağa çıkınca kimse bunu göremiyor. O yüzden ben hep bi' köpek isterdim. Dışarı çıkarıp gezdireyim diye. Ama bunun sebebi öyle havasından mavasından değil. Sevdiğim hayvanla sadece 4 duvar arasında zaman geçirmek istemem çünkü. Çıkalım, yürüyelim, koşalım, oynayalım. Dışarıdaki hayatın da bir parçası olsun isterim. Bugün de MAS'ın köpeği Çamur'la öyle 45 saniye de olsa yürüyünce amaaaaaaan bir uçtum ben.

Büyük hayallerimden biridir. Uygun bir eve çıkayım, anında köpek alacağım. Kedilerden baydım çünkü. Nankörlüğünü filan görmedim şimdi hiç bi' kedinin ama günde 21 saat uyuyan bir hayvan tatmin etmiyor beni abi. Oyuncu bi hayvan da değil. Tek yapabileceğin şey, eline aldığın iple 4 dakika evin içinde koşturmaca. Sonra zaten o da yoruluyor, sen de. Ama köpek öyle mi? Paso ilgi alaka istiyor, seni çok seviyor, sevdiğini belli ediyor filan. Tam benim ihtiyacım olan şey.

Şimdi MAS'a başlarken bir çok hayalimin gerçekleşeceğine dair büyük inançlarım var. Çok büyük inançlar hem de. Hani bekliyorum yıllardır, kendimi ait hissedebileceğim bir yerlere gideyim, etrafında rahat hissedebileceğim insanlarla yaratıcı bir şeyler yapayım diye. Hepsi oluyor yavaş yavaş sanki.

Çok dağınık oldu farkındayım, bi süre daha böyle dağınık kalacağım, sonra toparlanırız nasılsa. Diyeceğim o ki, hayallerimin gerçeğe dönme vakti geldi sanki. Başarılı bir hayattan, basit bir köpek isteğine kadar her şeyin gerçekleşebileceği bir yerlere yürüyorum ben, gelin arkamdan.

Vedalarda iyiyimdir...

2011-06-01T08:50:00.000-07:00

Bugün 5 yılın arkasından üniversite hayatım sona erdi. Evet hala önümüzde bir mezuniyet balosu ve kep töreni var ama okul bitti işte. Son kez girdik sınıflara filan, mezuniyet projelerimizi teker teker izlettik. Son kez beraber otobüse bindik. Dramatik şeyler tabi.

Vedalarda iyiyimdir. Çok dramatikleştiririm olayı. İleride yapacağım projelerde ayrılık sahnelerinde iyi ağlatacağım izleyiciyi. Bak eve geldim şimdi, bi şarkılar bi şarkılar...Mazhar Alanson "benim hala umudum var, güzel günler bizi bekler..." filan diyor. Mor ve Ötesi "gördüm, gördüm, büyük düşler gördüm" diyor. Şebnem Ferah, Hoşçakal şarkısıyla koydu filan.

Sevmiyordum ben aslında okulu, hatta içindeki insanları da sevdiğimi sanmıyordum çoğu zaman. Ama bugün anladım ki, ne yaşanırsa yaşansın, sırf hayatıma girdikleri ve kimileri 5 sene boyunca yanımda oldukları için koydu. Gelecek korkusu filan değil ha tamamen alışkanlıklardan kurtulamama durumu bu hüznün sebebi. Alışkanlıklarımı zor bırakırım. Sigarayı da bırakamadım mesela hala. O yüzden sanırım bu. Neyse ki, önümde kafamı dağıtabileceğim işler var. İyi ki varlar. İyi ki bu 5 sene de vardı.

Fransız Yeni Dalga...derken aslında hani.

2011-05-23T16:28:00.000-07:00

Yazasım geldi yazıyorum. Şu sıralar hayatımın başlangıç noktasındayım. Mezun filan oluyorum. Kalıcam ortada gibi geliyor. Bu da beni hayatım konusunda düşünmeye sevk ediyor Geçen mesela ciddi ciddi kiminle evlensem diye düşündüm. Sonra fark ettim ki, ben gidip Asyalı bi kızı alıcam gibi duruyor. Japon gelin. Çok çekici geliyorlar bana. Böyle bi sevimliler, hep mutlu gibiler filan. He bi de Asya mutfağına hastayım ben, mesela son 3 gündür sushi'sidir noodle'ıdır devamlı bir asyadan besleniyorum. Evde sushi yapsın, noodle yapsın, "hihihi" diye gülsün filan. Esmer olsun hea bi de, sarışın asyalı çekilmez. Çakma durur.

Başlık Fransız Yeni Dalga'ydı dimi. Fransızca da çok öğrenmek istiyorum. Bak bi de İtalyan Sinemasına tavım şu sıralar. Hiç birini bağlayamadım lan, noldu böyle?! Hayatımda şu sıralar böyle, bir ucu diğerine bağlayamıyorum anasını satayım.

The Killing: Yeni Nesil Twin Peaks

2011-05-01T17:06:00.000-07:00

Game Of Thrones yazısında kablolu kanalların ataklarından bahsetmiştim. AMC'nin yeni projesi The Killing de bunlardan biri. Forbrydelsen adlı bir Danimarka dizisinin yeniden çevirimi olan The Killing şu sıralar ilk sezonunu yarılamış durumda. "Who Killed Rosie Larsen" tagline'ıyla tek bir cinayet üstüne yoğunlaşan dizi, içerdiği bir çok öğe ile (en başta o meşhur "Who killed Laura Palmer?" tagline'ı) 90ların kült dizisi ve yeni nesil drama televizyonculuğunun atası Twin Peaks'in kopyası gibi duruyor.

Twin Peaks, 90ların başında kısa süren yolculuğuna rağmen etkisini şu anda bile televizyonlarda görebileceğiniz bir yapım. En basidinden bundan 20 yıl önce David Lynch ve Mark Frost ikilisi bu diziyi yapmasalar ekranlarınızdan ne The X-Files geçmiş olurdu ne de Lost. Televizyonda drama yapmanın kurallarını tamamen değiştiren ve işin içine artık her dizinin vazgeçilmez unsuru olan "merak ve gizem" öğelerini katan Peaks'in etkisinin en çok görüldüğü dizi ise The Killing. İki dizide de bir lise öğrencisi vahşi şekilde öldürülüyor ve olayı araştıran polisler her ipucuyla çok daha büyük sırlar keşfedip, ne kurbanın ne de çevresindekilerin aslında göründükleri gibi olmadıklarını keşfediyorlardı. Twin Peaks bu olayın cılkını çıkararak 50.000 nufuslu kasabada zan altında kalmayan, kirli çamaşırı olmayan bir karakter bile bırakmamıştı. The Killing de aynı yola başvuruyor gibi. Böylesine masum gözüken bir kurbanın ölümünde herkes suçlu olabilir çünkü! Kurbanın kendisi bile! Twin Peaks'in normal seyirciyi ekran başına kilitlemesinin nedeni bu gizemiken, onu 20 yıl sonra bile üstüne festivaller düzenlenecek kadar kült seviyesine çıkaran şey ise tamamen başka şeylerdi. Kasabada yaşanan olaylar, etrafındaki coğrafyanın içine sinmiş, Peaks'in sınırındaki ormanlardan yükselen sesler, ışıklar, sessizlikler müthiş bir atmosfer yaratarak, bugün bile hala televizyonda çok fazla görmeye alışık olmadığımız bir evren yaratmıştı. Dizide 90ların yüzü Laura Palmer'ı kimin öldürdüğü giderek önem kaybetmeye başlamış, aklı başındaki seyirciler David Lynch'in hastalıklı kafasından çıkan fikirlerle televizyonun nasıl bir değişime uğradığını seyreder olmuştu.

Kuzeye aitmiş gibi gözüken bu atmosfer, Amerikan televizyonlarına ilk defa uğruyordu çünkü. Günümüzde artık eleştirmenler bu tarz dizilere "Nordic-Noir" ismini bile takmış durumdalar. Ve ciddi olarak kuzey bu konuda imkanını çok iyi kullanıyor. Hal böyle olunca Forbrydelsen'in Twin Peaks'le aynı etkileri taşıyor olması şaşırtıcı bir şey değil elbette. Üstelik zamanında TP'nin Danimarka'da çok ünlü olduğunu, hatta Lars Von Trier'in bu diziden etkilenerek kendi ülkesinde Riget adlı bir yapıma imza attığını da unutmamak gerek. The Killing de bir uyarlama olmasına rağmen aslında o havayı yakalaması açısından gerçekten başarılı. Seattle'da geçen dizinin çekimleri aslında Vancouver, Kanada'da yapılıyor. Kanada'nın o soğuk ve karanlık iklimi dizinin en büyük şanslarından biri. Her daim yağmur, her daim kara bulutlar. The Killing'in müzikleri ve ses kurgusu da aynı tatta. Angelo Badalamenti'nin Twin Peaks'e yaptığı tekinsiz müzikler ve arka planda devamlı duyulan sis düdükleri burada da oldukça çok karşımıza çıkıyor. Hoş The Killing'in aksine Twin Peaks'de her bölümün sonunda seyirciyi gaza getirmek için verilen vurucu davul ritimleri yoktu.. Dizinin başrolündeki isimler de klasik Amerikan tiplerinden çok uzak. Texas doğumlu Mireille Enos kızıl saçları ve beyaz teniyle aslında tipik bir kuzeyli tipi taşıyor. Yanındaki salaş görünümlü Joel Kinnaman da öyle. Üstelik bu oyuncular sırf dış görünüşleriyle değil, oyunculuk kabiliyetleriyle de Amerikan dizilerinde görmeye alışık olduğumuz klasik polis kalıplarını yıkayacak düzeydeler. Sanırım dizinin The Wire'a benzetilen noktalarından biri bu. Polis karakterler kesinlikle karikatür değil ve bu diziye daha ciddi bir hava atıyor. Kurbanın annesi rolündeki Michelle Forbes ise kariyerinin en iyi rolünü oynuyor olabilir. Sessiz sakin acılı anne Mitch de kuzeyin soğukluğundan nasibini almış gibi duran bir karakter ve Forbes'un donuk surat ifadeleri bu role cuk oturuyor.

Ama The Killing'in en önemli özelliği izleyici elinde tutacağı gizem ve olay öyküse odaklandığı kadar yönetmenlik, atmosfer, kısacası bir diziyi dizi yapan etkenlere de aynı titizlikle yaklaşması. Dediğim gibi bu tarz dizileri her bölümde ayrı bir dava çözen CSI benzeri polisiyelerden ayırabilecek şey atmosfer ve dizinin anlatım tarzı. Olayı bir bölüme değil sezonun tamamına yayarak akıllılık ediyor. Bu yönden hem Twin Peaks hem de yine 90ların ortasında yayınlanmış pek bilinmeyen Murder One dizisine benziyor. Üstelik bir network dizisine kıyasla oldukça yavaş akıyor. Elindeki malzemeyi bir kere de harcamıyor. Ve de bazen izlemesi gerçekten acı veriyor.

The Killing'in belki tek sorunu şu anda pek de işe yaramayan gibi gözüken politik hikayeleri. Dizinin yavaş olan temposunu iyice sekteye uğrattığı gibi, o konuda yaptıkları hiç bir şey insanı şaşırtmıyor. Üstelik bu olayı bağlayabilecekleri tek yer var gibi gözüküyor şimdilik ve o daha da iç bayıcı. Lütfen zengin ve güçlünün ağına düşmüş, masum gibi gözüken ama aslında içinde ne fırtınalar kopan bir genç kız olayına bağlanmasın Rosie Larsen'in hikayesi. Çünkü biz 20 yıl önce de olsa o hikayenin alasını gördük.

Game Of Thrones: Kış geliyor

2011-04-30T19:02:00.000-07:00

Son yıllarda kablolu tv iyiden iyiye atağa geçmiş durumda. HBO'nun elindeki efsaneler (Six Feet Under, The Sopranos, Sex and The City, The Wire, Big Love ve de son sezonuna girecek olan Entourage) birer birer bitmeye başladığında diğer kablolu kanallar aniden yeni HBO olmak için atağa geçtiler. Showtime güçlü kadın oyuncularla iyi bir "karakomedi" kuşağı oluşturmuş durumda. AMC ödül manyağı Mad Men ve Breaking Bad ile girdiği oyuna The Killing, The Walking Dead gibi işlerle devam ediyor. Starz ise haspelkader bir Spartacus hiti yaratmayı başardı. HBO'nun elinde ise beklendiği kadar ses getirmeyen bir Treme ve tek başına yeterli olmayan bir True Blood kaldı. Ama işler değişmek üzere, HBO küllerinden doğarak tahtı geri almaya başladı. Önce Martin Scorsese imzalı Boardwalk Empire ile zamanında red ettiği Mad Men'e karşı savaş açtı. Şimdi ise daha epik bir iş ile yeniden doğumunu iyiden iyiye müjdelemiş durumda. Game Of Thrones!

Seksin, şiddetin ve küfürün sınırı olmadığı kablolu kanal dizilerinde bazen bir işin tutması için sadece edepsiz (Spartacus'ün pazarlama stratejisi tamamen bunun üzerine kurulu, televizyonların en cesur dizisi olarak lanse ediliyor ve bu cesurluk mevzusu salt cinsellik için geçerli.) bazen de sadece şiddet pornosuna dönüşmesi gerekiyor (The Walking Dead bu konuda bir ara oldukça abartmıştı). Eskiden kablolu diziler belli bir entellektüel kitleye hitap ederken artık iyiden iyiye "normal tvde göremeyeceğiniz her şey" (sarkan bağırsaklar, cinsel uzuvlar, bolca küfür) sloganına odaklanmış durumdalar. Tamam HBO'nun Sex and The City'sinde de cinsellik tavan yapmış durumdaydı ama bu en azından gerekli bir cinsellikti (dizinin adı üstünde sonuçta!) ve estetik bir yönü vardı. Ya da True Blood'da da oldukça çiğ bir şiddet var. Ama bunların hepsi diziye hizmet eden unsurlar, diziyi oluşturan değil! Kısacası oyun, nasıl oynamaları gerektiğini bilmeyen bir grup yeni yetme tarafından bozulmak üzereydi. Derken oyunu kurtaran yine HBO olacak gibi duruyor.

Game Of Thrones, George R. R. Martin'in 7 kitap olması planlanan "A Song of Ice and Fire" serisinden uyarlanmış bir dizi. Konusunu özetlemeye çalışmak dizinin çok yönlü ve katmanlı hikayesine haksızlık olur ama "demir bir taht için ne güneşler batıyor yarab" havasında alternatif bir coğrafyada yapılan entrika ve taht kavgalarının hikayenin önemli bir parçasını oluşturduğunu söylesek başlamadan almanız gereken minimum bilgiyi karşılar gibi duruyor. Başrollerini her yerden tanıyabileceğiniz ama en sonunda "The Lord Of The Rings serisinin Boromir'i" olarak anacağınız Sean Bean, Mark Addy, Nikolaj Coster-Waldau, Michelle Fairley, Lena Headey gibi isimlerin paylaştığı dizi, 3 farklı coğrafyada oldukça geniş bir kadroyla oldukça fazla öykü içeriyor. Her karakterin bakış açısını aynı başarıyla yansıtmasıyla beğeni toplayan romanların, diziye aktarımında hiç bir değişiklik yapılmaması ve kitaba birebir sadık kalınması en çok takdir edilen yönlerinden biri. Gerçekten de dizide o kadar çok karakter ve bu karakterler arasında o kadar fazla bağ var ki, ilk bölümün hem hikayeye girip hem de bu karakterlerin hepsini aynı ağırlıkla tanıtmaya çalışması ve bunu hiç bocalamadan başarması büyük bir olay. Game Of Thrones, ilk bölümünde hem size -şimdilik- gereken bilgileri iyi veriyor hem de dramatik çatısını kurup, ilk bölüm finalinde olan biten her şeyi önemseyip, ikinci bölüm için sabırsızlanmanızı sağlıyor. Ve bunu bir kablolu dizisi olduğu için başarıyor. Ama çıplaklık veya şiddet kullanımıyla değil. Bir bölüm 55 dakika sürebildiği, bütçenin tavan yapabildiği, senaryo normal bir televizyon seyircisi yerine seçkin bir azınlığın entelektüel birikimine göre yazılmış olduğu için. Eğer bu bir "network" dizisi olsaydı ilk iki bölümde izlediğimiz olayları bırakın ilk 10 bölümde izlemeyi, böyle bir diziyi prodükte edip yayına sokacak bir network olmadığı için olan biteni sadece R.R. Martin'in kitaplarından öğrenebilirdik.

İyi olanının bir sinema ürünü kalitesine yaklaştığı kablolu kanal yapımları içinde Game Of Thrones daha önce Rome ve Spartacus ile denenmiş dönem dizileri arasında en sükse yapacak iş gibi duruyor. Belki sektörel ödüllerden sırf türü yüzünden pek yüz bulamayacak ama seyirci diziye gerçek ödülü reytinglerde, kanal ise ilk bölümün ertesi gününde ikinci sezonu sipariş ederek verdi bile. Ve işin ilginci kitabı okuyanlar ilk 2 bölümü sevenlere bu olanların devede kulak kaldığını, işlerin giderek kızaşacağını ve her şeyin daha da lezzetli bir hale geleceğini söylüyorlar. Hissediyorum. Game Of Thrones'a tapmamıza az kaldı.

THOR: İngiliz Beyfendisinden Süper Kahraman Filmi

2011-04-30T13:40:00.000-07:00

Sam Raimi sağolsun Spider Man 2'den beri çizgi roman uyarlamalarının havası değişti, bir ciddiyet geldi. Gerçi hala Jon Favreau ve Michael Bay gibi adamlar sinemanın bu türünü baltalamaya devam ediyorlar (Iron Man iyi bir filmdi, ama Iron Man 2 bariz kötü bir film olduğu gibi, yapması gereken en kolay şeyi, seyirciyi eğlendirmeyi bile başaramıyordu. Daredevil'a ise hiç girmeyelim, teenage dönemlerimim favorisi olmasına rağmen neresinden tutarsanız tutun elde kalan bir film. Transformers'ları ciddiye alıp yorum bile yapmayacağım) ama en azından artık çizgi roman uyarlamalarına "gişesi garanti çıtır çerez blockbuster"lar gözüyle bakılmıyor. Ciddi bir uğraş, kaliteli senaryo ve hikayelerle çıkıyorlar karşımıza. Yeni gösterime giren THOR'da bunun örneklerinden biri.

Filme 0 bilgi, beklenti ile gittim. Tek düşüncem Natalie Portman'ın bu filmde oynamaktan büyük ihtimalle pişman olduğu ve başroldeki Chris Hemsworth'un ciddi anlamda kalas olduğuydu. Ama film beni şaşırttı. THOR öncelikle iyi yönetilmiş bir film. 3D'yi gözünüze bir şey sokmak için değil daha çok alan derinliği katmak için kullanıyor. Hal böyle olunca filmin samimiyeti artıyor. 3D'nin sırf maddi gelir için yapılmadığını anlıyorsunuz çünkü. 3D sayesinde Asgard'ın müthiş atmosferine derinden dalıyor, yönetmenin kadraj ve kamera hareketlerine, efekt ekibinin yaptığı şahane tasarımlara hayranlıkla bakıyorsunuz. Asgard ile Dünya arasında yapılan tüm yolculuklar baş döndürücü bir güzellikte yansıtılmış ekrana. Film bir efekt çorbası değil ve ilginçtir bu tür filmlerin aksine burada neye baktığınızı çok da iyi anlıyorsunuz. Hızlı bir kurgusu olmasına rağmen yönetmenlik o kadar ustaca ki, hiç bir kare boşa gitmiyor. Yönetmen Kenneth Branagh gayet estetik ama bir o kadar hızlı ve şatafatlı hareketlerle bilhassa Asgard'da imkanlarını sonuna kadar kullanıyor.

THOR'un bir diğer güçlü olduğu nokta oyunculukları. Dışarıdan cidden kalasa benzeyen Chris Hemsworth hakkında tek rahatsız edici şey Türk seyirciler için "Kıvanç Tatlıtuğ"a acayip derece de benzemesi. Bunun dışında Hemsworth şaşırtıcı derecede iyi oynuyor. Karakterin her türlü halini çok iyi ve içten yansıtabildiği gibi, alemin en güçlü adamından, "sempatik ve komik" adama kolaylıkla dönüşebiliyor. THOR için daha mükemmel bir seçim olamazmış. Her sahnesinde, her haliyle inandırıcı. Natalie Portman ise klasik "main girl"lerin aksine bir ağırlığı, duruşu olan Jane karakteriyle gayet iyi. Black Swan'la aldığı Oscar sonrası böyle bir süper kahraman filminde oynaması kimilerine göre garip gözükebilecek olsa da, Portman'ın kariyerine baktığımızda rol o kadar da sırıtmıyor. Üstelik filmin Oscar öncesi çekilmiş olduğu da önemli bir detay. Ama Portman'ın rolü neden kabul ettiği aşikar. Hulk veya Iron Man gibi filmlerin aksine Jane karakteri burada gerçekten sevilebilecek bir karakter. Hikaye içinde de önemli bir yere sahip ve en basidinden "süper kahraman" olmadan da yaşamına devam eden biri.

Filmin çuvalladığı yerler de var elbette, kötü karakterin çok bariz nedenlerle kötü olması ve biraz klişe kokması, ayrıca çok zayıf çizilmiş ve adeta birer karikatür olan yan karakterler gibi. Ama bu hem biraz filmin süresinden hem de filmin dayandığı çizgi romandan kaynaklandığı için pek de şikayet etmemek gerek. Çünkü THOR vaad ettiği eğlence ve efekt bombardımanı sonuna kadar sunarken bir yandan da iyi bir film olmayı becerebildiği için her halükarda sınıfı geçiyor.

80/100

Twin Peaks, David Lynch, Angelo Badalamenti ve kendi kendime yarattığım o mutluluk anları....

2011-04-26T12:23:00.000-07:00

DavidLynch.com bir süredir Lynch alemine ait daha önce hiç bir yerde yayınlanmamış müzikleri satar oldu. Bunlardan en heyecanlandıranı Angelo Badalamenti denilen dünya dışı varlığın bestelediği Twin Peaks melodileri tabiki de. Daha önce yazmıştım tekrarlamalıyım çünkü şu anda öyle bir ruh hali içindeyim. Twin Peaks benim bu dünyada en zevk alarak izlediğim, yaşadığım, düşündüğüm, hayal ettiğim şeylerden biridir. Diziyi hiç bitirmedim, son 5 bölümü asla izlemedim ve uzun bir süre de izlemeyi düşünmüyorum. Çünkü 90ların başında sona ermiş bu hikayeyi ben hayatımdan çıkarmaya, sonlandırmaya hiç hazır değilim. Yıllar geçmesine rağmen ve ben diziye bu kadar bağlanmışken elimde hala hiç izlemediğim, görmediğim Twin Peaks materyalleri olması bana sapıkça bir haz veriyor çünkü. Çok farklı bir his bu. Diziyi sevmem için bitmesi gerekmiyor, 90 dakikalık pilotunun her karesi ona aşık olmama yetiyor çünkü.

Badalamenti bu hafta diziden en sevdiğim müzik olan Love Theme From Twin Peaks'in 2 farklı versiyonunu yayınlamış. Daha böyle bir şeyin varlığını öğrendiğim andan itibaren değişti modum. Bu melodiler müzik tarihinin gelmiş geçmiş en karanlık ama bir yandan da müthiş naif, kırılgan olan melodilerinden biri çünkü. Beni asla tarif edemeyeceğim, tarif etmeye çalışmayacağım duygulara boğuyor. Bir "love theme"in bu kadar karanlık, üzgün, gecenin karanlığında Twin Peaks ormanlarında dolaşan kayıp masum ruhların çığlıklarını yansıtmasının hiç alışagelmiş bir şey olmamasından mı yoksa basitçe "iyi bir müzik" olmasından dolayı mı bilmiyorum. Ama bu müzik, beni o kadar sarıyor ki her dinlediğimde. Tamamen modumu değiştirip, ruhumu ele geçiriyor. Aklıma, beynime, kalbime, duygularıma işliyor. Beni tamamen koparıyor bu alemlerden. Ve genellikle üzüyor, depresyona sokuyor. Ama bu öyle bir ruh hali ki, o depresyon, karamsarlık bile içimde başka hiç bir şeyde yakalayamadığım bir mutluluğa dönüşüyor. Bu yüzden bu gibi anları yaşadığım ve onların bilincinde olduğum için daha da anlam kazanıyor her seferinde. Şu anda da öyle bir ruh halindeyim. Daha ilk notadan tekilamı koyup, sigaramı yakıp 4 dakika boyunca bambaşka alemlere daldım. Twin Peaks ve Badalamenti'nin müziklerinin bana yaptığı şeylere bayılıyor, hayran kalıyorum. Derdim, düşüncem ne olursa olsun sanki her şey o müziğin süresi boyunca duruyor ve ben hayattan, kendimden, her şeyden bir mola alıyorum.

Badalamenti her vuruşunda bana başka kimsenin farkına varamadığından emin olduğum şeyleri yaşatıyor, hissettiriyor. Ve ben her seferinde bu farkındalık yüzünden kendimle gurur duyuyorum. Kendi kendime yarattığım bu mutluluk, hüzün anları her seferinde kendimi sevmemi sağlıyor. Badalamenti ve Lynch bir gün -burada değilse başka bir yerde- sizi bulup, bana yaşattığınız her şey için size teşekkür edeceğim. Ciddiyim, beni her seferinde bir adım ileri taşıyorsunuz.

Britney Spears: Gitti, geri gelmez artık.

2011-03-30T09:03:00.000-07:00

Her gün sevmediğiniz bir iş yaptığınızı düşünün. Ve herkesin gözünün sizin üstünüzde olduğunu. Evinizde bile rahat yok, Big Brother mantiletesinde illa gözetleniyorsunuz. Nereye giderseniz sayıları baş edilmeyecek kadar çok eli kameralı adamlar sizi görüntülüyor. Evinizin üstünde devamlı bir helikopter nöbet bekliyor. Herkes sizi görmek istiyor ama sadece en kötü halinizle. Ayağınız takılıp yere düştüğünüzde, birisine sinirlenip bağırdığınızda, ağladığınız da. Ve bu halinize bu adamlar sayesinde milyonlarca insan tanık oluyor. "Özel" hayatınız topluma maal oluyor. Siz bir an için bile nefes alamıyorsunuz.

Britney Spears'ın yaşadıkları bunlarla sınırlı değil elbette ama böyle özetlemek mümkün. Kendini bildi bileli bu piyasanın içinde olan şarkıcı her daim magazin basınının ilgi odağı olmuştu. Justin Timberlake ile olan ilişkisi, Madonna ile öpüşmesi, kışkırtıcı sahne performansları ve klipleriyle her daim göz önündeydi. Ama sonra bir gün işler boka sarmaya başladı. Bir boşanma sonrası saçını kazıdığında magazin basını ve pop kültür için Britney Spears isminin önemi ve anlamı değişmişti. Şüphesiz büyük sağlık sorunları olan Spears bu sorunlara sebep olan basından kaçmaya çalıştıkça onlar kovalıyor, sonuç her geçen gün büyüyen bir kaos'a neden oluyordu. O tedavi görmek yerine, tüm yakınlarını hayatından çıkararak onu sadece kullanmak isteyen kişilerle yeni bir entourage kurdu. Çocuklarının velayetini, katıldığı partiler yüzünden umursamayarak kaybetti. Kişilik bozukluğu, postpartum sendromları, her şey Spears'da mevcuttu. Ama yardım hiç gelmedi. Spears sadece kişisel hayatını değil, yeni nesil pop kültürü için çok büyük önem taşıyan kariyerini de mahvetti. Belli ki kafası iyi katıldığı VMA'lerde insanların gerçekten sevdiği Gimme More'u katletti ve bu olay saç kazıma hadisesinden bile daha çok gündemi işgal etti. Spears artık geri dönülemez bir şekilde mahvolmuştu. Şimdilerde ise bu olayların üstünden yıllar ve 2 yeni albüm geçti. Spears hala geri dönebilmiş değil!

Michael Jackson hastalığı sonrası kendisini basına ve dolayısıyla halka kapayan bir isimdi. Spears'a benzer çılgınlıkları hatta hastalık belirtileri vardı. Yine de bir zamanların efsanesi olduğu için bu haliyle bile insanların "odadaki büyük fil" metaforunu görmemezlikten geldiği bir isimdi. Şu anda Britney de aynı konumda. Yaşadığı tüm olaylardan sonra kendini basından çekmiş, yeni menajerlerinin ve ailesinin kontrol manyaklığına dönüşen kararlarıyla yaşamını sürdürüyor. Arada bir şeyler yapıyor ama toplum buna o kadar sıcak bakmıyor, hala en ufak hatasında, kusurunda yerin dibine sokuyorlar. Neden? Çünkü Britney Spears bir Michael Jackson değil. Çünkü Spears, kariyerinin en başından beri çoğu insanca ciddiye alınmayacak bir iş yapıyor. Evet yeni nesil için çok önemli bir figür ama Spears hiç bir zaman "sevilen, bağıra basılan" bir figür olmadı. Hiç kimse diyemez ki hayranları dışında (ki onlar da fanatiklik derecesini abartmış olsa da, her hayran grubunda böyle kişiler vardır!) Spears'a ve yaptığı işe karşı ciddi bir saygı besleyen normal bir kitle de var. Yok! Spears'ın içinde bulunduğu kültür zaten belli bir yaşa kadar ifade eden ve kölesi olduğumuz, büyüdüğümüz de ise "çoluk çocuk işi" olarak tanımladığımız bir şey değil mi zaten? Niye olsun ki! Haliyle Spears ne kadar düzelmeye çalışırsa çalışsın insanların aklında "kafayı kazıttı bu, delirdi filan" diye kalacaktır. Çünkü zaten daha önceleri de "Madonna ile öpüştü. Justin'i aldatmış" gibi düşüncelerle yer edinmişti orada. Yani Spears'ın bu imajını silmesi için başka bir skandala imza atması gerekiyor. Başka işlerde ne kadar başarı yakalamaya çalışırsa çalışsın.

Hoş Britney'in aman durumu toparlayayım, eski günlerime döneyim diye bir derdi olduğunu sanmıyorum. Paragöz ailesinin ve menajerlerinin derdi o. Hem de o kadar uç boyutlarda ki! Hasta olduğu normal bir insan tarafından bile gözlemlenebilecek bir kızı 2 haftalık rehab sonrası stüdyoya koyup, orta karar bir albümle ve müthiş bir "comeback" promosyonuyla ticari mala dönüştüren onlar çünkü. Spears, Circus albümünden beri ipleri başkasının elinde olan bir kukla. Ve bunu salt hayranları değil, herkes görüyor. Sahnedeki duygusuz hareketlerinden, kalıplaşmış cevaplarından tutun (Spears verdiği röpörtajlarda son 5 yıldır sadece "ok, cool, awesome" kelimelerini kullanıyor, başka hiç bir şey yok!) olan kabiliyetlerinin de hepsini kaybetmiş biri artık. Spears hiç bir zaman sesiyle öne çıkan bir insan olmadı. Ben de büyük bir hayranı olarak hiç bir zaman "sesi muhteşem, çok iyi bir şarkıcı" demedim, diyemem. Ama çok iyi bir entertainer olduğu gerçeğinin her zaman arkasındayım. Sahne showları, başka kimsede olmayan dans hareketleri ve temposuyla harbiden de ses'in bu piyasada her şey olmadığını gösteren biriydi. Ama artık o da kalmadı. Spears artık sahnede o kadar ruhsuz söylüyor ki şarkılarını. Sadece ellerini rastgele hareket ettirip, bol bol yürüyor. Neden peki? Çünkü artık istemiyor.

İstemediği bir işi yapıyor Spears. Müziğe, sahneye, bu hayat tarzına karşı olan tüm isteğini ve tutkusunu kaybetmiş biri artık o. Zerre kadar umursamıyor olan biteni. Çünkü hala içinde ve hayatında çözmesi gereken kişisel şeytanları var. Çünkü korkuyor. Tedirgin. Ki böyle olması da gayet normal. Tüm dünyanın sizin en kötü anlarınıza tanık olduğunuzu düşünsenize. Siz birisinin yanında utandırıcı bir pozisyona düştüğünüzde o durumu unutturmaya, olmadı o insanlarla olan bağlarınızı koparmaya kadar gidebilirsiniz. Spears böyle yapamaz. Yaptığı tüm saçmalıkları, hataları hayatı boyunca ona hatırlatacak milyonlarca şey var çevresinde. E bu halde niye uğraşsın ki?! Artık istemediği bir hayatın kölesiyken niye her gün serbest kalmayı hayal etsin?! Tabiki de ona denileni yapacak ve çok yakında da dayanamayıp daha büyük trajedilere neden olacak.

Spears artık sahnede çok ruhsuz, işin müzik kısmını tutulan pahalı ve ünlü prodüktörlerle kapatmaya çalışıyorlar ama Spears halkın önüne çıktığında gözüne ışık tutulmuş bir tavşan gibi kalıyor her seferinde. Hareketleri tutuk, konuşması utangaç. Ama buna rağmen duramıyor. Çünkü onun bir zamanlar mutlulukla yarattığı ismi milyar dolarlar değerinde ve bu paradan beslenen binlerce sülük var. Sırf biri sağlıksız diye niye insanlar ondan para kazanmayı bıraksın ki?! Bu adamlar biri öldüğünde bile onun üstünden servet yapabiliyorlar. Evet Spears kariyerinin en parlak dönemlerinde de üstünden para kazanılan, hatta zaman zaman kuklaya dönüştürülen bir isimdi. Ama en azından bu bilinçli bir tercihti. Kız ne yaptığının farkında, kendi sözünü dinletebilecek bir durumdaydı. Ama artık tasması başkasının elinde olan bir hayvana benziyor.

Tüm bu olanlar insanı sırf Britney Spears üstüne değil, şöhret denilen o kavram ve hayat tarzları üstüne de düşünmeye itiyor. Spears bu yolda verilen ilk kurban değil, son da olmayacak. Ama yine de kahredici bir olay. Hele bir de onu 10 yılı aşkın süredir seviyorsanız.Ve biz bir zamanlar onu hayranlıkla izleyen fanları, artık her yeni görüntüde hayal kırıklığından çok üzülerek bakıyoruz tabloya. Çünkü biliyoruz ki tanıdığımız, sevdiğimiz o Britney kesinlikle kayboldu ve bir daha asla ama asla geri dönmeyecek.

30. İstanbul Film Festivali

2011-03-26T12:58:00.000-07:00

Öncelikle söylemem gerekiyor ki bu senenin tanıtım afişi hayatımda gördüğüm en kötü grafik işlerden biri. Sırf gözlerimin bu işkenceye maruz kalmaması için bedavaya başka bir dizayn yapabilirdim! Keşke bu tarz şeyleri internette oylamaya sunsalar, neyse.

Son 4-5 yıldır katıldığım İstanbul Film Festivali bu sene 30. senesini kutluyor. Yine iyi filmler var, program ağzına kadar dolu. Yerli filmlerde geçtiğimiz seneki gibi dev isimler olmasa da yabancılar da özellikle bu seneki özel programlar (Film Gibi 30 Yıl, Siyad'ın Keşifleri vs.) sinefiller için "bir kez de beyazperde de görseydik" dedikleri filmlerle dolu. Bu sene 22 film göreceğim ve festival boyunca blogu bir nevi festival günlüğüne dönüştüreceğim. İşte görmeyi planladıklarım:

Buz Sesi (Le Bruit Des Glaçons), Özgürlük Yolu (The Way Back), Üç Arkadaş, Kestirme Yol (Meek's Cutoff), Canım Komşularım (Good Neighbours), Yeni Yıl (Hjem Til Jul), Hayatımız (La Nostra Vita), Uyku Hastalığı (Schlafkrankheit), Beni Asla Bırakma (Never Let Me Go), Pupupidu (Poupoupidou), Mikrofon (Microphone), Işığa Özlem (Nostalgia De La Luz), Düzelti (Erratum), O Zaman ve Şimdi (Then and Now...), Anneler (Majki), İçimdeki Yangın (Incendies), Bizim Büyük Çaresizliğimiz, Çığlık 4 (Scream 4), Bir Ayrılık (Jodaeiye Nader Az Simin), Unutma Beni İstanbul, Değirmen ve Haç (The Cross and The Mill), The Conspirator

Never Let Me Go'yu daha önce evde izlemiştim ama Garfield ve Mulligan aşkına bir kez de beyazperde de görmeyi planlıyorum :) The Way Back, Meek's Cutofff, Scream 4 (biliyorum!), Poupoupidou ve Unutma Beni İstanbul ise en heyecanlandığım işler...

Hadi bakalım...

The Baseballs: Rock 'N' Roll ama...

2011-03-15T13:25:00.000-07:00

Geçenlerde D&R'da geziniyorum, bir şarkı çalıyor. Baya nefret ettiğim bir şarkı...Ama bir güzel tınlıyor yarab. Cover da kimin neyin cover'ı bu. Sonra öğrendim ki Joy FM'in çıkardığı Relax and Joy Vol. 4 albümünden bir şarkıymış. Şarkı -akıllara zarar grup- Maroon 5'ın This Love'ı. Coverlayanlar The Baseballs diye bir grup. Ama Elvis Presley deseniz yerim. O derece 50liler kokuyor...Az önce daha fazla araştırmak geldi aklıma bu adamları, bulduklarım enfes şeyler, paylaşıyorum...

Almanya'lı bir grup The Baseballs, tipleri, müzikleri, vokalleri 50-60lı yılların Rock 'N' Roll'una uygun. Ama gelin görün ki Umbrella, Crazy In Love, Don't Cha, Pokerface filan söylüyorlar! Adamlar yapmış. Sen al günümüz pop şarkılarını, müziğin altın zamanı olan -en azından benim için- 50lilere uyarla. You can stand under my umbrella'ların arasında şubab şubablar filan var. Adamların sesi de cillop, şarkıların düzenlemeleri de öyle. Osuruktan iki keyboardla filan bilgisayarda yapılmamış, orkestra kurup canlı canlı çalmalarının yanı sıra bazı şarkıları tanımakta güçlük çektirecek kadar yenilikçi düzenlemeler var.

Bi' bakın şunlara. Harbiden müthiş coverlamışlar her bir şarkıyı. Dur örnek de koyalım.

Britney Spears: Femme Fatale

2011-03-12T13:12:00.000-08:00

Albüm çıkmadan önce Britney'in tüm diskografisini inceleyecektim ama albüm erken sızdı ve elimizde bu kadar şahane bir albüm varken eskilere bakmak istemedim açıkçası. Hemen söyleyeyim kimilerinin beğenmediği, küçümsediği o Britney Spears günümüz popunun en iyi albümünü yapmış. Femme Fatale harbiden bu yeni akım pop'un başyapıtı. Üstelik bunu 12 şarkılık standart versiyon için söylüyorum, deluxe edition'dan henüz duymadığımız 5 şarkı daha var!

Tüm albümün bir (burada iki aslında) prodüktöre emanet edilmesi pek iyi değildir aslında, çünkü bu tarz albümler belli bir sound'a ait olur ve asla onu aşamazlar. Bu albümün de yapımcı prodüktörleri Dr. Luke ve Max Martin. Dr. Luke son dönem Kesha, Katy Perry gibi isimlerin hitlerine imza atmışken, Max Martin de aynı isimlerle ve çok daha öncesinde Britney'le çalışmış bir isim. (...Baby One More Time'dan tutun If You Seek Amy ve 3'ye kadar). Her yaptıklarını bir şekilde piyasaya yediren bu insanlarla çalışmak aslında "güvenli" bir seçenekti Spears için. Ama şükür ki Dr. Luke ve Max Martin albümü tamamen istila etmedikleri gibi, "güvenli" kelimesinin yerini "yenilikçi" ve "devrimci"ye bırakmışlar. Evet Femme Fatale pop piyasası için bir devrim niteliğinde!

01 - Till The World Ends (8,5/10)
Albümden yayınlanan ikinci single. Dr. Luke, Max Martin ve Dr.Luke'un yetiştirdiği Billboard'ın imzasını taşıyor. Spears'ın her zaman övündüğü şey iyi dans parçaları kaydetmesidir. Till The World Ends de tam bu yüzden başarılı. Son dönemlerin hitmaker'larından Kesha'nın da sözlerini yazdığı şarkı, dünyanın sonuna kadar dans etmekten bahsediyor. Dünya kupası şarkıları gibi tınlayan nakaratı, ateşli düzenlemesiyle de bahsettiği şeyi gayet iyi bir şekilde gerçekleştiriyor. Till The World Ends şu anda radyoda çalanlardan çok farklı değil belki ama gerçekten iyi, gerçekten hareketli.

En Sevdiğim Kısmı: 03:00'den itibaren şarkının kesintiye uğraması ve daha sonra daha gürültülü bir şekilde giderek yükselerek tavan yapması.

02 - Hold It Against Me (9,5/10)
Albümün çıkış parçası Spears'ın yeni sound'ını tanıtması açısından önemliydi. Dubstep beatleriyle dolu şarkı kesinlikle şu anda radyoda duyabileceğiniz tüm pop şarkılarından çok farklı. Hele bir breakdown'ı var ki...

En Sevdiğim Kısım: 2:10'dan itibaren giren breakdown...O kadar müthiş ki.

03 - Inside Out (10/10)
Albümün en iyilerinden biri olan Inside Out, biraz Justin Timberlake'in My Love'ına benziyor. Femme Fatale'de hiç ballad yok, bu ve Criminal bu kavrama en çok yaklaşan şarkı. Dubstep öğeleriyle bezeli şarkı ilk dinleyişte dile yapışacak kadar catchy. İnsanın kanını kaynattığı kadar biraz da yoran ilk iki şarkı sonrası çok iyi bir dinlenme seçeneği...diyeceğim ama diyemiyorum, bu şarkıda bile dans edilebilir.

En Sevdiğim Kısım: 2:32'de giren autotune ve takılma efektleri şarkıyı resmen coşturuyor.

04 - I Wanna Go (9,5/10)
Britney'den klasik bir dans şarkısı... Her zaman ki gibi kudurtacak kadar iyi bir melodi ve tempo. İyi yerleştirilmiş autotune ve ses efektleri...Her şey yerli yerinde. Ama bu şarkıyı bir dans klasiğine dönüştürecek ve patlatacak şeyler bunlar değil. Onları eli düzgün bir prodüktörle çalışan herkes yapabiliyor. I Wanna Go'yu özel kılan şey, kullandığı ıslıklar ve kaygan vokaller. Şarkıyı dinleyenlerin nakaratı yerine "shame on me..." diye giren bridge kısmına takılmaları boşuna değil. Albümün kesinlikle en progresif ve agresif şarkısı. Spears'ı en sevmeyecek insanın bile takacağı bir şarkı.

En Sevdiğim Kısım: 2:30dan itibaren giren kısım. Sözleri başka bir vokalle tekrarlıyor ya. Hastasıyım.

05 - How I Roll (10/10)
Spears'ın daha önce hiç denemediği bir tarz. Toxic'in yapımcılarından çıkan How I Roll, çok deneysel ve bu yüzden albüme o kadar yakışıyor ki. Nakaratlarındaki ses oyunlarında bir Owl City ilhamı almak bile mümkün. Ama herşeyden öte resmen bir atmosfer şarkısı. Sözleri ve melodisinden önce kullandığı teknikliklerle yarattığı atmosfer çok önemli. Kullandığı synthler, alkışlar, acapella vokaller...Spears'ın Femme Fatale'ine koyduğu bu şarkının benzerlerini diğerleri ancak 4-5 yıl sonra yaparlar. Tam bir trendsetter!

En Sevdiğim Kısım: Erkek vokalin "you wanna rooooolllll, that's how i rollllll" diye mırıldandığı tüm kısımlar.

06 - (Drop Dead) Beautiful (feat. Sabi) (9,5/10)
Look at chu...Look at chu... Blackout'daki en iyi şarkıyı düşünün şimdi onun üstüne elektronik ve dubstep melodiler döşeyin. İlk dinleyişte parlamayan şarkı en fazla 2 dinleyişten sonra öyle bir patlıyor ki. Şey gibi ya, bu ağzınıza attığınızda patlayan şekerler olur ya, onun müzikal karşıtı bu şarkı.

En Sevdiğim Kısım: "Look at chu...Look at chu..." diye başlayan nakaratın sonuna kadar, adamı yerinden kaldırıyor resmen.

07 - Seal It With A Kiss (8/10)
Spears'ın her albümüne koyduğu naif kız şarkısı...Allahtan dubstep breakdown'ıyla, başarılı girişi ve kullandığı "uu-uuoh" vokalleriyle basit nakaratının kusurunu örtüyor. Ama dön dön dinlemem ben bunu.

En Sevdiğim Kısım: 2:21'de giren breakdown...Şarkıyı biraz da burası kurtarıyor zaten.

08 - Big Fat Bass (feat. will.i.am) (9/10)
En fazla 20 farklı kelimeden oluşan pop şarkıları olur ya...Basit ama catchy bir sloganları olur. Burada o "I can be the treble baby, you can be the bass". Şimdi bu sözler iş yapmayacağı için arkasına sağlam bir melodi döşemek lazım. Black Eyed Peas'ten tanıdığımız will.i.am burada tam 4 farklı şarkı çıkarabilecek kadar malzeme kullanmış. Şarkı ilerledikçe evrim geçiriyor, bambaşka şekiller alıyor. Önce hoş bir elektro altyapının üstüne piyano giriyor, sonra o susuyor o çok kafa şişiren synthlerden biri giriyor filan...en son tap dans melodisine kadar götürüyor işi. Hatta o sırada bir de tam bir Black Eyed Peas melodisi atıyor. Ayrıca Spears'ın sesine yapılan autotune resmen rahatsız edici boyutta. Bu yüzden ilk bir kaç dinleyişte çok zorluyor şarkı. Kafa s*kiyor resmen. Ama şöyle bi 4-5 dinleyişten sonra diyebilirim ki Black Eyed Peas'in bundan uyduruk olup manyak hit olmuş şarkıları var... Klüplerde filan çok gider bu. Yine de bu Britney'in bugüne kadar yaptığı en gürültülü şarkı olduğu gerçeğini değiştirmez. Big Fat Bass kesinlikle ilk dinleyişte çok zorluyor ama bir kere alıştıktan sonra bağımlılık yapıyor.

En Sevdiğim Kısım: İlginçtir ki bir Britney track'inde en sevdiğim kısım onun susup will.i.am'in söylemeye başladığı yer. O tap dans melodisi çok iyi ama ya.

09 - Trouble For Me (10/10)
Son 10 yıldır doğru düzgün canlı bir şarkı söyleyememiş, hep türlü efektlerle şarkı söyleyen bir hatun bu Britney, farkındayım. Sesi var (hatta Baby One More Time albümünde bazen bir caz şarkıcısı gibi söyler) ama kullanmıyor, belki de artık kullanamıyor. Bu yüzden Trouble For Me'de kadın resmen hissederek söylemiş dediğimde gülmeyin. Öyle bir vokal var ki (klasik bir dinleyiciye pek etki etmeyecektir ama Britney'in iyi hayranları vokaldeki değişikliği anında hissedebilirler.) resmen kadının bu şarkıyı kaydederken içinde bulunduğu psikolojiyi filan duyuyorsunuz ya. Uzun zamandır Britney'in bu kadar canlı, hissederek söylediği bir şarkı dinlememiştim. Ciddi olarak eğleniyor. Ayrıca şarkı kariyerinin en iyilerinden. İngiliz prodüktör Fraser T. Smith sağolsun sağlam bir europop şarkısına imza atmış. Ama europop diyince yurdum diskolarında çalınan abuk tekno parçalar gelmesin aklınıza. Trouble For Me ciddi olarak Avrupai tınlayan müthiş bir şarkı. Kylie Minogue filan kıskansın bunu.

En Sevdiğim Kısım: Şarkının tümü.

10 - Trip To Your Heart (7,5/10)
Çok gürültülü olmasına lafım yok ama o gürültüyü taşıyabilecek bir nakaratı yok maalesef. Trip To Your Heart iyi bir şarkı ama güçlü başlayan yapısını naif nakaratıyla bir kaybediyor, bir daha da toparlayamıyor. Blackout'un Heaven On Earth'ünü asit kullanırken düşünün. Bir yandan daha çılgın ama bir yandan da biliyorsunuz ki orjinal hali daha iyi.

En Sevdiğim Kısım: İlk 45 saniye...

11 - Gasoline (10/10)
OMG!!! Bu albümün en sağlam parçalarından biri. Ben Gasoline ismini duyunca böyle dımtıs dımtıs melodisi olmayan bir disko parçası dinleyeceğiz sanmıştım. Ama Gasoline tam tersi çıktı. Tam bir yaz şarkısı gibi başlayan Gasoline nakaratta çılgın atıyor resmen. Şarkı Britney'in Oops I Did It Again ve Britney albümlerinin remixlenip, alkolle karıştırılmış hali gibi. Nasıl sarhoş olunur, nasıl kudurulur bu şarkıda anlatamam. Şarkının kendisi alkol komasında zaten.

En Sevdiğim Kısım: Şarkının hepsi muhteşem. Ama 2:02-2:32 arası resmen öldürüyor her dinleyişimde. Britney'in inlemeleri ve vokalleri, tıpkı eski günlerdeki gibi tınlıyor. Set It On Fire diyişi hele...Bildiğimiz I'm A Slave 4 U dönemi Britney'inden kalma.

12 - Criminal (10/10)
Değil albümün Britney'in bugüne kadar yaptığı en iyi mid-tempo. Madonna son yıllarda eline gitar alıp çıkıyor ya saçma salak akustik şarkılarla. Onun üstüne Yeni Türkü şarkılarındaki flütleri koyun. Bir de resmen bir Bonnie & Clyde veya Badlands hikayesi tadında sözler. Alın size Criminal. Kullandığı flütler, gitarlar, Britney'in vokalleri...Criminal ciddi olarak herkesin gözdesi şu sıralar. Britney'den daha önce hiç böyle bir şarkı duymamıştık. Tek kelimeyle yenilikçi.

En Sevdiğim Kısım: Bunda da tüm şarkı başlı başına mükemmel. Hatta o kadar mükemmel ki, ilk dinleyişte ciddi olarak gurur duydum Britney'le. Ama 1:38de başlayan "ooo-oohh...i knoo-oowww, should let goo-ooo, but no" kısmı o kadar iyi ki...O kadar iyi ki, keşke sırf ondan ibaret bir versiyonu olsa şarkının.

Sonuç olarak: Femme Fatale bir koydunuz mu bir daha next tuşuna asla basmayacağınız bir albüm. Britney her zaman hedefine göre iyi şarkılar yapıyor ama tamamı single kapasitesinde olan ve her biri ayrı potansiyele sahip bir albümü ilk defa duyuyoruz ondan. Dediğim gibi salt Britney'in değil, yeni nesil pop'un başyapıtı bu.

9,3/10

Bi Filme O Kadar Para Verilir Mi?

2011-03-07T07:02:00.000-08:00

Ya ben bu anlayışı sevmiyorum. Bu "bir filme o kadar para verilir mi" olayına çok sinirim ben. Kendi adıma ben öyle ahım şahım, sabahları pastırmasını akşamları havyarını yiyen biri değilim. Gayet standart bir hayat tarzım, gelirim var benim. Ama mesela insanlar gidip sırf moda olduğu için -imkanları olmadığı halde- bir ayakkabıya, bir giysiye yüzlerce lira bayılabiliyor veya 3-4 maaşını birden sırf "cool" olduğu için bir telefona yatırıyorken, "bir filme 50-60 tl verilir mi"cilere sinirim. Veririm abi. Benim de zevkim bu. Ben ayakkabıyla, giysiyle, telefonla, dışarı çıkıp parayı başka şeylere harcamakla mutlu olmuyorum. Her insan imkanları dahilinde -hatta çoğu zaman dışında- hobileri ve hoşlandıkları şeyler için para harcar. Ben sinema'yı meslek olarak seçmiş biri olarak harcarım abi, 60 tl de harcarım 100 tl de harcarım. Ha bu harcamamın sonunda belki aç kalırım 1 hafta belki de kalmam dert o değil. İnsanlar o paraları başka "değmeyecek" şeylere harcarken benim "filmlere" harcamam benim bileceğim iştir ya. Nedir bu milletteki "bi filme o kdr para verilir mi?" "korsanı var napıcan orjinalini" sevdası. O ayakkabının da telefonun da çakması var, onları kullanıyor musun sen? Bir filme o kadar para verilip verilmeyeceği insanın geliriyle alakalı olduğu kadar hayattaki öncelikleri, zevkleri, hobileriyle alakalı bence. Ben çok biliyorum cebimdeki son parayı karnım aç olduğu veya sigaram olmadığını bildiğim halde DVD'ye, Blu-ray'e yatırdığımı. O yüzden ben sizin için "bi telefona o kadar para verilir mi lan" demiyorken siz de benim aldığım filmlere, dvdlere, blu-raylere laf demeyin.

83. Akademi Ödülleri Arkasından

2011-02-28T09:56:00.000-08:00

Önce törenden bahsedelim. Bence gayet hoş ama sonlara doğru temposu düşen bir törendi. Anne Hathaway müthişti ama aynı şeyi "awkward" kelimesinin ete kemiğe bürünmüş hali olan James Franco için söyleyemeyeceğim. Çok abartılan biri bu adam. Suratında saçma bir alaycı gülüş var hep ve bu beni deli ediyor. 127 Hours'da sever gibi olmuştum ama dün akşam itibariyle gerçek Franco'yu tekrar hatırladık. Geçen senenin Baldwin / Martin fiyaskosundan sonra Hathaway ve Franco, töreni gençleştirdi kabul. Ama sanki bir ara (bilhassa girişte ve filmleri autotune'la müzikale çevirdikleri video da) bariz bir MTV Film Ödülleri dağıtılıyor havası yaşandı. Evet hepsi komikti, eğlenceliydi ama Akademi'nin o ağır başlılığına uymuyor hatta bu ağır başlılığı bu tarz yollardan kırmaya çalışmasıyla acınası duruyordu. Bunun dışında sonlara doğru cidden bir tempo sorunu var bu törenin. In Memoriam, Şarkı Adayları, Onur Ödülleri derken baya bir kopuyorsunuz törenden. Onları törenin ortasında izlemek çok daha verimli olur bence. Ve son olarak final. Ben hep en iyi filmi verip apar topar töreni bitirmelerine uyuz olurdum. Bu sene ilk defa bunu yapmadılar. Evet koro biraz klişeydi ama Anne Hathaway'in her nesil sinemayı tekrar keşfediyor lafının üstüne oldukça duygusal gitti. Hele bir de arkadan tüm kazananlar çıkınca...Harbiden bu tarz kapanışlar konusunda eksikleri vardı Oscarların. Bu sefer oldu. Seneye daha da iyi olur. Şimdi kazananlar ve kaybedenlere ve benim ödüller öncesi yaptığım tahminlere bakalım.

En İyi Film - The King's Speech

Tahminim: The Social Network / The King's Speech (çok eşit şansları var)

Evet alacağı çok barizdi. En İyi Kurgu ve Müzik, The Social Network'e gidince "acaba?" dedik ama yönetmeni Tom Hooper'a verdikleri an bu iş bitmişti aslında. Hak ediyor muydu? Sonuna kadar. The Social Network'u + 0.01 kadar daha çok seviyor olsam da The King's Speech gayet yerinde bir karardı. Ama ne yalan söyleyeyim biraz da "güvenli" bir karardı. Spielberg "kazanamayan 9 film Citizen Kane, The Grapes Of Wrath... gibi filmlerin yanına katılacak" dedi, haklıydı. The Social Network'ün The King's Speech'den çok daha fazla klasik olma potansiyeli var.

En İyi Yönetmen - Tom Hooper

Tahminim: Tom Hooper - The King's Speech

Pardon da bu adam dururken David Fincher biraz zor alırdı o ödülü. Çünkü bu sefer "güvenli" olan Fincher'ın kendisiydi. Tom Hooper son yılların en özenli işine imza atmıştı. The Social Network'ü çok sevsem de burada ödülü Fincher'a verseler kıyameti koparırdım. Kesinlikle hak eden aldı.

En İyi Kadın Oyuncu - Natalie Portman

Tahminim: Natalie Portman - Black Swan

Adaylığı da, kazanması da, konuşması da sıkıcıydı. Alacağı çok barizdi. Çok sevdiğim hatundan sırf şu son 2-3 aydaki abartılı yorumlar yüzünden soğudum. Evet iyiydi, evet yılın en iyilerindendi, evet hak etti. Ama sanki oyunculuğu baştan tanımlamış gibi davranmayın, yapmayın bunu! Ayrıca kadın setteki çaycıya bile teşekkür ediyordu az kalsın.

En İyi Erkek Oyuncu - Colin Firth

Tahminim: Colin Firth - The King's Speech

Adaylığı, kazanması ve konuşması da sıkıcıydı. Ama ama ama yine de Sandra Bullock adamın ismini söylediğinde resmen gurur duydum ve deli gibi sevindim. Bu yılki performanslarda kadın erkek veya yardımcı başrol farkını bırakırsak kesinlikle aday olan 20 adayın en iyisiydi çünkü. Sonuna kadar hak etti.

En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu - Christian Bale

Tahminim: Christian Bale - The Fighter

Geoffrey Rush bir ara kapar mı acaba demedik değil. Ama Bale bu ödülü çoktan garantilemişti. İyi de oldu. Kendisini aktör olarak çok ciddiye almazdım ama The Fighter benim bile çenemi kapatan bir filmdi.

En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu - Melissa Leo

Tahminim: Melissa Leo - The Fighter

En riskli kategoriydi. Melissa Leo kazanacak gibi gözüküyordu ama Helena'yı gördüğüm an "öf verdiler buna" dedim. Şükür ki gudubet karı kazanamadı. Leo The Fighter'da harikalar yaratıyordu ve enfes de bir f-bomb patlattı.

En İyi Orjinal Senaryo: The King's Speech

Tahminim: The King's Speech

Gelin şunda anlaşalım. En İyi Orjinal Senaryo demek "En Orjinal Fikir" demek değil. En iyi diyalog demek, olay örgüsü demek, hikaye kurgusu demek, zamanlama demek, karakterler demek.... bu böyle gider. Şimdi Inception bunların kaçına sahip? The King's Speech kaçına sahip? Inception sırf "çok orjinal" bir fikre sahip olduğu için bu onu En İyi Orjinal Senaryo yapmazdı. Yapamadı da. Her ne kadar Senaristler Birliği zamanında bu ödülü Inception'a vermiş olsa da, yukarıda saydığım öğeler açısından bakacak olursak The King's Speech hepsine fazlasıyla sahip. Ama mesela Inception. Allah aşkına iyi yazılmış bir karakteri var mı? Filmi kötülemiyorum, bana hemen "sen zaten Inception'ı sevmiyorsun" demeyin. Sevmemem onun iyi noktalarını ve eksik noktalarını görmememe neden değil.The King's Speech olmasa bu ödül tabiki de Inception'a giderdi ama karşısında ondan daha iyi bir örnek olunca...

En İyi Uyarlama Senaryo: The Social Network

Tahminim: The Social Network

İşte yukarıdaki öğelerin hepsinin fazlasıyla olduğu bir örnek. Kimilerince hala ısrarla "Facebook filmi be" diye kötülense de, evet Akademi'deki binlerce sinema emektarı ve bu işin ustaları sadece bir Facebook biyografisine verdiler ödülü, evet. Film başka hiç bir şey anlatmıyor zaten. Adamın teki var Facebook'u kuruyor işte öyle. Artık şu filmi kötülemekten vazgeçin, ayıp oluyor.

En İyi Animasyon: Toy Story 3

Tahminim: Toy Story 3

Tek kelimeyle sıkıcıydı.

En İyi Yabancı Film: In A Better World

Tahminim: Biutiful

Biutiful ve Dogtooth dışındaki filmleri bilmiyordum, dün tören öncesi yaptığım yeni bir tahmin listesinde ne işse adını sanını hiç duymadığım In A Better World'e verdim oyumu. Tuttu da. İzlemek lazım.

En İyi Sanat Yönetmenliği: Alice In Wonderland

Tahminim: The King's Speech

Sen tut yılın en uyduruk filmlerinden birine 2 tane ödül ver. Bu ve kostüm dalı gerçekten hayal kırıklığıydı. İkisi de The King's Speech'in hakkıydı.

En İyi Görüntü Yönetmenliği: Inception

Tahminim: The King's Speech

Anlaşılabilir bir galibiyetti ama The King's Speech de büyük ihtimalle çok yakın bir ikincilik çıkarmıştır burada.

En İyi Kurgu: The Social Network

Tahminim: The Social Network

Kesinlikle hak ediyordu, hem de sonuna kadar. Ama 127 Hours da baya iyiydi beah.

En İyi Orjinal Müzik: The Social Network

Tahminim: The Social Network

Bitch Please! Sanki başka bir melodi bu filmin müzikleriyle yarışabilirmiş gibi?

En İyi Orjinal Şarkı: Toy Story 3 - We Belong Together

Tahminim: Toy Story 3 - We Belong Together

Hay sıçayım böyle tahminime! Şom ağızlıyım. Kategorinin en osuruk şarkısı sırf Randy Newman ismine gitti. A.R. Rahman'ın o dandik If I Rise'ı bile bundan çok daha hak ediyordu. Ben ise Country Strong'a verirdim. Tek kelimeyle enfesti. Gecenin beni en şok eden ödülüydü.

falan filan... diğer teknik dallara girmeyeceğim. The Wolfman'in aldığı makyaj ödülü dışında hepsi hak edenlere gitti bence.

Böyleydi işte, sabahlamamıza değdi. Eğlenceli bir törendi, ödüller de uzun zamandır ilk kez bu kadar tatmin etti sanırım beni. Ama seneye lütfen Anne Hathaway yanına Hugh Jackman'ı alarak dönsün, o mal Franco'da pembe dizisine geri...

Britney Spears - Blackout: Deli Kızın Albümü

2011-02-24T15:39:00.000-08:00

Eklektik müzik zevkim var demiştim. Britney Spears'ın 7. albümü Femme Fatale gelmeden önce şarkıcının diskografisini tersten incelemeye devam ediyoruz. Sırada Spears'ın en değeri bilinmeyen ama aslında kariyerinin başyapıtı olan Blackout var. Kişisel sorunlarından henüz kurtulamadığı zamanlardan kalma Blackout, zamanının çok ötesinde bir albüm. İddia ediyorum ki bu albüm düzgün bir promosyon kampanyası ile çıksa ve Spears da aklı yerinde davransaydı şarkıcının en büyük başarısı olabilirdi.

TRACKLIST

01 - Gimme More *

02 - Piece Of Me *

03 - Radar

04 - Break The Ice *

05 - Heaven On Earth

06 - Get Naked (I Got A Plan)

07 - Freakshow

08 - Toy Soldier

09 - Hot As Ice

10 - Ooh Ooh Baby

11 - Perfect Lover

12 - Why Should I Be Sad?

BONUS TRACKS

13 - Get Back

14 - Outta This World

15 - Everybody

* Single

01 - Gimme More (10/10)
It's Britney Bitch! diye başlayan şarkıyı kim unutabilir. 2 kelimeden oluşan ama bu yüzden de dile pelesenk olan nakaratı, müthiş sound'ı...Britney'in gelmiş geçmiş en iyi şarkılarından biriydi. Timbaland'ın çırağı Danja'nın prodüktörlüğündeki bu şarkı aynı zamanda şarkıcının kariyerinin en harcanmışı. MTV Video Müzik Ödüllerindeki facia performans sonrası -ne Britney ne de biz buna hazırdık- şarkı adeta Spears'ın kariyerinden silindi. Zaten ultra ucuz ve belli ki "kötünün iyisi" diye zorla piyasaya çıkarılmış video klibi bir yana, şarkıcı daha sonra çıkacağı Circus turnesinde bu şarkıya yer bile vermedi. Halbuki bir Britney hayranının isteyeceği tek şey varsa o da Spears'ın Gimme More'u bir kezcik de olsa doğru düzgün sahnelemesidir.

02 - Piece Of Me (8/10)
Gimme More sonrası allanıp pullanıp karşımıza çıkarıldığı için Britney geri döndü, kendine geldi demiştik Piece Of Me'nin klibinde. Kendisine çok çektiren paparazzi takımına savaş açan bu şarkı kullandığı elektro gitarlar, farklı samplelarla Spears için orjinal bir işti ve albümün en patlayan şarkısı oldu.

03 - Radar (5/10)
Daha sonra şaka gibi Circus albümünde de yer alacak bu şarkı Bloodshy & Avant'ın yeni bir Toxic denemesiydi. Eğer önünde Toxic gibi bir selef olmasaydı iş yapardı ama işte.

04 - Break The Ice (10/10)
"It's been a while" diye açılan ve Britney'in geri dönüş marşı olması gereken Break The Ice, Gimme More ile beraber, değil albümün şarkıcının tüm kariyerinin en iyi işlerinden biriydi. Klasiklemiş Britney vokalleri, nefeslerinin yanı sıra tam da o sıralar moda olan beat tarzı ve enfes sürreal breakdown'ı ile bir başyapıttı. Anime klibi öyle bir harcadı ki bu şarkıyı.

05 - Heaven On Earth (8/10)
Spears'ın alışagelmiş tarzına çıktığı şarkılardan biriydi Heaven On Earth. Mesela aynı anda giren 3 farklı vokal kullanımı şarkıcının daha önce denemediği bir şeydi. Herşeyin yanında gerçekten iyi prodükte edilmişti, albümün içinde ne kadar sırıtsa da, kendi başına dinlendikçe değeri artan şarkılardandı.

06 - Get Naked (I Got A Plan) (9/10)
Danja'nın bozulmuş vokallerinin öne çıktığı şarkı ilk bir kaç dinleyişte feci sinir bozucu geliyordu kulağa. Ama sonra öyle bir bağımlılık yaptı ki. Spears "i'm crazy as a motherfucker" derken bugüne kadar en seksi şarkısını kaydediyordu. Şarkının asıl patladığı yer ise arka planda devamlı dönüp duran o ince melodiydi.

07 - Freakshow (7/10)
Filler mı? Hayır. Freakshow gayet basit sözlere sahip, oldukça sıradan bir şarkıydı. Ama prodüksiyonu A sınıfıydı. Hatta Blackout albümünün bir özeti niteliğindeydi.

08 - Toy Soldier (8/10)
Spears'ın single olmadığı için değeri bilinmeyen hit potansiyelli şarkıları vol. 392728. Toy Soldier çok cırtlak bir şarkıydı, Spears'ın vokalleri aşırı şımarıktı. Ama bu şarkıyı daha da sevilebilir kılıyordu. Acayip yaramazdı ve müthiş bir dans parçasıydı.

09 - Hot As Ice (2/10)
Spears'ın yaşına ve albümünün konseptine uymayan şarkıları vol. 203982. Hot As Ice herşeyiyle bubblegum pop temsilcisi acayip dandik bir şarkıydı. Dinlemeden geçtik çoğu zaman.

10 - Ooh Ooh Baby (7,5/10)
İspanyol gitarlarıyla açılan bu şarkı albümün genel temposundan ve temasından bir hayli uzaktı. Ama buna rağmen gerçekten catchy'di ve insanın içini fıkır fıkır kaynatıyordu.

11 - Perfect Lover (10/10)
İşte bu! Yine kariyerinin en iyilerinden biri. Evet sözleri ultra cheesy'di ama o beat, o vokaller...her öğe bildiğimiz, özlediğimiz Britney'e aitti. Spears kapanışa doğru son dakika golü atmıştı. Perfect Lover bir Spears şarkısı olarak gerçekten de kusursuzdu.

12 - Why Should I Be Sad? (4/10)
Kevin Federline'a yazılan bu şarkı, çok kişiseldi, bu kişiselliği genel kitleye taşıyacak da altyapıya sahip değildi.

13 - Get Back (8,5/10)
Bir bonus track'ten çok daha ötesi. İçerdiği 8bit melodilerle eski bir ateri oyununun müziklerini samplelayan bu şarkı Spears'ın en iyi dans parçalarından biriydi.

14 - Outta This World (5/10)
Albümün slow açığını kapatan tek şarkı belki de. Outta This World sıradan bir şarkıydı ama çok rahatlıkla Hot As Ice veya Why Should I Be Sad'in yerini alabilirdi.

15 - Everybody (1/10)
Sweet Dreams'i samplelayan bu şarkı, en kıyak kafa da bile çekilemeyecek kadar kötü bir prodüksiyona sahipti. Öyle ki ben hala bunun bitmemiş bir demo veya eğlencesine kaydedilmiş bir deneme olduğunu düşünüyorum. Albümün en kabusu.

Özetle: Spears'ın Blackout'u şarkıcının en iddialı olduğu konuda, iyi dans kayıtları yapmak, çok başarılıydı. Müthiş bir potansiyel taşıyordu ama hem kişisel hem de müzikal olarak zamanının çok ötesindeydi. İlginç olan şey ise Spears bu projeyi akıl sağlığının yerinde olmadığı iddia edildiği bir zamanda tek başına yürütmüştü. Sonrasında menajeri ve ailesi olaya el koyup, Circus'da gördüğümüz Britney'i çıkardılar karşımıza. İnsan Blackout'u gördükten sonra "bıraksaydınız da deli kalsaydı kız" demiyor değil.

Albüm Genel Notu: 9/10

Gevende: Bana Hayallerimi Geri Getiren Grup

2011-02-24T14:31:00.000-08:00

- Previously On -

Gevende'nin ilk albümleri "Ev" bende çok büyük beğeni yaratmıştı zamanında. Ama yeni albümleri "Sen Balık Değilsin ki" bambaşka bir etki bıraktı. Ben hayatım boyunca İstanbul'da yaşama hayalleri kurmuş, hayattaki tercihlerini buna göre yapmış, o günün gelip çatmasını bekler durmuştum. İstanbul benim için ulaşılması zor gözüken, en kişisel hayallerimi, senaryolarımı süsleyen bir efsaneydi adeta. 4,5 yıl önce Beykent Üniversitesini kazandığımda anlamıştım ki o hayalleri yaşamaya doğru yola çıkıyordum. Evet normal hayatımda da böyle dramatiğimdir. Ama olanlar bitenler o hayallere uymadı filan, ben İstanbul'u bir türlü yaşayamadım...

- Günümüz -

Tek başıma yaptığım yolcukları seviyorum, hele de dinleyecek iyi bir müzik varsa. Bugün çok alakasız bir şekilde tek başıma okula gittim. Dersim yoktu, okulda görüşeceğim biri yoktu, bir formaliteyi halletmem gerekiyordu. Giderken daha çok okuldaki işi düşündüğümden müziğin pek havasına giremedim. Ama dönüşte tek başıma otobüste ve ayaktaydım ve yapabileceğim tek şey kendimi müziğe kaptırmaktı. Gevende de bu noktada devreye girdi. O ana kadar onlarca defa dinlediğim Akvaryum çalıyordu. Bir ara geçmişten bir şeyler hatırlamaya başladım, hatta kendi kendime suratımı ekşitip, silkindim. Kimse gördü mü bunu bilmiyorum. Ama o an...Aslında fark ettim ki son 4,5 yıldır her gün en büyük hayalimi yaşamaktayım. Kolaylıklarıyla, zorluklarıyla, arkadaşlarıyla, düşmanlarıyla, tek ve çift kişilikleriyle son 4,5 yıldır her gün İstanbul'da yaşıyorum. Ve o ana kadar bunun farkında değildim! Kendimi şimdi önemsiz gelen şeylere o kadar kaptırmıştım ki, bir durup nerede nasıl yaşadığımı fark edememiştim. Okulumda başarılıydım, tek başıma yaşıyordum, tüm kontrol bendeydi, seslerini duyduğumda bile yüzüme koca bir gülümseme konduran ama daha da önemlisi içime asla "kaybetme korkusu" aşılamayan dostlarım vardı. Ve İstanbul'daydım. Eskiden gözümü kapatıp İstanbul'u düşündüğüm o tüm şarkılar gitmişti artık. Ve Gevende'nin Akvaryum'u bunu hatırlatırcasına kulaklarımdan içime işliyordu. Depresif tınılarına rağmen umutlu bir şarkı bu. Her şeyin güzel olacağına, her şeyin zaten güzel olduğuna inandıran bir şarkı.

Üstelik eve geldiğimde hiç adedim olmadığı halde tutup Gevende'ye tüm bu hislerimi anlatan bir mail attım ve müthiş de samimi bir geri dönüş aldım...

Bu yüzden eğer siz de hayatınızdaki olan bitenlerden aslında nerede, nasıl şartlarda yaşadığınızı göremeyip, boşluğa düşüyorsanız Gevende'nin Akvaryum'unu bir dinleyin. Şarkıyla beraber, enstrumanlarla beraber nerede olduğunuzun bir farkına varın. Ha yok ben her şeyin farkındayım diyorsanız da Gevende'yi dinleyin. Bunun gibi müzikler var oldukça hiç bir şeyin kötü olamayacağını göreceksiniz. Üstelik salt Akvaryum'dan da bahsetmiyorum. Sen Balık Değilsin Ki albümü en karamsar tınladığı anlarda bile insanın içine öyle pozitif şeyler üflüyor ki, anlatılmaz dinlenir...

Dinle:

Britney Spears - Circus: Hesaplı Comeback

2011-02-21T12:26:00.000-08:00

Blog'u biraz Spears'a boğalım. Britney Spears şu dünyada hiç bir zaman sevmekten vazgeçmeyeceğim, bu yüzden biraz utandığım ama resmen onunla büyüdüğüm için de sevgimi bir türlü inkar edemediğim tek pop şarkıcısı sanırım. Ve bu son 10 yılın en büyük pop ikonu 7. albümü Femme Fatale'ı piyasaya sunarken diskografisini şöyle bir inceleyelim...Kronolojik olarak tersten mi gitsek?

TRACKLIST:

1. Womanizer *
2. Circus *
3. Out From Under
4. Kill The Lights
5. Shattered Glass
6. If U Seek Amy *
7. Unusual You
8. Blur
9. Mmm Papi
10. Mannequin
11. Lace and Leather
12. My Baby

13. Radar *

Bonus Tracks:

14. Rock Me In

15. Phonography

16. Amnesia

17. Rock Boy

18. Quicksand

19. Trouble

* Single

01 - Womanizer: (9/10)
Albümün ilk çıkış parçası. Comeback marşı. Spears'ın kariyerindeki ikinci liste başı şarkısı. Tekerleme gibi sözleri, ritmik melodisiyle çıktığı zaman oldukça fırtına koparmış, şarkıcının en büyük hitlerinden biri olarak kabul edilmişti. Klibi şarkı kadar müthiş değildi, Spears sarışın olduğu sahnelerde taştı ama klibin ilk yarısı gereksiz bir siyah peruk ve modası geçmiş kıyafetler içeriyordu. Yine de herşeyiyle tam bir Spears hitiydi. Last.fm'e göre insanların dinleyip sonra da utandıkları için dinleme listelerinden en çok sildikleri şarkıydı.

02 - Circus (9/10)
Albüme ismine veren Circus, Spears'ı bir platform üstüne koyup, tüm dünyaya ne kadar iyi bir entertainer olduğunu gösteriyordu. Womanizer'dan bile öteydi. Femme Fatale'in prodüktörlüğünü yapan Dr. Luke bu şarkıda harikalar yaratmıştı, bir yandan tanıdık diğer yandan çok orjinaldi. Kesik vokalleri, iç gıcıklayıcı melodisi ve sondaki efsanevi "sivri sinek vızıldısı" eklentisiyle müthişti. Klibi de öyle.

03 - Out From Under (5,5/10)
Albümdeki 2 ballad'dan biri olan Out From Under, Bratz adlı çocuk filminin soundtrack'inde başkası tarafından söylenmişti aslında. İlk başta dikkat çekmeyen tamamen filler bir şarkı gibi gelmişti ama dinledikçe güzelleşti. Spears'ın bir ayrılık ardından söylediği bu şarkı, sözleri ve düzenlemesindeki naiflik ve sakinlikle dikkat çekiyordu.

04 - Kill The Lights (6/10)
Spears'ın önceki albümü Blackout'da harikalar yaratan Danja çıtayı çok yükseğe koyduğu için Kill The Lights aslında biraz sönük kaldı. Blackout'da paparazzilere Piece Of Me ile geçiren Spears, Circus'da da bu görevi Kill The Lights ile gerçekleştiriyordu. Şarkının girişinde Danja tarafından "Pop Princess, Now Queen Of Pop" olarak takdim edilen şarkıcı POM'a göre daha flörtöz bir hava takınmıştı. Ayrıca dikkatli dinleyene şarkının alt yapısında kelimenin tam anlamıyla epik bir düzenleme vardı.

05 - Shattered Glass (5,5/10)
Klasik bir pop şarkısı olan Shattered Glass'ın tek orjinal olduğu nokta şarkının devamlı takılarak ilerlemesi ve vokal üstünde yapılmış oynamalardı. He bir de Spears'ın niyeyse Glass kelimesini "gıleeyeyess" diye telafuz etmesiydi.

06 - If U Seek Amy (7,5/10)
Fonetik olarak F.U.C.K. ME şeklinde söylenen şarkı Spears'ın en hınzır işlerinden biriydi. İsmi beklenen tartışmaları yarattı, radyolarda If U See Amy olarak editlendi ve tüm anlamını kaybetti. Klibinde ise Circus döneminin en güzel imajını sırf olay olsun diye bir ev hanımına dönüşürken izledik.

07 - Unusual You (9/10)
Albümde elektroniğe kayarak, yeni şeyler deneyen tek şarkıydı. Müthiş düzenlemesiyle tamamen single olabilecek materyal'a sahipti. Hatta Spears tamamen bu tarz şarkılardan oluşan bir albüm kaydetmeli.

08 - Blur (7,5/10)
Tam bir Hangover şarkısı. Öncesinde gelen Unusual You'nun gölgesinde kalsa da Danja imzalı bu mid-tempo Spears'ın In The Zone albümündeki Early Mornin' gibi tınlayan ve bu yüzden dinledikçe daha çok bağlayan bir şarkıydı. Ayrıca her ne kadar editlenmiş de olsa Spears'ı "this shit is way too fucking bright" derken hayal etmek hoştu.

9 - Mmm Papi (1/10)
Bırakın albümde olmasını, Spears'ın böyle bir şarkıyı kaydetmesi bile bir suç. Dedikodulara göre Spears bu şarkıyı sorunlu döneminde beraber olduğu paparazzi Adnan'a yazmıştı. Ve sırf bu yüzden bu şarkıyı ölsem sevemem. Belki de ona yazmadı, belki de sıradan zararsız bir pop şarkısı. Ama her haliyle rezalet bir iş. Zaten her albümde böyle kabak bir şarkı kaydediyor bu kadın.

10 - Mannequin (10/10)
10 yılı aşkın kariyerinde Spears hiç bu kadar kışkırtıcı, komplex, orjinal ve çatlak bir dans şarkısı kaydetmemişti. Albümün üstünden 2 yıl geçmesine rağmen hala sözlerini tam olarak çözebilen, ne dendiğini anlayabilen yok. Tek bildiğimiz Mannequin'in zamanının çok ötesinde olduğu. Olağanüstü hal sirenlerini andıran çığlıklar, temposu bir an düşmeyen ve gitarlarla süslü bir ritm ve bunun bir Spears kaydı olduğuna inanamayacağınız kadar müthiş bir enstrumental breakdown. Değil albümün, hatunun en iyilerinden biri.

11 - Lace and Leather (6,5/10)
Spears'ın albüm için en son kaydettiği şarkı olan Lace and Leather'ı seksi yapan sözleri değil tamamen altyapısındaki ağır bas gitar kullanımıydı. Hatta bu baslar şarkıyı dinlenebilir kılan tek şeydi.

12 - My Baby (1/10)
Spears'ın çocuklarına yazdığı bu özelliksiz ballad, ileride çocukları dinlediğinde "bize yaza yaza bunu mu yazmış" dedirtecek kadar kötüydü.

13 - Radar (4,5/10)
Orjinalde Blackout'da yer alan ve single antlaşması olan ama bu gerçekleşmediği için son dakikada Circus albümüne dahil edilen Radar'ın varlığı şaka gibiydi. Biz buna bir süre inanamadık, sonra kabullendik, nasılsa sadece bir Bonus Track dedik. Dedik, kadın gitti antlaşma gereği 4. klibini buna çekti. Klibi izleyen, şarkıyı dinleyen var mı bilmiyorum. Bloodshy & Avant'ın Toxic başarılarını tekrar etmeye çalıştığı şarkı Blackout'da bile keyifsizken, bir de Circus'a girince iyice nefret edilir olmuştu. İlk başlarda iyi bir pop şarkısıydı, sonra eziyete döndü.

14 - Rock Me In (6/10)
Britney'in rock da yaparım dediği şarkı, The Sims oyununda arka planda çalan şarkılara o kadar çok benziyordu ki. Nakaratı akılda kalıcıydı, içerdiği yaylılar yeni bir Toxic yaratamasa da dikkat çekiciydi. Yine de sadece bir Bonus Track olarak kalması anlaşılabilir birşeydi.

15 - Phonography (6,5/10)
"Phone Sex" üstüne kurulu bu şarkı kaygan melodisi, eşlik etmesi zevkli nakaratıyla dinlemesi eğlenceli bir şeydi.

16 - Amnesia (4,5/10)
Spears'ın çocuklaştığı şarkılar vol. 39827382. Aşkından hafıza kaybına uğrayan şarkıcı, Amnesia'da ancak ilk albümüne yakışacak bir performans çıkarmıştı. Hızla geçiyorum.

17 - Rock Boy (4,5/10)
Albümün rock temalı ikinci bonus track'i. Get Up, Get Up, Get Up girişiyle daha çok bir çalar saat alarmı gibi tınlıyordu. Spears için fazla genç işi olmasıyla beraber prodüksiyon olarak da vasattı.

18 - Quicksand (5/10)
Sözlerini Lady Gaga'nın yazdığı şarkı basit ama en azından dinlenebilir nakaratlara sahipti. Yine de şarkıdaki vokaller bildiğin kötüydü.

19 - Trouble (7,5/10)
Madonna'nın Get Together'ını samplelayan bu şarkı belki de en başarılı bonus track'ti. Her türlü akan, tekerleme gibi sözleri ve melodisiyle kendine albümde rahat yer bulabilirdi.

Özetle: Spears'ın Blackout da sıçtığı Comeback olayını layıkıyla yapan ve ona kariyerinin en büyük başarılarından bir kaçını getiren bir albümdü Circus. Ama şarkıcının en iyi işi sayılan Blackout sonrası müzikal olarak kesmiyordu. Arada heyecanlandırıcı işler içerse de geneli sıradan bir pop albümüydü. Spears bu albüm için sadece Womanizer single'ı sırasında bir promosyon yaptı ve tutuk hareketleri, dansları ve "awesome, cool"dan öteye geçemeyen kelime dağarcığı ile albüm için hazır olmadığını gösterdi. Şarkıcı bu albümü ve Blackout'u desteklemek için bir Dünya Turnesine çıktı. Bu turne sırasında da seyirciyle hiç kontağa geçmedi, playback yaptı ve sahnede bir boydan boya yürümek dışında pek dans etmedi. Yine de milyonlarca hayran, milyonlarca dolar harcayarak The Circus Starring Britney Spears turnesini geçtiğimiz yılın en karlı turlarından birine dönüştürdü.

Albüm Genel Notu: 6,5/10

Britney Spears: Hold It Against Me Video

2011-02-18T06:05:00.000-08:00

Spears'ın yeni bombası "Hold It Against Me" sonunda klibine kavuştu. Madonna, Metallica, Lady Gaga, Rammstein gibi isimlerle çalışmış olan Jonas Akerlund'un yönettiği video belki Spears'dan beklenilen dans hareketlerini iyi yansıtamıyor ama alt metinleriyle de klasik bir Spears videosu olmaktan kurtuluyor. Evet ilk defa bir Spears klibi üstüne okuma yapılabilecek düzeyde...

Klip dünyaya düşen bir meteor ile başlıyor. Spears'ın kariyerinin başına dönelim, yıl 1999 ve Spears Amerika'da pop'un yeniden doğumunu başlatıyor. Adeta bir meteor gibi dünyaya düşüyor. Spears etrafında dansçılarla klibe başlarken kariyerinde klasikleşmiş bir kaç dans hareketini yapıyor. Bu sırada hep ondan beklenilen görüntüye ulaşmak için makyaj yapıyor, kendi ismini taşıyan parfümü sıkıyor ve eski videolarının oynadığı monitörler üzerinde giderek yükseliyor. Tıpkı kariyeri gibi...Üstelik üstünde gelinliğe benzer bir kıyafet ile. Derken bir internet sitesinden tanıştığı adama aşık oluyor ve çöküş başlıyor. Spears'ın eteğinin altından gözleri olmayan 4 beyaz adam çıkıyor, bu sırada Spears kendiyle olan mücadelesine başlıyor, kendine karşı savaşıyor, dövüşüyor. Derken Spears elinden fırlayan boyalarla üstündeki gelinliği ve bugüne kadar yaptığı tüm işleri berbat ediyor. Tüm monitörler boyayla kaplanıyor, gelinlik mahvoluyor ve Spears kendine karşı verdiği savaştan yenik çıkarak yere kapaklanıyor.

Şarkının bu müthiş breakdown'ında Britney kariyerinde ve özel hayatında tam bir çöküş yaşıyor ve şarkının tırmanan yapısıyla beraber bir Comeback gerçekleştiriyor. Hold It Against Me'nin ilk iki nakaratı minimal melodilerle döşeliyken, breakdown'dan sonra şarkı giderek tırmanır ve son nakarat da melodilerin hepsi tavan yapar. İşte Britney de buna uygun olarak arkasında dansçılarla, bulunduğu ortamı yıkacak kadar bir geri dönüş gerçekleştirip, tekrar ayağa kalkıyor...

Şarkı müthiş, klip de her ne kadar beklediğimiz koreografiyi veremese de kesinlikle Spears'ın en iyi işlerinden biri. İzle izle izle izle baymıyor bir türlü... :)

Broken Bells: O şarkı!

2011-02-17T13:54:00.000-08:00

Bazı şarkılar olur daha ilk notasında seversiniz. Broken Bells'in ilk single'ı The High Road benim için böyle bir şarkıydı. 3 dakika 52 saniyelik bu müzikal şöleni uzun bir süre döndürmüş ama grubun kendi isimlerini taşıyan albümlerini bir türlü sağlam kafayla dinleme fırsatı bulamamıştım. Taa ki bu akşama kadar.

Indie aleminin en kendine has, en sakin, duru gruplarından olan The Shins'in solisti ve gitaristi James Mercer ve Brian Burton (a.k.a Danger Mouse)'dan oluşan bu grup, geçtiğimiz yılın saklı hazinelerinden biriymiş. Uzun zamandır (Hurts'den beri sanırım) içime bu kadar işleyen bir albüm olmamıştı, dinledikçe dinleyesim geliyor. Hangi şarkıyı favorim yapsam diye şaşırıyorum, hangisini daha önce çalsam, hangisinde sigara içsem... :) Ama yine de sanırım The High Road dışında en ön plana çıkan şarkı Mongrel Heart oldu benim için. Orta yerinde çok alakasız bir şekilde spaghetti Western'e selam çakmaya başlayan ve tam o anda tüylerimi diken diken eden bir şarkı bu. O borazanlar, trampetler nasıl işliyor şarkının ve dinleyicinin içine. Fazla anlatamayacağım, dinleyin aşağıdaki şarkıyı, ve 2:13te sesi açın, gözlerinizi kapayın.

Episodes: Matt LeBlanc as Himself

2011-02-10T14:01:00.000-08:00

Cougar Town'ı, Mr. Sunshine'ı yazdık, Episodes'u da yazalım eksik kalmasın. Matt LeBlanc bayadır ekranlardan uzaktı. Friends'ten sonra Joey spinoff'uyla ekranlarda şansını denedi ama pek başarılı olamadı. Çünkü zorlama bir projeydi ve izleyicilerin gözleri hep diğer "arkadaş"ları aradı. Matt LeBlanc tek başına çok yavandı. Olmadı. Ve şimdi LeBlanc kendini oynadığı bir komedi dizisiyle geri döndü.

Episodes hem İngiltre'de hem de Amerika'da aynı anda yayınlanıyor. İngiltre'de oldukça başarılı olan dizilerini Amerika'ya uyarlamak için Los Angeles'a taşınan bir yazar çifti anlatıyor dizi. Evet bir komedi dizisi için muhteşem bir fikir. Episodes hem bir karakter komedisi hem de Hollywood'daki sistemi alttan alta eleştiren bir taşlama. Hem kendiyle hem de parçası olduğu sistemle çok iyi dalga geçiyor.

Bir aktör için en zor rolün kendisini oynamak olduğu söylenir. LeBlanc bu konuda gerçekten iyi. Yeri geliyor özel hayatını deşifre ediyor, yeri geliyor kendisini yerin dibine sokuyor. İçinde bulunduğu dünyanın kurallarını iyi biliyor ve ona göre oynuyor. İngiltre'den gelen çiftimiz Sean & Beverly ise sudan çıkmış balık halleriyle müthiş komikler. Ayrıca dizinin yan karakterleri de müthiş. Hele çemçük ağızlı bir Myra var ki, kopmanız için kadının mimiklerine bakmanız bile yetiyor.

Bir ingiliz dizisi mantığında sadece 7 bölüm sürecek olan 1.sezonunu 3 hafta sonra tamamlayacak olan bu dizi, komik karakterlerin ve acı gerçeklerin çarpıştığı farklı bir lezzet.

Mr. Sunshine: Chandler Is Back!

2011-02-09T18:12:00.000-08:00

Geçtiğimiz post'da eski "arkadaş" Courteney Cox'un dizisi Cougar Town'ın, bir diğer "arkadaş" Matthew Perry'nin yeni dizisi Mr. Sunshine'a yer açmak için 2 ay ara verdiğini yazmıştım. Mr. Sunshine bu gece Amerika'daki ilk sınavını verecek ama Kanadalı CTV diziyi 2 gün önce yayınlamış bile. Dizi, Perry için bir comeback niteliğinde. Her ne kadar Perry, Friends sonrası Aaron Sorkin imzalı Studio 60'de boy göstermiş olsa da dizi düşük reytinglerin kurbanı olmuş ve ilk sezonunun sonunda iptal edilmişti. Şimdi Perry bir kez daha ekranlarımızda.

Büyük bir arena olan Sunshine Center'ın müdürü Ben'in -şimdilik- işinde yaşadıklarını anlatan Mr. Sunshine aslında hiç bir çekiciliği yokmuş gibi gözüküyor. Evet aslında yok, Perry daha önce beyazcamda çok gördüğümüz o yalnız, üstelik hala bir yanı çocuk kalmış ve umarsız ve alaycı karakteri oynuyor. Hani şu 40ında bekar tipler olur, hiç bir kadınla uzun bir ilişkileri yoktur ve sorumluluk alamazlar. Perry'nin Ben'i aynen böyle. Hatta yer yer Chandler Bing'in bir yansıması. Friends oyuncularının en büyük şanssızlığı canlandırdıkları karakterlerinin her daim Friends'tekilerle karşılaştırılacak olması. Bilhassa oynadıkları komedilerde. Çünkü komedilerde iyi karakter yaratmak zordur ve bir karakterin komik olması için belli kriterler vardır. Friends 236 bölümlük serüveninde kullanılmamış kriter/özellik bırakmadığı için haliyle kast'ının ilerideki projelerini de bir şekilde etkileyecekti. Etkiliyor da. Yine de Perry için durum o kadar da vahim değil. Evet karakteri tanıdık ve belli ki Matthew Perry için özel yaratılmış. Ama yine de Chandler'ın o safsalak hallerinden biraz uzak olmasıyla ve Friends'i epeydir özlememiz nedeniyle hoş bir bir izlenim sunuyor. Ama gayet yaşlanmış olan Perry bu Chandler benzeri karakterleri baymadan daha ne kadar sürdürebilir, o da düşünülmesi gereken ayrı bir nokta. Gerçi bunun için de can kurtaranlarımız var...

Dizinin asıl yıldızı şüphesiz ki bir televizyon ikonu olan Allison Janney. The West Wing'in (o da Sorkin imzalıdır ne tesadüf!) takipçileri onu zaten yakından tanır ama bilmeyenler de geçtiğimiz sezon Jacob ve Man In The Black'in annesi olarak Lost'da görmüşlerdi onu. Janney fütursuz, ırkçı ve manyak karakteri ile daha ilk bölümden dizinin en komik anlarına imzasını atmış durumda. Perry istediği kadar bayabilir, Janney kesinlikle eskimeyecek bir karaktere imza atmış ve dizinin şu anda en eğlencelisi o. Dizinin bir diğer ismi Andrea Anders, başarısız Friends spinoff Joey'den veya tabloidlerden "Matt LeBlanc'ın yuvasını yıkan kadın" olarak hatırlayabileceğiniz bir isim. Dizinin romantizm kısmını oluşturacak bir hatun belli ki. Sığ yazılmış gibi gözüküyor ama en azından Anders, Joey'de olduğu kadar aşırı oynamıyor -tabi bunun bir sitcom olmaması da bir neden- ve rahatsız etmiyor. Janney'in oğlunu oynayan Nate Torrence de dizinin safsalak karakter ihtiyacını giderecek gibi. Yani aslında komik filan ama çok da hesaplanmış bir dizi bu belli ki. Bu da biraz umutsuz bir durum. Mekan tercihi gibi şeylerden özgün durabilir ama çekirdeğinde çok da orjinal bir iş değil. Yine de oyuncu performansları, "komedi de zeka istiyoruz" modasına uyup "akıllı komedi" tarzı espirileriyle hoş bir seyirlik. En azından herhangi bir sitcom'dan çok daha iyi ve tv'nin bu tarz komedilere ihtiyacı var. Hem hiç bir şey için izlenmezse Janney aşkına ve Perry özlemine izlenir.

Öncesinde yayınlanan Modern Family'nin dizinin reytingine yardımcı olacağı öngörülüyor, evet bu cidden de işe yarayabilir. Mr. Sunshine bir hit olmayacak bu belli ama tahminim o ki, ABC, Cougar Town sonrası bu diziyi de elinde tutar. İlginç de bir not bu şu anda tvde dizisi olan 3 Friends oyucusunun da Friends'ten sonra ki 2. denemeleri. Cox'un Dirt'ü battı Cougar Town'ı tuttu. LeBlanc'ın Joey'si battı, Episodes'u tuttu. Perry'nin de Studio 60'si battı ama Mr. Sunshine'ı tutacak gibi duruyor...Şimdi tek eksiğimiz Lisa Kudrow'un da The Comeback sonra ikinci bir deneme yapması. Çünkü bu sefer kesin tutacak!

Cougar Town: Yetişmek için 2 ayınız var!

2011-02-03T07:48:00.000-08:00

Friends gelmiş geçmiş en iyi sitcom'dur benim gözümde. Hatta bir sitcom'dan çok daha ötedir. Hayatımın çok büyük bir kısmını kaplar, bir diziden çok ötedir. Onunla büyümüş, en kötü anlarımı onlarla unutmuş, arkadaşlarımı dizideki karakterler üstünden bile değerlendirecek kadar etkilemiştir beni. Dizi bittikten sonra kadronun yaptığı işleri takip etmeye çalıştım. Kudrow'un insana acı veren komedisi The Comeback, Matt LeBlanc'ın "puu rezil"lik Joey'si ve şimdilerde beni çok güldüren Episodes'u, Jen Aniston'ın akıllara zarar filmleri, Schwimmer'ın konuk oyunculukları, Perry'nin Studio 60si ve yeni başlayacak olan Mr. Sunshine'ı, hepsi belki tam zamanlı olmasalar da diziden sonra radarıma girip çıkmışlardır. Bir tek Courteney Cox'un Dirt'ine bulaşmamıştım, ki o da ikinci sezon sonunda iptal edildi. Dizide pek sevdiğim ama hiç bir zaman favorim olarak gösteremediğim Monica'yı canlandıran Cox'un "Cougar Town" dizisine başlamadan önce de "ya Friends'ten sonra napabilir ki bu kadın?" diye şüphelerim vardı. Ve merak ettiğim tek şey Cox'un "cougar" rolünün nasıl olabileceği idi. Dizi beklediğimden daha komik çıkmıştı ama Cougar'lık dediğimiz "genç erkek avcısı orta yaşlı kadın" durumu diziye pek oturmuyordu. Yapımcılar da böyle düşünüyor olmalı ki 1.sezonun sonuna gelindiğinde dizinin ismini değiştirmeyi bile düşündüler.

Boşandıktan sonra genç erkeklerle birlikte olmaya çalışan nevrotik bir kadının hikayesinden, 30lu yaşlarını geçmiş 6 arkadaşın komik ilişkilerine dönüşen diziye şöyle de bir benzetme yapılabilir: Eğer Friends bittikten sonra tüm karakterler banliyoya taşınıp, şarap içmeye başlasalardı bu diziye Cougar Town denirdi. Tabi iki dizi arasındaki tek bağ aslında Courteney Cox. Monica rolüyle harikalar yaratan Cox, utanarak söylemeliyim ki Monica'dan çok daha komik bir performans sergiliyor Cougar Town'da.Ama bunda ona harika espiriler ve yan karakterler yazan senaristlerin de katkısı var. Cox'un nevrotik karakteri Jules, bazı konularda Monica'ya benzese de asla onun gölgesine dönüşmüyor. Monica'nın aksine daha relax ve neşeli bir karakter ortaya çıkıyor.New York yerine Florida'da yaşamanın getirileri olsa gerek. Ayrıca dizinin bu derece başarılı olması muhteşem bir ensemble'a sahip olması. Hiç bir oyuncu rolünde sırıtmadığı gibi, aralarındaki kimya çok iyi tutturulmuş durumda. Ve de bir sitcomdan yerine, single camera comedy olması da espirilerin tarzını ve işleniş durumunu oldukça değiştiriyor.

Dizinin diğer isimleri Christa Miller, Busy Philipps, Dan Byrd, Josh Hopkins, Ian Gomez,Brian Van Holt da dizi için çok önemliler. Başta tek düze ve belli kalıplara göre yazılmış bu karakterler oyuncular sayesinde derinlik kazanıp, daha ön plana çıkmaya ve dizinin bugün bulunduğu hale dönüşmesinde çok büyük rol oynadılar.

Dizi Matthew Perry'nin yeni dizisi Mr. Sunshine'a yer açmak için 2 aylık bir ara verdi, haliyle bu komik diziye yetişmek isterseniz 2 ayınız var. Geçtiğimiz ay 3. sezonu da olacağı açıklandı. Yani bir iptal durumu da yok. Herkes memnun. Siz de her zaman güneşli bir iklimde, insanın içini ısıtan ilişkiler, iyi yazılmış espiriler görmek isterseniz bırakın diğer dizileri, sizin aradığınız şey tam burada. Cougar Town, Friends çakması olmadan Friends tadını yakalayabilen bir dizi.

The Social Network: Boşuna Kötülemeyin!

2011-02-02T13:16:00.000-08:00

Geç kalmış bir yazı aslında bu. The Social Network'ü sinemalarda ilk izlediğim zaman yazmamıştım ama filmin her zaman arkasında durdum. Geçtiğimiz hafta The King's Speech'i izlememle beraber filmin Oscar yarışındaki durumundan ama daha da önemlisi kendi beğenimden şüphe ettim. Tüm bunlara bir açıklık getirmek üzere filmin başına bu akşam bir kez daha oturdum. Ve şunu söylemeliyim ki, boşuna kötülemeyin The Social Network müthiş bir film!

Aaron Sorkin'in 8 sayfa süren ve çekmesi 99 tekrar gerektiren ünlü ayrılma diyalogu ile başlayan film, kimilerini daha bu ilk sahnede kaybediyor. Belki de o kaybolanlar filmi bu yüzden beğenmiyorlar. Hayır bu hızlı diyalogu takip edemeyenlere aptal demiyorum ama günümüzde yaşanan ilişkilerin ve gençliğin durumunu ortaya koyması ve Zuckerberg'in karakterini tanıtması yüzünden "hızlı olması GEREKEN" bu sahneye "çok hızlı konuşuolar ya, hiç bişi anlamadım" demek, filmin ve senaristin amacını sorgulamak da harbiden aptallığa yakın bişi! Proje ilk peydah olduğu zaman herkes "Facebook filmi mi?" demiş ama projenin başına David Fincher geldiği zaman "olabilir tabi canım en azından Monopoly filmi kadar saçma bir fikir değil" diye direksiyon kırmıştı. Benim direksiyon kırışım Fincher'dan öte daha önce tv dünyasına yaptığı zeki katkılarla aklımda yer edinmiş Aaron Sorkin ismiydi. Sorkin'i bilenler bilir, kendisi televizyona bir kaç boy büyük gelir. Bu yüzden zekasını yansıtabileceği bir sinema filmi olması muhteşem bir şanstı. -Charlie Wilson's War'ı saymayalım- TSN'yi ilk izleyişinizde daha çok olay örgüsü ve diyalogu takip etme amacıyla izleyeceğiniz bir gerçek. Zaten klasik bir seyirci her ilk izleyiş de böyle yapmaz mı? İyi bir film, sonraki tekrar izlemelerinde ortaya çıkacak tadla belli olabilir bile diyebiliriz hatta.TSN'de bu kurala uyan, muazzam genişlikte bir film. İlk izleyişte yakalayamayacağınız bir ton detay, ipucu ve göndermeyle dolu. Ve her şeyi bilerek tekrar başına oturduğunuzda sizi bu sefer olay örgüsü ile değil karakter işlenişi, çözümlemesi gibi sinemasal detaylarla sarmalayan bir film. Tamam bu her iyi filmde olması gereken bir özellik, peki TSN'nin muhteşem olma sebebi ne?

The Social Network'ün muhteşem olmasının sebebi aslında Facebook'la yüzeysel bir bağı olması. Film aslında tamamen yeni milenyum gençlerinin psikolojik ve sosyal bir haritası. Mark Zuckerberg'in cebinde bizi milyar kere satın alabilecek para olabilir ama detaylı baktığınızda bizden ne farkı var? Film işlediği karakterlerin title'larıyla değil yaşadıkları ve içlerinde olduğu ruh halleriyle ilgilenen, onların düşündüklerini, hissettiklerini yansıtan bir boy aynası. Facebook'u kururken kim kimden çalmış değil derdi veya şu iyidir bu kötüdür diye parmak göstermek. Facebook maskesi altında çok iyi bir çözümleme yattığı için bu kadar iyi Sorkin'in senaryosu. Ve bu senaryonun önüne geçmeyecek şekilde tutarlı ama bir o kadar da değerli bir yönetmenlik ve oyuncu performansı barındırdığı için! Açgözlülük, obsesiflik, toyluk, asosyallik...David Fincher sizce telif hakları yüzünden mi "Facebook" ismini kullanmamış filmin isminde? Yoksa The Social Network (Sosyal Ağ)'de filmin anlamına yarışır bir şekilde derinlik ve çoğul anlam olduğu için mi? Filmi eleştirirken tüm bunları düşünmek, onların farkına varmak ve bunun bir Facebook kuruluş hikayesi ve Zuckerberg'in biyografisi olmadığını kabul etmiş bir şekilde eleştirmek gerekiyor. Çünkü aksi halde sadece muhteşem bir sinema örneğini kaçırmış olmuyor, üstüne bir de filmi anlamadığınız için hoş olmayan durumlara düşüyorlar.

96/100

Love and Other Drugs: Sevişiyoruz ama niye?

2011-01-31T11:29:00.000-08:00

Jake Gyllenhaal şüphesiz son dönemin en iyi genç yüzlerinden biri. Gerçi son zamanlarda Prince Of Persia diye ultra dandik bir blockbuster ile o da kötü yola düştü ama arada akıllı projeler seçebiliyor. Anne Hathaway ise Hugolina'ya benzeyen tipini saymazsanız yaptığı seçimlerle iyice rayına oturtmaya başladı kariyerini. Hazır Jake kaslanmışken, Anne da kendini ispatlamaya çalışırken bu ikisini son yılların en cesur romantik komedilerinden birinde başrole koymanın sakıncası yok elbette. Love and Other Drugs, alışagelmiş bir romantik komedi değil, içerdiği "cesur" sahnelerle ve yaptığı "cesur" seçimlerle türdaşlarından sıyrılıyor. Ama orjinal olmaya çalışmak her zaman iyi bir sonuç doğurmuyor.

1996 yılında geçen filmimiz ilaç satışcısı Jamie ile parkinson hastası Annie'nin tensel bir ilişkiden romantizime doğru kaymalarını anlatıyor. Anlatıyor da, bu hikaye filmde kağıt üstünde durduğu kadar ilginç durmuyor maalesef. Gereksiz iticilikteki yan karakterler, sıkıcı bir senaryo ve karakterlerin sığlığı filmin içine girmenizi engellediği gibi, karakterlerin finale doğru yaşadığı değişimler size pek bir mantıklı gelmiyor. Ortaya elindeki malzemeleri hiç hak etmeyen bir film olarak çıkıyor. İlaç sektöründe devrim niteliğinde sayılan Viagra'nın filme neredeyse hiç bir katkısı olmuyor veya Anne Hathaway'in hastalığının...Ama gelin görün ki bu iki malzeme filmin neredeyse ana damarını oluşturuyorlar. Filmin elindekilerle gidebileceği onlarca yol varken, o tutup en klişe yolu seçiyor, üstüne bir de "otobüsü durdurup, kıza aşkını ilan etme" sahnesi ekleyip ağzınızda bayat bir tat bırakıyor.Hani "şu yönetmen çekse bambaşka bir film olurdu bu" gibisinden yazılar vardır ya, bu film üstüne o tarz bir kitap yazılır ve ortaya çıkacak her film bundan iyi olur.

Love and Other Drugs, bolca çıplaklıktan başka birşey beklememeniz gereken bir film. Anne Hathaway'in göğüslerini, Jake Gyllenhaal'ın poposunu merak ediyorsanız nette bu sahneleri izleme olanağınız varken filmin tamamını bitirmeye bile gerek yok.

55/100

Red Riding Trilogy: Bu Kuzey'in Çivisi Çıkmış

2011-01-30T13:11:00.000-08:00

Red Riding üçlemesi aslında İngiliz kanalı Channel 4'ün çekmiş olduğu 3 adet 90 dakikalık filmden oluşuyor. Ama yurtdışında festivallerde ve sınırlı sayıda gösterime girmişliği de var. Benim ilgimi çeken ilk faktör, yeni Spidey, Social Network'ün en parlayan ismi Andrew Garfield'in kadroda olmasıydı. Bu adamın bir elin parmaklarını geçmeyecek kadar filmle dolu olan tüm kariyerini izlemekle hükümlü gibi hissediyorum kendimi ki ileride "Yeni Spider-Man" diye iyice ünlendiğinde "ameaaan ben onu daha tıfıl bir İngiliz aktörken tanırım" diye çok bilmişlik yapacağım.

Red Riding, 9 yıla yayılan ve farklı karakterler aracılığı ile anlatılan bir "İngilizlerin ciğeri çürümüş" hikayesi. Her film farklı yıllarda geçiyor. 1974, 1980, 1983. Hepsi aynı çevrede (Kuzey Bölgesi) benzer suçlarla ilgileniyor. Her filmde farklı bir karakter (gazeteci, polis, avukat) İngiltre'nin çürümüş iç işlerine, derin devlet (bu kavram bize özgü değil, değil mi? :)) kavramına ve yozlaşan topluma ışık tutuyor. Bu yüzden aslında cesur bir proje. Çünkü filmde anlatılan bazı olaylar İngiltre'nin gerçek tarihindeki olaylarla paralellik taşıyor. Ve sisteme getirilen eleştiri yine adamların kendileri tarafından getiriliyor. Bunun bizim ülkemizde olmasını düşünemiyorum bile. Biz ancak Kurtlar Vadisi gibi bir proje ile izin verildiği kadarı ile ve lafı geveleyerek bir şeyler yapmaya çalışırken Red Riding, İngiliz halkını kendi güvenlerini sorgulayacak kadar derine götürüyor izleyicisini.

Yine de serinin final filmi olan 1983, oldukça yavan ve tatmin edicilikten uzak bir final yapıyor. Bu da en büyük eksisi. İyi çekilmiş ve oynanmış cesur bir serinin finalinde seyirciye her ne kadar ufak bir umut aşılansa da cezalandırılanın sadece bir birey olup, sisteme dair hiç bir kapanış sunmaması insanın canını sıkan önemli bir detay. Belki bu İngiltre'de bazı şeylerin hala değişmemesinden kaynaklanıyor olabilir ama Red Riding'in bir belgesel olmaması bu bahaneyi de ortadan kaldırıyor.

İngiliz dramalarının ve tv filmlerinin kalitesi bellidir. Az ama öz bölüm çeken dizileri, böyle starlar geçidi filmleri filan ünlüdür. Red Riding de bu furyanın iyi bir örneği. Kesinlikle iyi bir seri ama "unutulmaz" olmanın kıyısından yaptığı o başıboş finalle dönüyor.

Red Riding Trilogy
1974 - 78/100
1980 - 75/100
1983 - 60/100

The King's Speech: Long Live The King

2011-01-30T12:02:00.000-08:00

Tom Hooper'ın yönettiği The King's Speech, İngiliz kralı 6. George'un hayatının dönüm noktasına odaklanan bir drama. İkinci Dünya Savaşı arifesinde hiç hazır olmadığı bir krallık ünvanının üstüne kalmasıyla beraber hayatı boyunca ona köstek olmuş konuşma zorluğuyla da başa çıkmak zorunda kalan George'un tek isteği halkına yakışır bir şekilde seslenebilmek.

Konusu itibariyle tam akademinin seveceği tarzdan bir film TKS. Baş karakterinin fiziksel bir zorluğu yenmeye çalıştığı bir biyografi. Üstelik İngiliz yapımı. Peki TKS'yi iyi bir İngiliz filminden Yılın En İyilerinden birine dönüştüren şeyler nedir?

Colin Firth'ün ödülü şimdiden kesin, konuşmasını ona göre hazırlasa iyi olur. Çünkü aktörün 6. George'u tam da olması gerektiği gibi. Yeri geldiğinde mesafeli, yeri geldiğinde sıcak kanlı. Cümleleri kurarken her takıldığı yer insanın yüreğini sıkıştıracak kadar gerçekçi. Ve en önemlisi bir kral'dan daha çok "common man" diyebileceğimiz Bertie'yi öne çıkarıyor. Karakter istediği kadar red etse de Firth aslında daha çok Bertie'yi oynadığı için bu kadar iyi. Çünkü Bertie çok zengin bir karakter. Sadece diyaloglarla verilmesine rağmen geçmişi, karakteri o kadar güçlü ve etkileyici ki. Bu kadar sağlam bir malzeme Firth'in elinde bir oyunculuk dersine dönüşüyor.

Hiç sevmediğim ve kesinlikle bu yüzyıla ait olmadığını düşündüğüm Helena Bonham Carter ise filmin bir diğer yıldızı. Harbiden hiç sevmem bu hatunu çünkü son yıllarda abartılı ne rol varsa oynamış, bağıran performanslar sergilemiştir. TKS, Carter'ın özüne döndüğü ve sessiz sakin oynadığında nasılda keyifle izlenildiğini hatırlatan bir film. Carter'ın makyaj ve diğer öğelerle dönüştüğü değil yaşadığı bir rol.

Ve tabiki de efsanevi Geoffrey Rush. Adamın rolünü değerlendirmek adına söylenebilecek herşeyi aslında Cambelboy söylemişti, üstüne bir şey eklemeden olduğu gibi altına imzamı atıyorum. "Logue karakterine inanılmaz bir sıcaklık var kavrayan... ve sadece bir sidekick değil. Çok iyi yazılmış bir figür." Rush'un Yardımcı Oyuncu olarak aday gösterilmesi sadece ekrandaki süresinden kaynaklıyor. Yoksa Firth ve Bonham'ın kadar Rush'ın da filmi bu.

TKS'nin güçlü oyunculukları ve ders niteliğinde bir senaryosu var ama onu benzer biyografilerden farklılaştıran tamamen yönetmenliği. Konu bilhassa kraliyet ailesi mensupları olunca iyi performanslar, güçlü dramatik kurgular ve diyaloglar görmeye alıştık ama bu kadar yenilikçi bir yönetmenlik görmek! İstanbul Film Festivalin'de gösterildiği zaman nefret ettiğim Xavier Dolan'ın "Annemi Öldürdüm" diye bir filmi vardı. Filmin tek sevdiğim yönü bu 20 yaşındaki çocuğun kamerasını nereye nasıl koyacağını ve genel sinematografik kuralları nasıl eğip bükeceğini bilmesiydi. TKS, sanki bu 20 yaşındaki çocuk tarafından yönetilmiş gibi. Bir İngiliz filmi için olağandışı kadraj ve lens tercihleri var. Hooper filminin geçtiği klasik mimariye aldanmadan müthiş modern kadrajlar çıkarıyor her karede. Ve işte bu yüzden Şubat'ın sonunda ödülü Fincher'ın elinden kapması çok muhtemel. The King's Speech Hooper'ın elinde sadece senaryosu ve oyunculuklarıyla değil, özenli kadrajları ve kamerasıyla da mükemmel bir modern sinema örneği olup çıkıyor.

96/100

83. Akademi Ödülleri - Adaylar & Tahminler

2011-01-30T10:33:00.000-08:00

Geç bile kaldım aslında ama adayların büyük bir kısmını görme imkanını ancak bu sömestır'da yakalayabildim. Lafı uzatmadan bu senenin adaylarına, benim tercihlerime bir göz atalım.

En İyi Film

“Black Swan” Mike Medavoy, Brian Oliver and Scott Franklin, Producers
“The Fighter” David Hoberman, Todd Lieberman and Mark Wahlberg, Producers
“Inception” Emma Thomas and Christopher Nolan, Producers
“The Kids Are All Right” Gary Gilbert, Jeffrey Levy-Hinte and Celine Rattray, Producers
“The King's Speech” Iain Canning, Emile Sherman and Gareth Unwin, Producers
“127 Hours” Christian Colson, Danny Boyle and John Smithson, Producers
“The Social Network” Scott Rudin, Dana Brunetti, Michael De Luca and Ceán Chaffin, Producers
“Toy Story 3” Darla K. Anderson, Producer
“True Grit” Scott Rudin, Ethan Coen and Joel Coen, Producers
“Winter's Bone" Anne Rosellini and Alix Madigan-Yorkin, Producers

Kim Alır: The Social Network ve The King's Speech bu dalın en iddialı iki filmi. Social Network eleştirmenler nazrında, The King's Speech ise sektör ve meslek birlikleri arasında tutulan bir film. Akademi daha çok meslek birlikleri üyelerinden oluştuğu için The King's Speech bir sürpriz yaparak En İyi Film'i kapabilir. Ve kabul edelim ki The King's Speech, Social Network'den daha çok "akademik" gözüküyor.

Ben Olsam Şuna Veririm: Yıl boyunca The Social Network'e şakşak tuttum ama The King's Speech harbiden iyi çekilmiş, yazılmış ve oynanmış bir film ve alacağı her ödülü sonuna kadar hak ediyor. Ben araya bir de 127 Hours ve The Fighter da sıkıştırırdım. Ama sanırım son tahlilde kazanan yine de The Social Network olurdu.

En İyi Yönetmen

“Black Swan” Darren Aronofsky
“The Fighter” David O. Russell
“The King's Speech” Tom Hooper
“The Social Network” David Fincher
“True Grit” Joel Coen and Ethan Coen

"Neaa? Nolan aday olmamış mı?! Gerizekalı, ne yaptığını bilmeyen Akademi !!!" diyenlerden değilim. Tınlamadığım bir konu Nolan'ın adaylığı. Ama siz hala bunun bir haksızlık olduğunu düşünenlerdenseniz sizi şuradaki yazıya alalım -> "Oscarlarda oylama nasıl yapılır? (aka Christopher Nolan'ın bahtsızlığı)"

Kim Alır: Yarış yine The Social Network ve The King's Speech arasında. Tom Hooper dün gece Yönetmenler Birliği tarafından En İyi Yönetmen seçildi ki bu da onu yarışta öne geçirdi. Hooper, Fincher'dan daha süslü bir yönetmenlik çıkardığı için akademi de seçimini bu yönden kullanabilir. Bu ikisi arasında bölüneneler oylarını Darren Aranofsky'a verecektir ama bu yeterli olmayacak. Coen'lerin ve Rusell'a ise hiç şans vermiyorum. Halbuki The Fighter oldukça temiz bir iş.

Ben Olsam: The King's Speech ile Tom Hooper'a, her ne kadar benzer kadraj tercihleri Xavier Dolan tarafından kullanılınca nefret etmiş olsam da. Fincher'ın The Social Network'ü gerçekten iyiydi ama benim için yönetmenliği ile öne çıkan bir film değil.

Uyarlama Senaryo

“127 Hours” Screenplay by Danny Boyle & Simon Beaufoy
“The Social Network” Screenplay by Aaron Sorkin
“Toy Story 3” Screenplay by Michael Arndt; Story by John Lasseter, Andrew Stanton and Lee Unkrich
“True Grit” Written for the screen by Joel Coen & Ethan Coen
“Winter's Bone” Adapted for the screen by Debra Granik & Anne Rosellini

Kim Alır: The Social Network buranın kesinlikle kazananı. Aaron Sorkin sonuna kadar hak ediyor.

Ben Olsam: Sorkin tabiki de! Gerçi 127 Hours'un da uyarlandığı eseri bilmiyorum ama onun da senaryosu oldukça iyiydi. Yine de bir Sorkin kıvraklığında ve kalitesinde değil tabi.

Orjinal Senaryo

“Another Year” Written by Mike Leigh
“The Fighter” Screenplay by Scott Silver and Paul Tamasy & Eric Johnson;
“Inception” Written by Christopher Nolan
“The Kids Are All Right” Written by Lisa Cholodenko & Stuart Blumberg
“The King's Speech” Screenplay by David Seidler

Kim Alır: The King's Speech. Ama Inception, Nolan'ın yönetmenlik adayı olmamasına karşı bir protesto ile bu ödülü kapabilir.

Ben Olsam: The Fighter ve The King's Speech üstünde gider gelir bir türlü karar veremezdim.

En İyi Erkek Oyuncu

Javier Bardem in “Biutiful”
Jeff Bridges in “True Grit”
Jesse Eisenberg in “The Social Network”
Colin Firth in “The King's Speech”
James Franco in “127 Hours”

Kim Alır: Colin Firth, The King's Speech'teki rolüyle kesinlikle kapacak başka çaresi yok. Bu ingiliz centilmeni o ödülü çoktan almış olmalıydı. James Franco, 127 Hours'la kendisinden beklenmeyecek kadar iyi oynuyor kabul ama Firth varken akademi onu ciddiye bile almaz.Bridges iki sene üstüste alacak kadar muhteşem değil. Jesse Eisenberg ise bu kadar isim arasında ezilmeye mahkum. Javier Bardem? Görmedim ama ne kadar değişik bir oyunculuk sergilemiş olabilir ki?

Ben Olsam: James Franco'dan nefret ederdim ama Colin Firth olmasa ödülü ona verirdim.

En İyi Kadın Oyuncu

Annette Bening in “The Kids Are All Right”
Nicole Kidman in “Rabbit Hole”
Jennifer Lawrence in “Winter's Bone”
Natalie Portman in “Black Swan”
Michelle Williams in “Blue Valentine”

Kim Alır: Törenin en zor kategorisi. Hepsi muhteşem, hepsi hak ediyor. Ama büyük ihtimalle Natalie Portman alacak. Ödülü asıl hak eden isim ise Annette Bening. Portman'ın yaptığı dönüşler yeterli gelmezse Bening sakin olduğu kadar güçlü oyunculuğu ile çoktandır hak etmiş olduğu ödüle kavuşabilir. Kidman, Lawrence ve Williams'ın pek şansı yok ama üçü de bu diğer iki adayla yarışacak kadar iyi oyunculuklar sergiliyorlar aslında...

Ben Olsam: ...hatta Lawrence açık ara favorim. Kalbimi de Oscar'ı da veririm kendisine.

En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu

Christian Bale in “The Fighter”
John Hawkes in “Winter's Bone”
Jeremy Renner in “The Town”
Mark Ruffalo in “The Kids Are All Right”
Geoffrey Rush in “The King's Speech”

Kim Alır: Christian Bale !! Dürüst olayım adamı pek sevmezdim ama The Fighter'da olağanüstü bir performans sergiliyordu. Kategoride ciddiye alınabilecek tek rakibi Geoffrey Rush. Akademi bu ikisi üstünde duracak ama sonuçta kazanan Bale olacak. Kategorinin diğer bir bahsedilmesi gereken ismi ise Mark Ruffalo, evet ödülü kucaklayamayacak ama adaylığı bile yeter.

Ben Olsam: Christian Bale

En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu:

Amy Adams in “The Fighter”
Helena Bonham Carter in “The King's Speech”
Melissa Leo in “The Fighter”
Hailee Steinfeld in “True Grit”
Jacki Weaver in “Animal Kingdom”

Kim Alır: Bonham Carter'ın karşısında pek durabilecek biri yok gibi gözüküyor ama kategorinin favorisi daha çok Melissa Leo. Bü dünyada adalet olsa o alır yani. Aynı zamanda Amy Adams, Leo olmasa ödüle taliplerden biri. Weaver'ın Animal Kingdom'daki performansını izlemedim, alırsa sürpriz olur. Hailee Steinfeld ise adaylığı ile yetinsin, hem diğer kategoride Jennifer Lawrence gibi biri varken onun oyunculuğu o kadar da etkileyici gelmiyor :)

Ben Olsam: Melissa Leo.

En İyi Animasyon Film

“How to Train Your Dragon” Chris Sanders and Dean DeBlois
“The Illusionist” Sylvain Chomet
“Toy Story 3” Lee Unkrich

Kim Alır: Şu En İyi Film adayları 10'a çıktığından beri bu kategorinin hiç bir anlamı kalmadı. Oraya aday olan, burada ödülü topluyor. Toy Story 3 gecenin kazananı ama...

Ben Olsam: ...How To Train Your Dragon çok daha fazla hak ediyor.

En İyi Kurgu

“Black Swan” Andrew Weisblum
“The Fighter” Pamela Martin
“The King's Speech” Tariq Anwar
“127 Hours” Jon Harris
“The Social Network” Angus Wall and Kirk Baxter

Kim Alır: Hepsi güçlü adaylar ama benim için 127 Hours ve TSN dışında kurgusuyla dikkatimi çeken bir film olmadı. Büyük ihtimalle TSN burada da toplar ama...

Ben Olsam: ...127 Hours kesinlikle listenin en iyisi.

Ve diğerleri...

Sinematografi The King's Speech'in olur gibi geliyor, aynı şey Sanat Yönetimi için de geçerli. Makyaj'ın adayları çok zayıf bu sene, tabi her şey CGI oldu artık. Ama The Way Back alacak gibi duruyor. En İyi Müzik'te Akademi genç işi The Social Network'ü seçer mi bilinmez ama hak eden kesinlikle o. Inception alırsa En İyi Görsel Efekti alır, o konuda pek ciddiye alınacak rakipleri yok.

Kısaca toparlamak gerekirse bence kazananlar şöyle olacak:

En İyi Film: The Social Network / The King's Speech (çok eşit şansları var)
En İyi Yönetmen: Tom Hooper - The King's Speech
En İyi Erkek Oyuncu: Colin Firth - The King's Speech
En İyi Kadın Oyuncu: Natalie Portman - Black Swan
En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu: Christian Bale - The Fighter
En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu: Melissa Leo - The Fighter
En İyi Orjinal Senaryo: The King's Speech
En İyi Uyarlama Senaryo: The Social Network
En İyi Animasyon: Toy Story 3
En İyi Yabancı Film: Biutiful
En İyi Sanat Yönetmeni: The King's Speech
En İyi Sinematografi: The King's Speech
En İyi Kurgu: The Social Network
En İyi Kostüm: The King's Speech
En İyi Makyaj: The Way Back
En İyi Orjinal Müzik: The Social Network
En İyi Şarkı: We Belong Together - Toy Story 3
En İyi Kısa Film (Animasyon): Day & Night
En İyi Kısa Film: -
En İyi Ses Kurgusu: Inception
En İyi Ses Miksi: The Social Network
En İyi Görsel Efekt: Inception

Britney Spears: Hold It Against Me

2011-01-10T04:58:00.000-08:00

http://tumblr.com/xop18dk5ev

Aslında şarkı bu kadar taze ve ben bu kadar heyecanlıyken yazmak doğru değil ama bir an önce paylaşmak lazım! Spears'ın Mart'da çıkacak 7. albümünün ilk single'ı Hold It Against Me 10 Ocak gecesi ITunes'da satışa çıkacaktı. Biz Amerika'yı beklerken geçen yıl da yılbaşına ilk giren ülke olup Taraf Gazetesini sinirlendiren Yeni Zelanda'dan geldi bomba ve şarkı YZ Itunes Store'dan tüm dünyaya birden yayıldı.

Spears'ın Hold It Against Me'si bugüne kadar yaptığı tüm şarkılardan farklı. Bariz bir disko marşı, club canavarı ve techno/trance patlaması. Çok uzun zamandır bir Spears şarkısında duymadığımız Breakdown'ı ise yapılacak koreografi'yi düşündükçe hem hiç olmadığı kadar heyecanlandırıyor hem de bir yandan korkutuyor. Spears bu derece çılgın bir şarkının altından kalkmaya hazır mı? Son iki albümünü "comeback" beklentileri içinde sunan ve kendini tekrar ispatlamaya çalışan pop prensesi bu şarkıyı kabul edip, ilk single olarak yayınlamaya karar verdiğine göre EVET HAZIR! Artık "Britney toparlanabilecek mi? Eski günlerine dönebilecek mi?" sorularını bırakıp sadece müziği konuşturmanın vakti geldi çünkü. Circus ile suya ayağını değdirip alışmaya çalışan Spears bu şarkıyla muhteşem bir dalış gerçekleştiriyor. Ve 7. albüm Spears'ın tahtı geri aldığı albüm olacak, Hold It Against Me bunun fermanı!

PS: Şarkıyı yukarıdaki tumblr adresinden dinleyebilirsiniz. Tavsiyem o canavar basların tadını çıkarabilmek için iyi bir ses sisteminde, yoksa kulaklıkta dinlemeniz.

Tumblr

2011-01-08T07:39:00.000-08:00

http://emreunayli.tumblr.com/

Tek atımlıklar bundan sonra orada.

Barbra: American Rose with an American Beauty Nose!

2011-01-04T12:07:00.000-08:00

1,5-2 yıl kadar önce...A Love Story filan var ya, müziği 1 Liracılarda satılan müzik kutularında bile kullanılan hani, onu izleyeceğim baktım senkron sorunu var verdim yolu. Canım da nasıl böyle eski, romantik birşeyler izlemek istiyor. The Way We Were diye birşey buldum. Baktım Sydney Pollack yönetmiş. Dedim dur şuna bir bakalım. İşte Barbra Streisand denilen hatunla (yazının devamında kısaca tanrıça diyeceğiz...) böyle tanıştım. Böyle bir güzellik olur mu ya?! Sanırsın 1970lerde filan yaşayan bir teenage'im, wet dreamlerimi süsleyecek hatun! Benim için bir Miranda Kerr bir Evan Rachel Wood oldu çıktı. Koskoca 60 yaşındaki kadına vuruldum. Tabi o zamanlar 30unda filan sanıyorum ki. Bir de benim var böyle garipliklerim mesela Sissy Spacek ve Maggie Smith'e bildiğin abayı yakmış bir insanımdır ben, anneanne filan demem basarım nikahı, öyle sapık bir tarafım da var yani, o yüzden şaşırtıcı değil bunların hiç biri.

Neyse tabi kadından öteye The Way We Were de bugüne kadar gördüğüm en iyi "aşk" filmidir. Muazzam bir senaryosu vardır, türdaşlarının aksine cıvıdığı 1 saniye bile yoktur, gayet ağır başlı, olgun ve kendini bilen bir filmdir. Barbra'ya "aşkım", Robert Redford'a da "Brad Pitt lan bu!" diye bakıyorum o sıralar. Böyle böyle ben Streisand'a sarmaya başladım ufaktan.

Sonra Omar Sheriff ile başrolü paylaştığı Funny Girl'ü izledim, orada da bir "ölüyorum aşkından Barbra" modlarına girdim filan. What's Up Doc denilen absürdlük abidesinde bile hep Barbra'nın o upuzun saçlarına, alacalı gözlerine, o çarpık burnuna baka baka tahammül ettim. Tabi bu sırada kadının çıkardığı 60 stüdyo albümünü, bilimum canlı kayıtları filan indirip iyice dönülmez bir yola girdim. Lan geçen karaoke'ye gittik, "yanlış anlaşılır" filan diye hiç düşünmeyip Don't Rain On My Parade'i bile bağıra bağıra söyledim!

Peki Barbra'yı neden seviyorum? Öncelikle egosu tavanı delip geçmiş bir hatun. Bayılırım öyle hatunlara. Hele bu kıçı kalkıklık haklı sebeplere dayanıyorsa. Bunun dışında muazzam bir oyuncu. Şu anda izlemediğim sadece 4 filmi kaldı ve izlediklerim içinde başarısız bir performansını görmedim. Ve nedense kimsenin sevmediği sesi. Lan olm deli misiniz? Tül perde gibi sesi bu hatunun, nasıl dalgalanıyor hafif bir rüzgarda. Bunların dışında o çarpık burnunu yaptırmayıp, sektörde kadın başına ayak diretmiş bir insan. Paparrazi'lere dava açıp "Streisand Effect" diye bir şey başlatan biri. Her boku geçin kadın Barbara ismindeki a'yı çıkartarak bir nevi insanların ona verdiği önem ve gösterdiği ilgiyi gizliden gizliye test eden biri. Tarihte EGOT'lu (Emmy, Grammy, Oscar ve Tony Ödülleri) ilk insan! Daha saymayayım, tüm bunlar bile kadını takdir etmek için yeterli bir sebep.

Çok seviyorum lan işte. Zengin olayım bi doğumgünümde muhakkak milyon dolarları saçıp bu kadını da sahneye çıkartacağım. Bana şöyle bir "How Does The Wine Taste?" okusun.

Black Swan: Metamorfoz'un böylesi...

2010-12-22T07:45:00.000-08:00

Aylardır beklediğimiz bir film, Pi, Reqiuem For A Dream, The Fountain, The Wrestler gibi filmlerin yönetmeni Darren Aranofsky'ın Black Swan'ı. Eleştirmenler tarafından övgüyle karşılanan film geçtiğimiz günlerde DVDScreener versiyonuyla internete düştü de biz de 25 Şubat'ı beklemekten kurtulduk.

Filme karşı olan heyecanım o kadar dinginlenemezdi ki, bu sabah 5 gibi uyanıp filmi izledim. Black Swan ilk izleyişte sizi etkileyen ama onu "mükemmel" olarak nitelendirmeye bir türlü gönlünüzün el vermediği bir film bana göre. Çünkü anında karar verilip, etiketlenecek gibi değil, hayli derin bir iş karşımızdaki. O yüzden Nina'nın yakalamaya çalıştığı kusursuzluğun film için ne kadar geçerli olduğunu oturup düşünmek lazım.

Öncelikle filmin ne olduğunu anlamak lazım. Bu bir bale filmi değil. Bir doğaüstü olaylar dizisi de değil. Black Swan tamamen psikolojik gerilim tarzında, metaforlar üstünden yürüyen bir film. Benim filmi ilk izleyişimde yaptığım en büyük hata filmi psikolojik gerilim olarak kabullenmeyip altında daha fazla şey aramamdı çünkü gerek fragmanları gerek film öncesi bilgileri olsun beni bu konuda gazlamıştı. Buna rağmen olağanüstü bir sinematografi ve yönetmenlik zaten filmi belli bir kademeye kadar taşıyor ve senenin en iyilerinden olmasına yetiyordu. Konuya, karakter çözümlemesine, detaylara ve subtextlere yapılacak bir bakış ise onu kült seviyesine çıkarmaya yarayacak eylemler.

Natalie Portman'ı yetersiz bulduğumu sanmıştım ama Cambelboy'un rolün fiziksel zorluğuna dikkat çekmesi bu konuda olan düşüncelerimi de gözden geçirmemi sağladı. Portman gerçekten kariyerinin en iyi rolünü oynuyor. Sadece geçiş sahnelerinde biraz kusurlu o kadar. Karakteri Nina gibi White Swan olayında sorun yok ama Black Swan'da istenilen elektriği bana geçiremedi. Üstelik yapması gereken tek şey daha sert ve keskin çizgilerle oynamasıydı. Tüm film bu dönüşümü beklediğinizde, yönetmenden de filmden de oyuncudan da en maximum'u vermelerini bekliyorsunuz. Hele söz konusu Aranosfky olunca yıllarca eskimeyecek müthiş bir Climax bekliyorsunuz. (Requiem For A Dream'in finalini ve The Fountain'ın finalini hatırlayın!) işte Black Swan'da bu yok. Yani var ama olması gerektiği kadar gösterişli, şaşaalı değil. Böylesine bir hikayeden daha sert, çarpıcı ve dudak uçuklatıcı bir final beklerdim ben. Ve burada kesinlikle hikayenin bir suçu yok. Aksine öykünün bağlanışı gayet tatminkar ama dediğim gibi Aranofsky filmin doruk noktasında bu sefer adamın kanını donduramıyor, Portman da "vay anasını" çektirmiyor.

Başka kimsenin takmadığı benim cidden rahatsız olduğum son bir şey ise, Aranofsky'ın son 2 filminde iyice kafayı taktığı ense traşı çekimleri. Karakterleri devamlı arkalarından takip etmemiz beni The Wrestler'da çok rahatsız etmişti. Black Swan'da da aynı tarz çekimler var ama şükür ki Wrestler gibi abartılmış değiller.

Bağlamak gerekirse Black Swan çok güzel bir film. Güzel'i iyi anlamında kullanmıyorum. İyi bir film olduğu su götürmez bir gerçek zaten. Ama aynı zamanda çok güzel gözüken bir film. Ve Aranofsky'ın en iyisi olmasının yanı sıra da Cambelboy'un da dediği gibi belki de bu 10 yılın ilk büyük klasiği.

90/100

2010 Retrospektif: Sinema'da En İyiler

2010-12-21T22:22:00.000-08:00

2010'un en iyisi The Social Network'tü. Kimileri "abartıyorsunuz, iyi ama o kadar da değil" dedi ama öyleydi. Aaron Sorkin'in zeka fışkıran diyalogları ve senaryosu Fincher'ın bu sefer sakin ve olgun kamerasıyla buluşunca ortaya muhteşem bir film çıktı. Alternatif okumalara açık, zengin bir filmdi. Oyuncuları şahaneydi. Jesse Eisenberg, Justin Timberlake gibi isimler parlarken Andrew Garfield filmi alıp götürüyordu. 27 Şubat gecesi bu adamların sahneye çıkıp En İyi Film, En İyi Senaryo ödüllerini aldığını görünce şaşırmayın.

Yılın diğer en iyi filmi ödül sezonunun en iyi indie'si olan Winter's Bone'du. Jennifer Lawrance'ın kendinden çok büyük bir performans verdiği film karakterleri, hikayesi, dingin müzikleri ama en önemlisi çok güçlü atmosferiyle öne çıkıyordu. Sundance Film Festivalinde Büyük Jüri Ödülünü alan film Oscar için de iddialı. Öyle ki Lawrance'in Oscar'a uzanması için önünde sadece Annette Bening var. The Social Network olmasaydı bu yılın favorisi olurdu, çünkü iyi bir filmde arayabileceğiniz herşeye fazlasıyla sahipti.

Yıl sonuna yetişen Darren Aranofsky'ın son filmi Black Swan yılın bir diğer sürpriziydi. Portman biraz daha kassaydı filmi yılın en iyisine çevirebilirdi ama zaman zaman yetersiz kalan performansı film için biraz eksiydi. Aranofsky'ın alternatif tarzı böylesine mainstream olabilecek bir filme de yansımıştı. Climax'i her daim iyi ayarlayan yönetmenin Black Swan'daki climax'i öncekiler kadar tüyler ürpertici değildi, üstelik climax'in tam da böyle bir sahneden oluşması ironikti. Ama yine de herşeye rağmen sağlam bir filmdi, yılın en iyi alternatifiydi.

Kick-Ass çizgiroman ve süper kahraman kültürüne yeni bir yorum getirerek yılın en eğlenceli filmi oldu. Çok hınzır bir film olmasının yanı sıra iyi de çekilmişti. Tabiki de bir başyapıt değildi ama hedeflediği herşeyi başarıyordu, işte sırf bu yüzden de çok iyiydi. 1 gram eksiği yok, fazlası vardı.

The Kids Are All Right, her sene öne çıkan bağımsız komedi/dramaların bu seneki versiyonuydu. Bu tarz filmlere alıştık derken, film bizi uzun zamandır perdede görmediğimiz bir samimiyetle karşıladı. Oyunculuk bakımından sezonun en doyurucu filmiydi.

Toy Story 3, Pixar'ın yeni başyapıtıydı. Bu serinin 11 yıl sonra dönmesinin bir nedeni vardı. Hikaye demlenmiş, biz çocuklar büyümüş, iyi bir film yapmak için gereken herşey bir araya gelmişti. Çok komikti ama daha da garibi o kadar hüzünlüydü ki, bu sene başka bir filmde bu kadar ağladık mı hatırlamıyorum.

Scorsese'nin Shutter Island'ı senenin iyi çekilmiş filmlerindendi ama maalesef o kadar da iyi kaleme alınmamıştı. Gereksiz bir sürpriz son yapma isteğiyle filmin sonu kendi kökünü baltalıyordu. Di Caprio çok iyiydi, Scorsese her zamanki gibi efsaneviydi. Biraz daha bildiklerine bağlı kalıp, diğerleri gibi olma çabalarına girmeseler Shutter Island modern bir klasik bile olabilirdi ama bu haliyle bazen bayatlaşan ama genelde günü kurtaran bir film olarak kaldı.

The Social Network'e abartı diyenler aslında Inception'ı abarttıklarının farkında değillerdi. İyi yazılmış, iyi çekilmiş olan Inception o kadar şişirildi ki film taşıdığı tüm anlamı ve etkiyi benim gözümde kaybetti. Çünkü anlayan anlamayan herkesin bu kadar abarttığı filmde olmayan alt metinler, bulmacalar aramaya başlandığında film gazı kaçmış kolaya döndü. Yönetmenlik ve sinematografi açısından gerçekten iyiydi hatta 2000'in ilk 10 yılının en iyilerindendi. Ama gelmiş geçmiş en iyi film? Sinemayı değiştiren film? Yok daha neler!

Rabbit Hole bu senenin en iyi dramalarındandı. Farklı bir senaryosu vardı. Hatta zaman zaman türünden bile dışarı çıkıyordu. Nicole Kidman yıllardır boş filmlerde oynamanın acısını çıkarır gibiydi. Aaron Eckhart'ın ondan geri kalan yanı yoktu. Ama filmin asıl parlayanı her zamanki gibi Dianne Wiest'di. Üstelik duygu sömürüsü yapmadığı için daha da müthişti.

Haftaya izleyince Blue Valentine'ın listeye girip yerinden edeceğine emin olduğum bir boşluğu da Frozen ile dolduralım. Frozen sinemasal anlamda muhteşem bir film değildi. Ama yılın "keşke ben çekseydim lan" dedirten filmiydi. Senaryosu çok iyiydi. Diyalogların karakterlerin içinde bulundukları durumları iyi yansıtıyordu. Bilhassa evde bekleyen köpek monologu biraz duygu sömürüsü gözükse de o durum içinde bulunan birinin söyleyeceği şeylerdi. Olayların temposu, akışı çok iyi düşünülmüştü. Kesinlikle vaad ettiği heyecanı yaşatıyordu, hem de son karesine kadar.

İlk 10'a giremeyen ama mutlaka bahsetmek gereken 2 film daha var. Tom Cruise ve Cameron Diaz'ın Knight & Day'i mesela. Müthiş eğlenceli bir filmdi. Çok klişe bir şey beklerken fıkır fıkır, kahkaha dolu, bir an olsun baymayan bir komedi bulduk karşımızda. Senenin özgün komedisi ise bizde henüz gösterime girmemiş Easy A'ydi. Bir gençlik filminde bulunduğuna en son Tina Fey'in kaleme aldığı Mean Girls'te tanık olduğumuz A sınıfı bir senaryosu vardı. Ve o senaryoyu hayata geçiren yılın en iyi kadrolarından biri.

TOP 10:

1. The Social Network

2. Winter's Bone

3. Black Swan

4. Kick - Ass

5. The Kids Are All Right

6. Toy Story 3

7. Shutter Island

8. Inception

9. Rabbit Hole

10. Frozen

2010 Retrospektif: Müzik Dünyası

2010-12-19T12:57:00.000-08:00

2010'un retrospektifinde geldi müzik dünyasının en iyilerini ve kötülerini tartışmaya...

Yılın müzik olayı İngiltre'nin bağrından kopup gelen 2 genç adamdı. Hurts'ün Happiness adını taşıyan debut albümü şüphesiz son yılların en iyi, en heyecan veren işiydi. Böyle düşünen bir tek ben olmamalıyım ki Hurts bu yılın en iyiler listesinde hep ilk 3'e oynadı durdu. Albümle ilgili ayrıntılı tanıtım ve download linkini buradan bulabilirsiniz.

Hurts kadar heyecan veren yılın bir diğer işi Janelle Monae'den geldi. The ArchAndroid bu çatlak kızın ismini duyurmakla kalmadı, çok baba isimlerden övgülerek alarak 2010'da müzik dünyasında belli bir yere gelmesini sağladı. Hala yılın en çok övgü alan albümü olarak 1. liği koruyor. The ArchAndroid Monae'ye bir çok dalda Grammy adaylığı getirdi. Albüm hakkında daha çok bilgi için tıklayabilirsiniz

Mike Posner, 31 Minutes To Takeoff ile kimilerini çok rahatsız etti, kimilerinin ise kalbine taht kurdu. Alışılmamış ses rengi ile ilk başta alışılması zor bir albümdü belki ama Cooler Than Me ve Please Don't Go gibi iki hit çıkarmasıyla Posner da 2010'un bilhassa Amerika kıtasında en iyi yeni yüzüydü. Benim için 2-3 filler dışında mükemmel bir pop albümüydü ve yakaladığı başarının çok daha fazlasını hak ediyordu. Albüm hakkında geniş bilgi şu linkte

Westlife'dan ayrıldıktan sonra 3 solo albüm çıkaran Brian McFadden kendini 3. albümde buldu. Elektro pop tarzındaki singleları adamın bir asshole olmasından dolayı yeteri kadar ilgi görmedi. Ama kişiliğini bir yana bırakırsak Wall Of Soundz çok hareketli, kaliteli bir pop albümüydü.

Vampire Weekend'in olaylı albümü Contra 2010'un en başarılı indie prodüksiyonuydu. The Kids Are All Right filminin girişini bile parselleyen Vampire Weekend kesinlikle daha önce duyduğumuz şeylere benzemiyordu. Bir yandan naif diğer yandan çok hınzırdı. Contra'nın blogdaki entry'si için tıklayın.

Disney kanalı için yapılmış uyduruk bir müzikalde oynadıktan sonra asıl yıldızını twitter'da parlatan Simon Curtis kesinlikle bir sürprizdi. Albümünü internet üstünden bedavaya dağıtan Curtis bilhassa yılın başlarında internet aleminde fırtınalar kopardı. Bir çok kritiğe göre pop'un geri dönüşünü müjdeleyen 8Bit Heart zaman zaman bağımsız bir prodüksiyon olmanın getirdikleriyle boğuşsa da genelinde eli yüzü düzgün ve ilerisi için heyecanlandıran bir debut'du. Curtis eğer bir plak şirketiyle anlaşabilirse 2-3 yıl içinde patlayacak isim olacak.

Marina & The Diamonds'un The Family Jewels albümü indie pop dalında bir doruk noktasıydı. Bu yunan asıllı kız, Fiona Apple'ı andıran ses tonu ve eğlenceli besteleriyle kritiklerin yüksek notlarını aldı. Ortaya dinlemesi eğlenceli olduğu kadar iyi tınlayan bir albüm çıkmıştı.

Kanye West yine yaptı! Olaylı kişiliğini bir yana bırakıp yılın en çok övgü alan albümlerinden birine imza attı. My Beautiful Dark Twisted Fantasy baştan sona West'in imzasını ve kalitesini taşıyordu. Hip-hop'un bir sanat olabileceğinin kanıtıydı.

The XX'in debut albümü yılın dikkat çeken bir diğer indie çalışmasıydı. Birden peydah olan grubun Islands şarkısı hep duyduğunuz beğendiğiniz ama kimin söylediğini bilmediğiniz şarkılardan biriydi uzun süre. Albüm yılın en iyi albümüne verilen Mercury ödülünü de kaptı.

Arif Mardin'in ölmeden önce üstünde çalıştığı, öldükten sonra oğlunun bitirdiği tribute albümü All My Friends Are Here'i dinlemek muhteşem bir zevkti. Mardin'in kariyerleri boyunca ellerinden tutup bir star'a döndürdüğü isimler bu sefer Mardin'in bestelerini onun için okuyorlardı. Bette Midler, Mardin'e özel bir şarkı bile yazdı. Albümün desteklediği belgesel geçen sene İstanbul Film Festivalinde gösterildi. Herşeyiyle iyi bir jazz albümü olmasının yanı sıra büyük ustaya edilebilecek en güzel vedaydı. Albüm için detaylı bilgi

Nicki Minaj'ın yıl sonuna yetişen albümü Pink Friday ilk başta ondan bekleneni vermiyor gibiydi ama dinledikçe sevilen hatta bazı şarkılarda eğlenceden kırıp geçiren bir albümdü. Bu mimikleri abartılı hatun, albümü de kendi gibi rengarenk döşemişti. İlgili yazı burada

Scissor Sisters'ın Night Work'ü ise yılın en çatlak işiydi. Kaliteli dans müziği arayanlar yine buraya yöneldi. Bilhassa Something Like This yılın en eğlenceli şarkılarından biriydi.

1. Hurts - Happiness 2. Janelle Monae - The ArchAndroid 3. Mike Posner - 31 Minutes To Takeoff 4. Brian McFadden - Wall Of Soundz 5. Vampire Weekend - Contra 6. Simon Curtis - 8Bit Heart 7. Marina & The Diamonds - Family Jewels 8. Kanye West - My Beautiful Dark Twisted Fantasy 9. The XX - XX 10. Arif Mardin - All My Friends Are Here -- BONUS: Nicki Minaj - Pink Friday

Gelelim diğerlerine....

Britney Spears 10 yıllık kariyerinde 2. bir Best Of albümü çıkardı. The Singles Collection'da bulunan tek yeni şarkı 3 oldukça sükse yaptı. Catchy nakaratı, seksi klibiyle bir süre kendinden baya konuşturdu. Spears Mart 2011'de çıkacak yeni albümü için şu anda inzivaya çekilmiş durumda. İlk single Ocak'ta piyasaya çıkacak.

Spears'ın rakibi olarak gösterilen Christina Aguilera deyim yerindeyse 2010 yılında dibe vurdu. Uzun bir aradan sonra çıkardığı Bionic albümü öyle büyük hezeyan yaşadı ki rekor kırdı. 3. sıradan girdiği İngiltre albüm listesinde 2. hafta 27. sıraya düşerek gelmiş geçmiş en büyük düşüşü yaşadı. Aguilera'nın Lady Gaga çakması olduğu iddia edilen Not Myself Tonight'ı olayı kurtaramadı. Aguilera'nın diva tripleri, albümde en az 200 kere "bitch" demesi ve "daha ne kadar bayağılaşabilirim" diye düşünmesi Bionic'i bu 10 yılın en büyük enkazı yaptı.

Bir diğer düşüş yaşayan isim Rihanna'ydı. Rated R albümündeki sound değişimi hatuna yaramadı ve albümün yayınlanmasının üstünden sadece 1 sene geçtikten sonra Loud'u çıkardı. Loud, Rihanna'nın asla eskisi gibi olamayacağının göstergesiydi. Evet eğlenceli şarkılar vardı ama albümün geneli gayet sıradandı.

Katy Perry, Teenage Dream ile yılın en büyük başarılarından birine imza attı. California Gurls tam bir kabustu ama albümün geri kalanı ilginç bir şekilde "dinlenebilirdi". Bilhassa Firework albümün patlayan şarkısı oldu benim için.

M.I.A. kendisinden bekleneni gerçekleştiremedi. Büyük umutlar taşıdığımız albümü MAYA yerin 40 kat dibine sokuldu. Anlamsız melodileri ve artık iyice gürültüye dönüşen sound'ıyla M.I.A. sönen bir balon ilan edildi. İlk 2 albümünde hip-hop'u yeniden tanımlayan hatun 3. albümünde böyle bir başarısızlığı asla kabul edemedi.

Kylie Minogue sanki farklı bir albüm çıkarmış gibi her zamanki materyali remixleyerek piyasaya sundu. Aphrodite Minogue'un kemikleşmiş fanbase'ini tatmin etse de yeni hiçbirşey sunmuyordu. Zaten önceki albümleri kadar da başarıdan başarıya koşmadı.

Sia, We Are Born ile bir diğer hayal kırıklığı yaşatan insandı. Sia denilince akla gelen güçlü ballad'ların hepsini Christina Aguilera'nın Bionic albümüne veren hatun, kendi albümüne 1 tane bile iyi ballad saklamamıştı. Geri kalan şarkıların hepsi bildiğimiz Sia tarzındaydı ama sanırım o bu tarz için artık yaşlanmaya başlamıştı.

Take That'in Robbie Williams reunion'lı Progress kaydı, İngiltre'de yılın en büyük olayıydı. Harbiden iyi prodükte edilmiş bir albümdü ve S.O.S. bu yılın en bomba şarkılarından biriydi.

Ke$ha, Cannibal ile piyasaya sıkı döndü. We are who we are beklenen patlamayı gerçekleştirmese de albüm yılın en iyi dans kaydıydı. Sleazy, Cannibal, Blow 2010'da pop müziğinin nereye gittiğini özetleyen sıkı parçalardı.

Ve daha fazla uzatmamak adına özetlersek Shakira full ispanyolca albümüyle "bize ne" dedirtti. Taylor Swift "daha sıkıcı olamaz" derken Speak Now albümü lafımızı yedirdi. Eminem yine ortalığı sıkıcı rapleriyle işgal etti, sadece Rihanna ile olan feat'i iyiydi, fazlasına gerek yoktu. Cheryl Cole muhteşem 3 Words sonrası hayatının hatası gibi bir albüm çıkardı, Messy Little Raindrops albüm kapağına kadar rezil bir işti. The Black Eyed Peas, The Begining ile şimdilik kariyerlerinin en büyük çakılışını gerçekleştirmişe benziyorlar. The Dirty Bit parçaları "yıl kaç? 1999 mu?" diye sordurttu. Far East Movement ve 3OH!3 yılın boş ama hoş eğlenceleriydi. Kelis'in Flesh Tone'u zamanın ötesinde albümlerden biriydi. Miley Cyrus topa tutulan bir diğer isimdi. Ne yapsa yaranamadı. Çünkü söylediği kadar büyümemişti.

2010 Retrospektif: Aktör & Aktrisler

2010-12-19T09:09:00.000-08:00

2010 retrospektif'ine yıla iyi, kötü damgasını vuran oyuncularla devam ediyoruz...

Jennifer Lawrence ilk başrolü olan Winter's Bone'da harikalar yarattı. Karakteri gibi tüm filmi sırtlayıp, izleyen herkesin ağzını açık bıraktı. Bu ödül sezonunda toplamadığı ödül kalmadı, herkesin favorisi olarak her listede yer edindi. Belki En İyi Kadın Oyuncu dalında Oscar alması biraz zor ama adaylığı şimdiden kesin. Bu harikalar yaratan kızı önümüzdeki sene Jodie Foster'ın yönettiği The Beaver'da Mel Gibson ile beraber izleyeceğiz. Daha sonra da yeni X-Men filminde Mystique'i oynayacak.

The Kids Are All Right'ın tüm kadrosu parlıyordu ve herkes müthiş bir uyum içindeydi ama şüphesiz ki Annette Bening ayrı bir zirveydi. Daha önce 3 kere Akademi Ödülü adayı olup, American Beauty ile hak ettiği ödülü Hilary Swank'e kaptıran Bening'in bu sene karşısına yine bir Swank faktörü çıkabilir ama çıkmazsa çok büyük ihtimalle bu sene Oscar onun. The Kids Are All Right Julianne Moore, Mark Ruffalo'ya da yardımcı dallarda adaylık getirebilir.

Yeni starlet Emma Stone, Easy A ile beklediği çıkışı yapamadı ama en azından sinema endstürisindeki yerini iyice onaylatmış oldu. Bir Altın Küre adaylığı kazandı. Aslen sarışın olup bizim devamlı kızıl saçlı gördüğümüz aktris, yeni Spider Man reboot'unda Gwen Stacy rolünü kaparak ileride daha da patlayacağının sinyallerini verdi.

Nicole Kidman yıllar sonra ilk ciddiye alınabilecek rolünü Rabbit Hole'da oynadı. Margot At The Wedding'i saymazsak 2003'ten beri Kidman'ı dolu dolu oynarken gördüğümüz tek filmdi bu. Karşısındaki Aaron Eckhart'la çok iyi bir uyum yakalayan Kidman, çocuğunu kaybetmiş bir anneyi çok iyi oynadı. Eckhart ile olan kavga sahnesi yılın unutulmazlarından biriydi. Büyük ihtimalle Oscar adayı olacak.

Chloe Moretz, Kick-Ass'deki Hit-Girl rolüyle "bu kız 13 yaşında mı?" dedirtti. Muhteşem bir komedi zamanlaması olan Moretz elbette bir adaylık çıkaramayacak ama bu, senenin en çok konuşulan performansına imza attığı gerçeğini değiştiremez.

Rezalet bir film olmasına rağmen, Rose Byrne, Get Him To The Greek'teki çılgın pop şarkıcısı Jackie Q rolüyle beni yıl içinde en eğlendiren performans oldu. Hep dramalarda ve Damages'da görmeye alıştığımız Byrne'ın komedi potansiyeli azımsanamayacak kadar iyiydi. Bilhassa ağır ingiliz aksanıyla söylediği parçalar ve "asshole" kelimesi. Cameron Diaz ve Tom Cruise, klasik kalıplarda olsalar da Knight & Day'de iyi bir ikili oluşturup, kendilerinden bekleneni yerine getiriyorlardı.

Henüz izleme fırsatı bulamadığımız Black Swan'da Natalie Portman herkesin alkışlarını topladı. O da çok büyük ihtimalle bir adaylık çıkaracak. Yıl sonuna doğru görmeye çalışacağım Blue Valentine'da Michelle Williams her zamanki eleştirileri aldı. Kadının başarısız bulunması imkansız gibi birşey.

Erkeklere gelirsek en ön plana çıkan The Social Network'ün centilmenleriydi. Justin Timberlake'in bile rol yapabildiği filmde elini sallasan iyi oyunculuğa çarpıyordu. Ama filmin yıldızı Mark Zuckerberg'i canlandıran Jesse Eisenberg değil, yeni Peter Parker'ımız Andrew Garfield'dı. Garfield herkesten rol çalıyordu. Jesse Eisenberg de Facebook yaratıcısı M. Zuckerberg rolünde muhteşemdi. Dedik ya Justin Timberlake bile iyiydi! Unutmadan Disney dizilerinden gelme bir isim olduğu için psikopat kız arkadaş rolüyle Brenda Song'a ayrı bir methiye dizmek gerek.

Inception ile ortalığı kasıp kavuran Leonardo Di Caprio'nun asıl oyunculuğunu gösterdiği film bana göre Shutter Island'dı. Inception'daki rolünde alkışlanacak pek birşey yoktu. Yine de teenage dream'likten böylesine ciddi bir kariyere geçiş yapabilmesi adamın genel yeteneğini ortaya koyan birşeydi.

Henüz göremediğimiz için kendi yorumumu yapamam ama The Fighter'daki Christian Bale ve Mark Wahlberg, Blue Valentine'daki Ryan Gosling, 127 Hours'un James Franco'su ve The King's Speech'in Colin Firth'i sezonun diğer favorileriydi.

Senenin kötülerine gelecek olursak.

Johnny Depp tamamen düşüşteydi. Alice In Wonderland'deki rolüyle tanıdığım çoğu kişiyi artık baymıştı derken ortaya herkesin itin g.tüne soktuğu The Tourist geldi. Ne tesadüftür ki bu filmdeki partneri Angelina Jolie de SALT'da rezaletti. Depp yeni bir Karayip filmiyle bilindik sularda kendini toparlayabilecek ama Jolie napacak merak etmekteyiz.

En sevdiğim aktörlerden biri olan Jake Gylenhaal'ı şişmiş bir vucut ve şişirilmiş bir ingiliz aksanı ile Prince Of Persia'da görmek bana bile acı verdi. Film zaten bekleneni yapmadı. Şükür ki böylelikle bir devam filmi olsalığı ortadan kalktı.

Zamanın Oscar ödüllü oyuncusu Benicio Del Toro, The Wolfman'de acınacak haldeydi. Yapabileceğim tek yorum budur. Daniel Radcliffe 7. film olmasına rağmen hala oyunculuğunu 1 gram ilerletememiş olması yüzünden Harry Potter'ın son filmine en büyük zararı veren oyuncuydu. Julia Roberts, Eat, Pray, Love'da kariyerinin en kötü oyunculuklarından birini veriyordu. Buradan çıkaracağımız ders her okuyup beğendiğimiz kitaba "bunu film yapalım, kadını da ben oynayayım" dememek.

Oyuncu olduğu iddia edilen Kristen Stewart ve Robert Pattinson gibi Twilight kişiliklerine girmeye bile gerek yok, bu onları ciddiye aldığımızı gösterir, Allah korusun! Ama senenin belki de en berbat performansı Scott Pilgrim vs. The World ile Michael Cera'ya aitti. Performansının tek iyi noktası, "bu adam olduysa biz hayli hayli oluruz" diye oyuncu adaylarına umut aşılamasıydı.

Son bir sigara içeyim...

2010-12-18T19:15:00.000-08:00

Bayadır aklımda var aslında, sigarayı bırakmam lazım. Aslında hiç başlamamış olmam gerekirdi ama lise çağlarında yaptığım bir özentilikle ben de bu batağa saplanmıştım. Gayet uslu, etliyi sütlüyü karıştırmayan bir çocukluk geçiren ben aklımca olmayan asiliğimi sigarayla kapamaya çalışıyordum.

Şimdi hesap etmeyeyim zira edersem içtiğim yılları hesaplayıp kendime yaptığım zararı daha vahşi şekilde gözler önüne süreceğim ama liseden mezun olup, asiliği üstümüzden atalı veya farklı şeylerle kapamaya/göstermeye çalışalı çok oldu. Haliyle sigaranın artık bir numarası kalmayınca, ona başka anlamlar yüklemeye başladım. Mesela bu meret müzik dinlerken çok iyi gidiyor. Öyle böyle değil, ben sigara yakmadan önce dinleyeceği müziği ayarlayan bir adamım. Playlist filan yaparak değil hem de, her sigarada tek tek özenle seçerek. Bu bir hafta içinde de en çok onda canım çekti zaten. Dybdahl olsun Mraz olsun kalbimi deşen notalar zerk ederken elim, ağzım boş, su içiyorum işe yaramıyor. Hatta bi gün bu yüzden alkol alayım dedim. 2 bira sonra hayatımın uçuşunu gerçekleştiriyordum!

Evet son 1 haftadır sigarayı bırakmaya çalışıyorum. Önce 30 milyon kişiye sigarayı bıraktırdığı söyleyenen Allen Carr'ın belgeselini izledim, belgeselin sonunda "son bir sigara içiş ritüel"i var ben onu doğru düzgün yapamadan verilen gazla koca paketi parçalayıp çöpe attım. Nasıl rahat içim, çünkü belgesel sırasında fosur fosur sigara içebiliosun, ben de nasılsa bırakıcam diye 3 tane filan içtim 60 dakikalık belgeselde. Beden nikotine doydu tabi. Ben bu kafayla uyudum, sabah kalktım, ritüel olan kahvaltı sonrası sigara yakasım gelmedi. Aha dedim bıraktım valla. Ama gün boyunca nasıl kaşınıyorum. Yaptığım herşey boş geliyor çünkü aklımda bir tek bu meret var. Hiçbir şeyden zevk almıyorum. Müzik bile dinleyemedim koca gün, çünkü yanında sigara yok! Dybdahl filan bir anlamsız geldi bana. Saçmaladım iyice. Dedim 3 güne bunlar da geçer. İkinci gün oldu, artık krize filan girmeye başladım ona buna çatıyorum. O gece yemek söyledim dışarıdan, çünkü yapacak halim yok. Kodumunun KFC'si bir siparişi tam 70 dakikada getirince beni aldı bir dellenme, önce yemeği yedim sonra kafayı kırdım markete inip bir paket Winston aldım. Eve geldim, yaktım, bir boktan geldi tadı anlatamam. Sanki 2 gün içinde sigaranın tadını değiştirmişler. Sevindim tabi buna, en azından eskisi gibi hoş gelmiyor filan. Ama n'oldu o gece 2 tane daha içtim. Hepsinde de zevk almayarak. Alttan da diyorum ki kendime "azaltarak bırakırsın". Halbuki biliyorum ki "azaltarak bırakmak" diye birşey yok. Ertesi gün hayvanlar gibi hastalanıp yataklara düşünce canım sigara istememeye başladı zaten. O nikotin canavarı 2 gr mikrop girince vucuda nasıl da sesini kesiyor. Oh dedim bu hastalık yarayacak bana, bırakacağım sigarayı. Hastalık bitti, kendimi deneme amaçlı tekrar yaktım bir tane, daha ilk nefeste söndürdüm. Sonra ertesi gün bir tane daha yaktım, içtim sonuna kadar ama tüm gün sadece onu içtim. Giderek bırakıyorum gibi geliyor.

Ve bugün...Dayanamadım ulan, tam 4 tane içtim. Gerçi bu eskiden günde yarım paket hatta durumuna göre 1 paket bitirdiğimi düşünürsek mucizevi bir olay ama yine de yeterli değil. Ve şimdi bu blog'u yazarken paketteki son sigaramı yaktım, bir yandan yazı yazdığım için boku bokuna yandı gitti diye hissediyorum. Ama bir yandan da son sigara şarkısı olarak Dybdahl'dan Stay Home'u seçtim. Hani veda ettiysem hoş bir veda şarkısı oldu.

Şimdi asıl büyük sınav yarın, evde ekmek kalmadı sabah kalkınca bakkala ineceğim haliyle. Acaba yanında bir paket de Winston isteyecek miyim bakkaldan? İstememeye çalışacağım çünkü harbiden bir yanım bırakmak istiyor, bir yanım da sigara içme eyleminden zevk alıyor. Ama istemeyeceğim sanırım.

Sonuç olarak şunu fark ettim ne kadar sosyalleşirsem sigaradan o kadar uzaklaşıyorum artık. Ama evde tıkılı kalınca bir şekilde o yakma isteği/zamanı geri geliyor. Kaçamıyorsun. Okuldayken 1 tane içmedim geçen gün, eve geldim gecenin bir saati yaktım bi tane boku bokuna. Ne yemek yemiştim, ne birşey. Öyle keyif sigarası da değil yani.Neyse, umarım bırakabilirim. Son olarak şunu diyeyim sigara içmeyen okuyuculara, başlamayın! Yani evet zevkli bir meret de günü gelecek bırakmak zorunda kalacaksınız ve harbiden koyacak o size! O yüzden günü geldiğinde ayrılmak zorunda kalacağınız biriyle hiç başlamayın. Aşk acısından beter lan!

2010 Retrospektif: Sinema'da En Kötüler

2010-12-18T16:00:00.000-08:00

Yıl sonuna iyice yaklaşmışken, 2010'un benim için "en"lerini yazacağım bir kaç entry olacak. İşe en boktanlarıyla başlayıp, aradan çıkaralım. İşte 2010 filmleri arasında benim için en berbat olanları.

Onur Ünlü'nün Beş Şehir filmi, hayatımda gördüğüm en anlamsız şeydi. Festivalde salondaki herkesin nefret etmesini beklerken neredeyse ayakta alkışlanacağını görünce sınıf arkadaşlarımla sıkı bir oha çektik. Bizim jenarasyonumuz mu kıtdı yoksa "anlamadığı şeyi alkışlayan" guruh mu dolduruyordu salonu veya kafalar mı iyiydi bilemem ama film bana kalırsa harbiden gözlerimin maruz kaldığı en kötü şeydi.

Scott Pilgrim vs. The World, Michael Cera etkeninin yanı sıra kendini fazla ciddiye alması ve birbirinden loser tipleri ciddiye almamı bekleyerek değil bu yılın, tüm zamanların en kötü filmlerinden biri oldu. Evet film bilgisayar oyunu şeklinde bir evrende geçiyordu ve amacı da olabildiğince alternatif olmaktı. Ama hayır! Harbiden sıkıcı olduğu yetmezmiş gibi, yeteneksizlikler kralı, dünyanın en irrite insanı Michael Cera'ya da katlanmak zorunda bıraktı beni. Herşey, benim sinir etmek için yapılmış gibiydi. Bir insan bu filmi nasıl ciddiye alıp, beğenebilirdi ki? En kötüsü bunu çeken Shaun Of The Dead ve Hot Fuzz gibi yeni nesil komedi klasiklerini de çekti!

Benicio Del Toro'nun kurt adam olduğu The Wolfman bir diğer gereksizlik abidesiydi. Dibine kadar klişe olmasının yanı sıra kendisinden beklenen eğlenceyi asla sunmuyordu. Emily Blunt'un filmde ne aradığını hala çözülemedi, Anthony Hopkins ise kariyerinin en kötüsünü yaşadı! Tom Cruise'un artığı SALT, Angelina Jolie'nin bedeninde beni 2000lerin başına döndürdü. Bu tarz aksiyon filmleri hala çekiliyor mu diye sordurdu. Saçma sapan senaryosu, akıl almaz aksiyon sekansları ile ilallah getirdi. Jolie daha fazla bayamazdı! Hepsi bir yana filmin bir sonu bile yoktu! Jennifer Aniston ve Gerard Butler'lı The Bounty Hunter ise bir diğer hayal kırıklığıydı diyemeyeceğim çünkü filmin böyle fos çıkacağı başından belliydi. Çok sevdiğim iki aktörün arasında kimya'nın k'si yoktu. Film daha ne kadar klişe olabilirim diye yırtınıyordu. Ve tüm bunları sineye çekmeyi deneyecek kadar bile eğlendirmedi.

Gereksiz kişilik Russel Brand ve bir diğer irrite insan Jonah Hill'in Get Him To The Greek'ini sadece Rose Byrne'in pop şarkıcısı Jackie Q karakteri için izlemeye başlamıştım, film bittiğinde de elimizde geri kalan tek şey o oldu. Jackie Q harbiden komikti, kendine ait bir spin-off'u hak ettiği gibi, bir de yıl boyunca "asshole" diyişiyle bizi kopardı.6 yıllık televizyon serüvenin üstüne hiçbirşey katmayan ama en azından eğlenceli bir seyirlik çıkaran ilkinin aksine Sex And The City 2 dibe vurdu. Filmin girişi çok uzun, olmayan konusu ise ödediğiniz parayı sanki çaldırmışsınız gibi hissetmenizi sağlıyordu Dubai'deki sahneler ilk başta eğlenceli olsa da çok karakatürize edilmişti, bayattı. Yine de Samantha'nın pazarın ortasındaki kondom muhabbeti iyi güldürmüştü.

Dibe vuran bir diğer devam filmi büyük beklentilerle gösterime giren Iron Man 2'ydi. İlkinin aksine ne komikti, ne ilginçti, ne eğlenceliydi ne de iyi aksiyon sahneleri barındırıyordu. Bunların aksine oldukça sıkıcı karakter dramaları, şaka gibi bir Scarlett Johansson, "ne alaka amk" dedirten iğrenç bir Mickey Rourke ve karizmasını çizişine ağladığımız bir Sam Rockwell vardı. Yazık oldu.

Julia Roberts'ın aslında 2,5 saat süren ama size bir ömür gibi gelen son lakırdısı Eat, Pray, Love muhteşem derece baygın bir filmdi. İtalya'da eh işte bir izlencelik sunan film Hindistan'a geçince resmen zaman durdu, film bitmek bilmedi. Roberts'ın kişisel sevimliliği karakterin antipatikliğini gideremedi. Şımarık ve bencil bir kadının günlüğünü izlerken uyuduk, uyuduk, uyandık.

Potansiyelini kullanamayan filmlerden biri olan The Clash Of The Titans, antik yunan kültürü hakkında bilgisi Herkül'den öte olmayanlara bile yeni birşey sunamıyordu. Filmin amacına doğru yaptığı yolculuk 4'te 3'ünü kapsıyordu. Diğer geri kalan bölümde ise amaca ulaşıldı, büyük bir kapışma gerçekleştirdi, esas karakterler öldü, kurtuldu, hayatlarını kurdular vs. Ve bunların hepsi 5 dakikada gerçekleşti! Evet bir filmin sonu hiç bu kadar çalakalem yazılmamıştı. Belli ki senaristlerde filmin sonuna gelene kadar bizim gibi sıkılmışlardı.

Tim Burton'un Alice In Wonderland'i yılın en büyük fiyaskosuydu. Johnny Depp ile olan birlikteliği kadar kabak tadı veren başka birşey varsa o da her ucubik karaktere Helena Bonham Carter'ı koymaktı. Sıkıcıydı, masalı bilmeyene hitap etmiyordu, komik veya eğlenceli değildi, 3Dsi bile boktandı! Tüm bunlara rağmen Burton'un en çok gişe yapan filmi oldu. Alice'in finaldeki Çin yolculuğunu unutmamak lazım.

BOTTOM 10:

1. Beş Şehir

2. Scott Pilgrim vs. The World

3. The Wolfman

4. Salt

5. The Bounty Hunter

6. Get Him To The Greek

7. Sex And The City 2

8. Iron Man 2

9. Eat Pray Love

10. Clash Of The Titans & Alice In Wonderland

El Secreto de Sus Ojos: Sen sus, gözlerin konuşsun!

2010-12-18T15:05:00.000-08:00

Evet yeni izledim! Geçtiğimiz sene En İyi Yabancı Film dalında Akademi Ödülü alan El Secreto de Sus Ojos yani nam-ı diğer The Secret In Their Eyes'ı ancak izleyebildim. Filmin konusu hakkında hiçbirşey bilmediğim ve sinemayla alakalı alakasız herkesten iyi olduğunu duyduğum için biraz basit bir film bekliyordum. Hani en fazla iyi çekilmiş mainstream bir film! Akademi genelde öyle filmlere oy verir çünkü. Bir de bu filmin karşısında The Prophet ve White Ribbon gibi filmler yarışıyordu. Arjantin'den çıkan bir film ne derece tatmin olabilirdi ki?

Kağıt üstünde bir cinayet hikayesi gibi gözüken filmi iyi bir mainstream'den modern bir klasik adayına dönüştüren şey ise kesinlikle ilk başta barındırdığı derinlikli karakterler. Evet filmin tüm karakterleri aynı derinlikte yüzmüyor belki ama ana karakterimiz Esposito, kendisini canlandıran Ricardo Darin sağolsun bu tarz bir filmde olayın peşinden koşmasını bekleyebileceğiniz biri değil mesela. Hayatındaki yaşanmamışlıklara asılı kalmış bu adam asla bir kahramana dönüşemiyor mesela. Belki bunun bir Amerikan filmi olmamasıyla alakası da olabilir. Ama karakterin işlenişi, geçirdiği değişimler içinde aslında hiç değişmemiş olmaması, kendi kendine kaldığı sahnelerde izleyiciye geçirdikleri...Mükemmel yaratılmış ama mükemmel olmayan bir karakter! Bir film çekerken, tam da hikayenizi üstünden anlatmak isteyeceğiniz biri. Zaten bu yüzden de bir cinayet hikayesini anlatıyor gibi gözükse de film aslında Esposito'nun ve finalini de bu gerçek doğrultusunda yapıyor.

Hani hikaye ve oyunculuğun yettiği bu yüzden yönetmenin pek birşey katmadığı filmler vardır. Ya da şöyle diyelim, hikaye ve oyunculuklar o kadar iyidir ki çoğu zaman yönetmenin ne yaptığını fark edecek vakti çok az buluruz. The Secret In Their Eyes'ın bu tarz "iyi" filmlerden ayrılıp, çıta atlamasının sebebi de bu algıyı kırması. Bilhassa ikili çekimlerde kullanılan uzun planlar, alan derinlikleri, kadraj boşlukları, odak noktaları...adeta bir sinema dersi. Abarttığımı düşünenlere ise filmin tek bir sahnesini izletmek yeterli olacaktır. Filmin ortalarındaki stadyum sekansı! Kamera uçarak şehrin üstünden geçer ve stadyum'un içine girer, seyirciler arasındaki Esposito'yu görürüz ve buradan itibaren 5-6 dakikalık plan-sekans içinde seyircilerin arasına, stad'ın merdivenlerine, koridorlarına, tuvaletlerine girer ve en sonunda sahanın içinde sonlanacak bir kovalacama sahnesi izleriz. Hani hiçbirşey için övülmezse bu film, sırf bu sekans için övülür. Bu kadar mükemmel bir kamera rejisini en son hangi filmde gördük, hatırlayabilen var mı? Atonement'da vardı en son benim hatırladığım kadarıyla!

Sonuç olarak El Secreto de Sus Ojos harbiden iyi bir film. Hem sinemadan anlayana hem de sıradan izleyiciye. Herkese sunduğu şeyler farklı, kimisine iyi bir gizem, kimisine sinemasal açıdan bir şahaser. Ama tek bir ortak nokta var ki, sunduğu herşeyde eller patlayıncaya kadar alkışlanmayı hak ediyor.

PS: Fotoğrafını kullandığım sahneden bahsetmek gerekirse, uzun zamandır kanımın bu kadar donduğunu hissetmemiştim. Leziz!

91/100

The Kids Are All Right: Geniş Aile!

2010-12-18T11:48:00.000-08:00

Bir aile düşünün. Bu ailede bir baba yok, lezbiyen bir çift yıllar önce aynı adamın spermleriyle 2 çocuk dünyaya getirmişler. Çocuklardan biri 18, diğeri 15 yaşında. Annelerden biri doktor, diğeri ise "ne iş yapıyorsunuz" sorusuna hala sıkılarak cevap veren özgür ruhlu biri. Büyük olan kız liseyi bitirmiş, üniversite için evden ayrılmaya hazırlanıyor. 15 yaşındaki oğul ise "takılıyor". Klasik bir aile draması için yeteri kadar malzeme var. Bunun üstüne bir de resme yıllar önce spermini bağışlayarak bu iki çocuğun dünyaya gelmesine "katkıda bulunmuş" başı boş bir "baba" figürü giriyor!

Ülkemiz normlarında oldukça ayrıksı bir konuya sahip olan The Kids Are All Right'ın bu derece başarılı bir film olmasının nedeni ise tüm bu olup biteni, olması gerektiği gibi, doğal ve içten olarak perdeye yansıtması! Ödül sezonunda her ne kadar The Social Network yüzünden hak ettiği başarıları kazanamamış olsa da, bunun son yılların en iyi aile draması olduğu su götürmez bir gerçek. Gerçekçi bir uslupla kaleme alınmış senaryo, başarılı bir yönetmenlik ve müthiş indie soundtrack'i, herşeyin ötesinde, 5 tane olağanüstü oyuncusu var The Kids Are All Right'ın. Hepsi kariyerlerinin belki de en iyi performanslarını veriyorlar. Asla hak ettiği yere gelemediğini düşündüğüm ama aslında sinema endüstrisinde harbiden de saygıyla karşılandığını bildiğim için içimin rahat olduğu Annette Bening mesela. Daha ilk gözüktüğü sahneden itibaren muhteşem bir performans sergilemekle kalmıyor, finale kadar bu performansı katlayıp duruyor. Bir diğer as Julianne Moore ise hikayede kendi sırası geldiğinde resmen patlıyor. Filmin ikinci yarısından sonra Bening'den utanmadan rol çalmaya bile başlıyor ara sıra. Ve hiç bir zaman bir aktör olarak ciddiye almadığım Mark Ruffalo, karşısındaki iki üstün oyuncunun altında hiç bir zaman ezilmiyor. Tim Burton'un Alice'inde düpedüz yeteneksiz gözüken Mia Wasikowska ise elindeki malzemenin kalitesine katkıda bulunur bir oyunculuk sergiliyor, tıpkı Josh Hutcherson gibi.

The Kids Are All Right, daha başladığı andan itibaren sizi kendi etkisi altına alan ve geri kafalı olsanız bile çiftin eşcinselliğini sorgulamanıza fırsat bırakmayacak kadar dolu bir film. İnce işlenmiş detayları, gerçekçi karakterleri ve keyif verecek kadar muhteşem oyunculuklarıyla da bu senenin kesinlikle en iyilerinden biri.

87/100

Bisiklet Yaka Reinvented

2010-12-18T09:05:00.000-08:00

Kyle MacLachlan'ı çok sevsem de -boru değil Agent Cooper bu!- o tasarımdan feci sıkılmıştım. Bu yüzden Bisiklet Yaka'yı bir revizyona soktum ve sonunda blog bu görünümü aldı. Şimdi siz tam bu satırı okurken F5 (Yenile) tuşuna basmanızı istiyorum. Hatta 1-2 kere ile sınırlandırmayın kendinizi, istediğiniz kadar basın, ne kadar basarsanız o kadar değişir :)

Javascript sağolsun sayfayı yeniledikçe, blogda gezdikçe değişecek bir dizayn yapmayı başarabildim. Bisiklet Yaka'nın artık tam 7 dizaynı var! Hepsi çok sevdiğim hatta bazılarında taptığım isimleri barındırıyor. Dizaynların ufak hallerini aşağıda görebilirsiniz, eğer büyük hallerini görmek isterseniz dediğim gibi sadece F5'e basmanız yeterli :)

Uncharted: Yapıyodum, yapmıştım!

2010-12-15T07:50:00.000-08:00

Okumaya başlamadan önce dinleyin:

Ben iki eliyle bir joystick'i doğrultamayanlardanım. Lisede yaşıtlarım Counter'da kapışırken ben en fazla The Sims'de ev düzerdim. Hayatımda bitirdiğim tek bilgisayar oyunu da Max Payne'dir, onu da bullet time efekti çok güzel diye oynamıştım. 2-3 günde bitirilecek oyun bullet time yüzünden slo-mo aktığı ve üstüne benim beceriksizliğim eklendiği için 2-3 ayda anca bitmişti. Zaten çocukken de Super Mario'yu binbir krize girerek bitirmiş, "yapıyordum, yapmıştım" diye ağlamayı ben icat etmiştim.

Hal böyle olunca benim bu dünyada en son almam gereken şey bir oyun konsoluydu takdir edersiniz ki. Ama PS3 bluray player özelliği ile çıkınca durumlar değişti. Ülkede daha doğru düzgün bir BD Player sektörü olmadığı için gittik aldık PS3'ü. Milletin oyun oynamaya aldığı hatta alamayıp hayalini kurduğu aleti ben film izlemek için aldım! Öyle de havalı bir tarafı vardı bu işin. Ama tabi bu hava herkese geçmediği için bana hediye olarak bluray film değil 2 tane ps3 oyunu verdiler. Biri gerçek hayatta bile hiç haz etmediğim ama bir PS3 alıcısına mantıklı bir hediye olan futbol oyunu PES, diğeri de ilk başta "bu ne amk, kakalamışlar osuruğum gibi oyunu" diye burun kıvırdığım Uncharted: Drake's Fortune. Evet konuya daha yeni giriyoruz!

Elimde 2 tane bluray film var o zaman, ikisi de hayvani derece sevdiğim şeyler. Biri Kubrick'in 2001: A Space Odyssey'i diğeri de müthiş müzikal Across The Universe. Ben bunları devamlı döndürüyorum, o oyunlar da süs diye duruyor rafta. Bir gün Alp geldi, PES filan deniyoruz, ben buna şans eseri 2-3 tane gol attım, veya bu atmama izin verdi tam hatırlamıyorum. O golleri atınca o burun kıvırdığım futbol bile nasıl zevkli geldi. Tabi bu gazla Uncharted'a geçtik biz. Ama tabi bildiğin çocuk muamelesi yapılıyor bana. Alp büyük abi edasıyla hem oynayıp hem bana öğretmeye çalışıyor, ben de yanında sümüğümü yiyerek ekrana bakıyorum filan. Aman allah nasıl güzel oyun. Böyle Indiana Jones, Tomb Raider gibi, otantik mekanlar, yağmur ormanları filan. Başroldeki eleman karizmatik espiriler yapıyor filan. Aksiyon desen, Alp sakin sakin oynuyor ama ben ekran başında nefes nefese kalmışım. Hiç alışık değil tabi bünye. Sonra tabi sıkıldım ben bu muhabbetten. Komşu çocuğunu kıskanan veletler gibi, "benim ps3üm o, ver lan ben oynucam" diye cıngar çıkarttım. Alp'le aynı apartmanda otursak, gitçek kendi evine. Öyle böyle değil.

Neyse, sonra ben bir gün tek başıma deneyeyim bu oyunu dedim. Aa aaa Alp'in oynadığı oyun bu muydu lan? Bırak onun gibi ortalığın *mına koymayı, daha bir tane tahta kapıya nişan alıp, ateş edemiyorum! Resmen 30 dakika nasıl nişan alacağımı çözmeye çalıştım. Sonra baktım kitapçığında yazıyormuş. Böyle böyle oyunu çözdüm ben, tamam belki devamlı ölüyorum veya bir atlayışı 30 denemede geçebiliyorum ama nasıl zevk alıyorum var ya. Yehuuu filan diye bağırıyorum paso. Sonra iyiyden iyiye oyuna ve o kargacık burgacık kumandaya da alıştım ben. Hal böyle olunca oyunu oynarken bir yandan da seyretmeye başladım. O görselleri filan gördükçe ağzımın suları akıyor. Harbiden çok iyi oyun. Daha önce doğru düzgün bir oyun geçmişi olmayan ben bile söyleyebilirim bunu.

Uncharted 2: Game Of The Year Edition

Derken Uncharted 2: Among Thieves çıktı. Çıkmadan önce ne gürültüler kopardı ama. PS3 dergisinin oyuna 20 üstünden 21 vererek rekor kırdırmasına mı, oyunun aldığı en düşük notun 94 olmasına mı, hangi birisine "hadi len" çekeceğimizi şaşırıyoruz. Ve oyunu aldık, 2 Alp de bizde, bu sefer sümük yiyen onlar. Ben gayet cool şekilde ilk oyunun getirdiği profesyonellikle oynuyorum oyunu. Uçurum kenarında sarkan bir trenin üstünden tırmanarak karaya ulaşmaya çalışırken her aksiyonda bunlar zıplıyor filan. Ama görsellik, müzikler filan nasıl aşmış.

Böyle böyle ilkinden daha büyük zevklerle oynadım 2. oyunu. Hiç unutamadığım sahneleri var. Mesela bir trende geçen 20-30 dakikalık bir sekansta arka planı izlemekten çok öldüğüm oldu. Veya Himalayalar'ın eteğindeki bir köye yapılan baskında, o manzarayı izlemekten başka birşey yapamadığım. O Himalayalar'da geçen bölümü hayatım boyunca unutamam mesela. En baba filmlerde yoktur öyle bir sinematografi.

Uncharted 2, ilkini de geçen bir oyundu. Aldığı eleştiriler, satış rakamları da bunu kanıtlıyordu. Çoğu eleştirmen tarafından bırakın yılın oyunu seçilmeyi, gelmiş geçmiş en iyi oyunlardan biri olduğu söylendi vs. Bu yüzden PS3'ü olup da Uncharted oynamayan biri varsa...herhalde yoktur! diyorum. Ben bile oynadıysam! Her türlü zevke hitap edebilen ama en önemlisi bir oyundan daha çok harbiden çok iyi çekilmiş bir filme benzeyen görselliği ve yapısıyla büyük eğlence vaad eden bir seri bu.

Üstelik 1.11.11 tarihinde bu seriye 3. bir oyun daha katılacak. İlk fragmanı geçtiğimiz hafta yayınlanan Uncharted 3: Drake's Deception şimdiden sabırsızlıkla beklediğim bir olay oldu. Ve gelecek yıl yeni bir rekor kıracağına da şüphe yok. Çünkü oyundan yayınlanan ilk görüntüler bile enfes. Bu sefer bir uçak "kaza"sıyla, çöllere düşüp Arabistan'lı Lawrence modunda takılacağız anlaşılan. Yummy!

Nicki Minaj: It's Barbie Bitches

2010-12-12T10:01:00.000-08:00

Nicki Minaj, son yıllarda Hip-Hop/Rap dünyasına gelmiş en renkli kişilik. Abartılı mimikleri, rengarenk perukları, eşsiz rap tarzıyla uzun zamandır piyasada eksik olan kadın MC açığını kapatan bu hatunu muhakkak duymuş, belki ismini bilmiyorsunuzdur. Kadın henüz ortada bir albümü olmadan en az 20-30 şarkıya feat yaptığı yetmezmiş gibi, bu şarkıların yarısından çoğu Billboard listelerinde ortalığı kasıp kavurdu. Bu harbiden azımsanmayacak bir başarı: piyasaya yeni girmiş bir çaylağın, üstelik bu bir bayan, bu derece aranır bir isime dönüşmesi...Minaj'ın Kanye West'in Monster'ında dediği gibi "let me get this straight wait I’m the rookie but my features and my shows ten times your pay? 50k for a verse, no album out!"

Minaj katıldığı her şarkıya apayrı bir renk katıyor. Bazen resmen anırıyor, bazen çatlak bir kadın gibi davranıyor, bazen de Harajuku Girls kıvamında cilveleşiyor. Ama her seferinde kendini aşmayı ve şarkıyı daha eğlenceli kılmayı başarıyor.

Minaj'ın Pink Friday adını taşıyan ilk albümü geçtiğimiz haftalarda piyasaya çıktı. Her ne kadar "feat" kariyeri kadar başarılarla dolu bir albüm olmasa da yine de 6-7 tane çok eğlenceli, eşlik ettiren şarkılar var.

Rap/Hip-Hop sevin sevmeyin fark etmez, Kanye West'den Mariah Carey'e kadar feat yapan bu hatunu önümüzdeki yıl çok daha iddialı işlerde göreceğimiz kesin. O yüzden haberiniz olsun, Minaj pimi çekilmiş bir bomba, her an patlayabilir!

Did It On 'Em

Right Thru Me

Roman's Revenge (feat. Eminem)

The Walking Dead - 1.Sezon

2010-12-09T15:43:00.000-08:00

AMC'nin Frank Darabont imzalı zombi draması The Walking Dead 6. bölümüyle sezon finali yaptı. Bu kadar az bölüm çıkararak tatile girmesinin sebebi ise dizinin orjinalde mini dizi olarak tasarlanmasıymış. Yılın en beklenti taşıyan dizisi kimilerince çok sevildi kimilerince yeterli görülmedi.

Bence The Walking Dead'in en büyük eksikliği 6 bölüm boyunca bir ana hikaye oluşturamamış olmasıydı. 1 arpa boyu yol almayan hikaye, sıkıcı karakter dramalarıyla (ki hiç biri karakterleri henüz önemsemediğimiz için etkileyici değildi) ve entrikalarıyla daha da yara aldı. Evet yeri geldiğinde iyi kotarılmış o aksiyon sahneleri tansiyon yükseltti ama dizinin üstündeki o olmamışlık hissini bir türlü dağıtamadı. Pilot bölümünde verilen drama, işin içine 10 kadar yeni karakter girince sakıza döndü. 6 bölümde şu aşk üçgenini çözemedikleri gibi yapımcılar bu tercihlerini çok matah birşeymiş gibi de bahsetmekten vazgeçmiyorlar.

Eğer 6 değil de 13 bölüm olsaydı belki biraz daha geniş, biraz daha düzgün bölümler çıkarabilirdi The Walking Dead. En azından sezonu tamamladığında elimizde verilebilecek bir kaç cevapla beraber umursanabilecek bir hikaye olurdu. Ama şu anda 1,5 sene sonra başlayacağı öngörülen 2.sezon için hiç bir umursama kırıntısı yok bende. Neyi umursayayım ki? Ne doyurucu cevaplar verip hikayeye giriş yapabildiler (ki bu cümle bile dizinin ana sorununu özetliyor, sezon finallerinde hikayeye girilmez genişletilir, ama bunlar daha onu bile beceremediler) ne de sağlam bir merak unsuru uyandırdılar.

Antipatik kast'ı, olmayan hikayesi ile sezon başımda söylediğim "mutlaka izleyin" lafımı geri alıyorum. Aksiyon maksiyon var da, ondan ötesine henüz geçemediler. Şu haliyle The Walking Dead tamamen gırgır bir dizi. Eğer düzelirse, yine buradan belirtiriz, ama onun için de minimum 1 yıl beklememiz gerekiyor! Oldu!

Hayatımın En Güzel Telefon Konuşması !!!

2010-12-09T12:49:00.000-08:00

Günlerdir Thomas Dybdahl'ın October Trilogy'sini almaya çalışıyorum, kodumunun cdon.eu'su kredi kartımı kabul etmiyor. Nasıl moralim bozuk günlerdir alttan alta bu konu yüzünden anlatamam. Başka hiçbirşey istemiyor çünkü canım, o cdler benim olmalı! Neyse, en yakın dostum Alp geçtiğimiz hafta İngiltre'ye gitti, plan cdleri alıp ona yollamak ama olmadı. Alp hiç bişi getirmicek lan bana diye bozuk atıyorum kendi kendime. Adam 40 yılın başında gitmiş, amazon free shipping filan yapıyor ve ben October Trilogy'i alamadığım için başka hiçbirşey almak istemiyorum.

2 gün önce Alp'in Londraya geçtiği vakit, Dybdahl'ın konseri olacağını öğrendik. Üstüne bu konser sırasında adamın cdlerinin de satılacağını. Tutturdum "Alp konsere git, biletin yok ama yalvar içeri gir, al şu cdleri bana" Ama böyle birşeyin olmasına ihtimal bile vermiyorum. Hadi Alp bunu kabul etti, adamı biletsiz içeri alacaklar mı, o cdler harbiden satışta mı olacak filan gibi sorular var. October Trilogy fii tarihinde tükenmiş birşey çünkü. Neyse, Alp gidicem varsa alıcam dedi. Ben bugün tüm gün kafayı kırdım alabilecek mi diye. Ve yaklaşık 20 dakika önce şöyle bir konuşma geçti aramızda...

Alp: Lan, tahmin et şu anda kime bakıyorum?

Emre: Ne? Hasssiktir lan!!!!!!!!

Alp: Lan olm, aldım cdleri, herife gittim böyle böyle Türkiye'de çok büyük bir hayranınız var, imzalar mısınız dedim. Adam cdleri imzaladı lan! Ellerim titrio, sanki ben hayranıyım!

Emre: Dur lan ben kalp krizi geçiriyorum sanırım!

Bırak fii tarihinde tükenmiş cdyi almış olmasını, Alp Alçın gitti Thomas Dybdahl'a cdleri imzalattı lan! Bildiğin Thomas Dybdahl, resmen almış kalemi eline benim cdlerimi imzalamış!

Yaklaşık 20 dakikadır kendimde değilim. Dybdahl'ın imzasına mı, cdleri ele geçirdiğime mi, Alp'in ne kadar muhteşem biri olduğuna mı coşayım bilemedim.

Çünkü bu hayatımda şimdilik yaşayabileceğim en büyük olay. Bundan büyüğü David Lynch'in elini öpmek filan olabilir ancak. Thomas Dybdahl Türkiye'de çok büyük bir hayranı olduğunu biliyor lan artık! Ve resmen hayatının 10 saniyesini tamamen bana adadı ve cdleri imzaladı. Lan benim Dybdahl imzalı cdlerim var artık!

Üstelik bak "ulan Alp gördü ben göremedim adamı" bile demiyorum, o derece mutluyum, normalde derim çünkü :) Ulan Dybdahl ulan Alçın, gecenin 22:30unda resmen beni fezaya çıkardınız, ne diim ben size!!

Parenthood: Bana "Hah. Hi." dedi!!

2010-11-21T16:45:00.000-08:00

Blogu açtığımdan beri hatta açmadan önce üstüne en çok yazmak istediğim dizi geçen sezon NBC'de başlayan Parenthood'du. Bir türlü fırsat bulamadım, daha doğrusi onlarca fırsat vardı ama ben hep erteliyordum, kafamda demliyordum neler yazacağımı. Az önce dedim yemişim, içimden ne geliyorsa yazacağım. Peki bunu niye az önce dedim?! Zira az önce dizide en sevdiğim karakterlerden olan Julia'yı oynayan Erika Christensen bana "Hah. Hi." diye tweet attı! Evet toplarsak noktalama işaretleri hariç sadece 5 harf. Ve kadın büyük ihtimalle bunu yazmak için sadece 3 saniyesini filan harcadı. Ama ben! Mire! Erika Christensen'in hayatında 3 saniye kapladım lan! Wohooooooo!! :)

Parenthood bir aile dizisi. Aileden çok koca bir klan gibi duran Braverman'ları anlatan dizi şu anda 2.sezonunda...Blah blah blah. Şimdi bu bilgileri geçtikten sonra, içimden geldiği gibi yazacağım...

Parenthood öyle bir dizi ki, ebeveynlikle alakası olmayan beni her hafta en az 3-4 kere ağlatmayı başarabiliyor! Bi' bölümde tam 5 defa ağladım lan! Niye ağlıyoruz? Çok mu dramatik bir dizi? Değil! Çoğu zaman mutluluktan veya karakterlerin gerçekliğinden ağlatıyor bu dizi. Ağlamak güzel mi? Evet dramatik bir şeylere ağlamamak daha da güzel hatta. Hayatın unuttuğunuz yönlerini hatırlatıyor.

Parenthood'da karakterler o kadar gerçekçi ki, şu an getir annem-babam harici tüm sülalemi Braverman'larla değişirim. Ciddiyim! Satarım direk tüm akrabalarımı. Kimse alınmasın. Peter Krause'a amca, Lauren Graham'a teyze, Mae Whitman'a filan kuzen demek! Oyy!

Dizide sevmediğim bir tek karakter yok, tek bir oyuncu yok. Zaten kadronun yarısı daha önceden bir şekilde takip ettiğim, gözüme girmiş kişiler. Kadroyu bana yaptırsalar aşağı yukarı aynı cast'ı oluştururdum. Bu yüzden zaten, bak Friends, Twin Peaks filan bile değil, bugün sorsanız bana "en çok hangi dizinin setinde çalışmak istersin" diye direk Parenthood derim. Benim için tv'nin all stars'ı lan resmen.

Her hafta Parenthood'u belli saatlerde izliyorum, genelde bu yatmadan önce oluyor. Evet yatmadan önce en az 3-4 dizi izliyorum gününe göre ama Parenthood kesinlikle gözlerimi kapamadan önce gördüğüm en son şey oluyor. Sanki ailemden alınmış bir iyi geceler öpücüğü gibi.

Eğer haftada 1 kere kendinizi iyi hissetmek, yalnız olmadığınızı görmek ve bunun yanında sağlam oyunculuklar ve harbiden aşık olacağınız karakterler görmek isterseniz tek adresiniz Parenthood olmalı. Çünkü bu dizi şu anda tv'deki en güzel iş. Hatta gelmiş geçmiş en sıcak, en eğlenceli, en sevecen dizilerden biri.

Buz gibi içiniz...

2010-11-21T12:39:00.000-08:00

Bana bi' haller oldu. Hayatım boyunca Fanta içtim ben, kola'yı hiç bir zaman sevmedim. Sonra Ice Tea çıktı, son 4-5 yıldır günde minimum 1 bardak ama genelde 1 litrenin altına düşmemek şartıyla Ice Tea Şeftali içiyorum. Sigara içerken, yemek yerken, durup dururken...Hep Ice Tea Şeftali. Hatta bazen fark ediyorum ki gün boyu 3 bardak Ice Tea içmeme rağmen 1 bardak su içmemişim. Susuzluğu onunla gideriyorum bir nevi. Ama son 1 aydır bana bi' haller oldu. Hala Ice Tea içiyorum ama artık yemekler de filan kola gidiyor su gibi.

Yeni ergenler gibi 2 aydır McDonalds yiyorum, hem de gün aşırı. Neden? Patatesleri yüzünden. Ben ki beslenme zincirinde patates kızartması bulunmayan bir aileden geliyorum. Çocukken Happy Meal menülerimdeki patateslere filan da dokunmazdım. Ama son 2 aydır hem kola içiyor hem de patates kızartması yiyorum! Hem de öyle böyle değil. Az önce üşenmedim, kalktım yataktan, giyindim filan, çıktım kola aranmaya. Ben ki sabah kahvaltısı veya akşam yemeği için apartmanın altındaki bakkala ekmek almaya gitmeye üşenen, kalktım 2 sokak öteki Tekel Bayii'ye gittim. Hem de demlenme malzemeleri için değil 2 litrelik gözünü sevdiminin CocaCola'sı için!

Şu bardağa dolan kola ve sonrasında çıkan bir "aeeaahhh" sesi vardı ya reklamlarda yıllar önce. Her bardağa boşaltışımda aynı sesi duyup mest oluyorum! Benjamin Button gibiyim hayatı tersten yaşıyorum! Ergenliğe yeni girdim, yakında Emo da olurum!

Lady Gaga: Britney Is The Queen Of Pop

2010-11-05T16:56:00.000-07:00

Fotoğrafı görünce içimden geldi. Mükemmelik böyle birşey işte!

Ha başlık ne alaka diyenlere bonus track olsun:

Grey's Anatomy: Tv'deki anka kuşu...

2010-11-05T11:17:00.000-07:00

Grey's Anatomy gerek kamera önünde gerek kamera arkasında oldukça badire atlattı. Tıp fakültesinden yeni mezun olmuş bir grup genç stajyer'in hayatını anlatan dizi, rekor reytinglere de imza attı, dibe de vurdu. Ve şimdi, 7.sezonunda tüm karakterleri olgunlaşmış, oturmuşken belki de en kötü reytinglerini alıyor oluşu benim için hiçbirşey ifade etmiyor çünkü son 1-2 sezondur Grey's Anatomy ciddi bir klasiğe dönüşme sinyalleri veriyor.

Birincisi artık daha stabil karakterlerimiz var, evet Shonda Rhimes yine başı sıkışınca en işleyen çifti bile ayırmaktan kaçınmıyor ama en azından bunu ilk sezonlardaki Meredith-Derek ilişkisi gibi sakız yapmıyor. Meredith ciddi anlamda büyümüş durumda, o ne yapacağını bilmeyen, sorunlu tıp öğrencisi son 1-2 sezondur gayet haddini bilen bir duruş çizer durumda. Diğer tüm karakterler de (son 2-3 bölümdür Alex bile!) tamamen olgunlaşmış durumda. Artık daha az kafeterya ve seks sahnesi görüyoruz farkında mısınız? Tamam Grey's in büyük bir kısmını bu seks sahneleri ve karakterler arasındaki romantizm oluşturuyor ve bunlar hala dizinin içinde belli dinamiklere sahipler ama en azından eskisi kadar dizi bundan ibaret değil. Aksine oldukça güçlü oyunculuklar sergilenen hikayeler oluşturuluyor artık. Ellen Pompeo mesela, kimi seçeceğini bilemeyen şımarık güzel kız olmayı beceremeyen Pompeo 6. sezondan beri muhteşem bir doğallık yakalamış durumda oyunculuğunda, göze batmıyor artık!

Rhimes'ın başka bir başarısı da diziye soktuğu her karakteri seyirciye sanki dizinin ana kadrosundanmış gibi hissettirmesi. Evet ilk gözüktükleri sahnelerde hepsine (Arizona hariç) burun kıvırdım ama şu anda dizide sevmediğim bir karakter yok. Bu hafta o gıcık kız April'i bile sevdirdi bana Rhimes. Arada tutmayan karakterler çıkmıyor mu? Çıkıyor evet. Örneğin geçen sezon öldürülen böcek gözlü kız, Melisa George'un oynadığı ve diziye gözümde en büyük zararı veren biseksüel kız, Erica... (Şimdi düşündüm de hepsi de bayan he!) Rhimes'ın başaramadığı tek şey, bu karakterleri yazdığı gibi çıkarmayı bilmemesi. Böcek gözlümüz öldü, Melisa George saçma bir şekilde hastaneyi terk etti, Erica ise kanalın da isteğiyle birden duman oldu. Yine de ben Izzie'yi bile unutmuşken bu yazıyı yazmasam bu karakterleri hatırlamazdım bile. Grey's de oynamanın en kötü tarafı bu olsa gerek, diziyi bıraktıktan sonra kendi başınıza birşeyler yapmazsanız (Heigl'in yeni Julia Roberts olması gibi) sizi kimse hatırlamayacaktır! Zira dizi, en fazla 5 bölüm sonra yarasını eskisinden de iyi olacak şekilde iyileştirmeye başlıyor.

4.sezon finaline kadar Rhimes'ı "sezon finali yapmayı bilmemek"le suçlardım. Bir medikal dizide Meredith'in kimi seçeceği konusu bir final malzemesi değildir benim açımdan. Ama dizi bu yönden de açığını kapamaya başladı. 6.sezon finali "Death and all his friends" değil Grey'sin tv tarihinin en iyi bölümlerinden biriydi.

Peki dizi şu anda kusursuz mu? Hayır! Ama belli bir dinamiğe oturduktan sonra artık kimin ayrılıp, kimin barıştığı bile rahatsız etmemeye başlıyor çünkü geçmişin aksine bu sefer bu hikayeler karakterleri besliyor. Yani salt izleyiciye merak unsuru olarak değil, karaktere de hizmet edecek şekilde karşımıza çıkıyorlar. Ayrıca Christina'nın hikayesi gereksiz yere uzadı ve sıkmaya başladı diyordum ki bu hafta ona da şaşırtıcı bir çözüm yarattılar. Eğer doğru işleyebilirlerse ilginç bir hikaye olacak. Ama Izzie'ye yaptıkları şeylerin aynısını Yang'e de yaparlarsa işte o zaman diziye karşı olan sevgimde gözle görülür bir azalma olabilir.

İnternette her televizyon dizisinin 4.sezonundan sonra giderek sapıtmaya ve ömrünü doldurmaya başladığı yönünde espirili bir grafik var. Grey's Anatomy o grafiğe kafa tutan ender dizilerden. Belki hala bir E.R. olamadı ama son 2 yıldır izlediğimiz gibi 2-3 sezon daha çıkarırlarsa kesinlikle olacak.

The Walking Dead: Kan döktüm yollarına...

2010-11-05T05:26:00.000-07:00

AMC, yeni HBO olma yolunda sağlam adımlar atıyor. Son 4 yıldır Mad Men'le ses getiren kanal şimdi de daha yayınlanmadan 2. sezonunu sipariş edecek kadar güvendiği The Walking Dead ile çıktı karşımıza.

Arkadaş muhabbetleri arasında "bir zombi dizisi" olarak açıklanabilecek The Walking Dead, bir Frank Darabont projesi. Böylesine büyük bir ismin böyle bir dizide ne aradığını açıklamak için ise dizinin pilot bölümüne ve serinin geçmişine biraz bakmak lazım. Kariyerinin önemli adımlarını Stephen King uyarlamalarıyla (The Shawshank Redemption, The Green Mile, The Mist) attığını düşünürsek Darabont aslında Kingvari hikayelere pek uzak değil. Tamam belki onun korku hikayelerini (The Mist harici) pek kullanmıyor ama en azından King'in korkuyla dramayı harmanlama konusundaki başarısına yabancı olmayan bir isim. Üstelik dizi Darabont'un zihninden de çıkmış birşey değil, yine bir uyarlama. The Walking Dead'in uyarlandığı çizgi roman oldukça iyi eleştiriler alan ve sıkı bir hayran kitlesi olan bir seri. Hal böyle olunca Darabont'un odaklanması gereken nokta zombilerden daha çok sıkı bir televizyon draması çekmek oluyor. İşte The Walking Dead'in de başarıya ulaştığı nokta burası.

Klasik bir kıyamet sonrası senaryosuna dönüşebilecek dizi Darabont'un yaratıcı zihni sağolsun kablolu kanal dizisi olabilecek bir dramaya dönüşüyor. Bazı yerlerde senaryo tercihleri yüzünden tökezliyor belki ama "bir zombi dizisi"nden beklenmeyecek kadar sınıf atladığı yerler de oluyor. Örneğin ana karakterin 28 Days Later'i anımsatan uyanışı beni ve bir kaç daha seyirciyi rahatsız etmiş gibi duruyor. Bir insanın izole olabileceği tek yer komaymış gibi! Bu çizgi roman'ın yaptığı bir tercih mi yoksa Darabont'un mu bilmiyorum ama diziye başlar başlamaz bayat bir tad bıraktığı gerçek. Televizyon tanrılarına şükür ki dizi bir süre sonra gerçek kimliğine girmeye başlıyor. Evet bu bir drama, belki ilk bölümde bu dramayı çok kör göze parmak (park sahnesi!) sokuyorlar ama bu bir yandan da bir zombi macerasını gerçekçi kılmak için gerekli olan hareket. Sonuçta karşımızdaki "sıradakini nasıl öldürelim" sorusuna cool görsel efektlerin cevap vereceği ve her ölen zombi için "oh yeah motherf**ker" çektirecek bir bilgisayar oyunu değil. Dizidekilerin adı zombi değil zaten, "walker".

İlk bölümüyle iştah kabartan, hem sağlam bir drama olup hem de güzel bir macera kotarılabileceğinin sinyallerini veren bir dizi The Walking Dead. Bu yüzden "zombi mi? kalsın" diyenlerin bile izleyebileceği birşey. Nasıl Battlestar Galactica bir uzay dizisinden çok daha fazlasıysa, The Walking Dead de "bir zombi dizisi"nden çok daha ötesi!

Meraklısına not: Dizinin müziklerini (ilk bölümde pek duyamadık ama jenerik hoştu) Battlestar Galactica'nın da müziklerini yapmış, aşmış insan Bear McCreary yapıyor.

Katy Perry - Firework: Aneam kadın alev aldı lan

2010-11-03T12:01:00.000-07:00

Katy Perry'i hiç sevmezdim ben. Ki hatun, her erkeğin fantezisi "girl-on-girl action" olayına soundtrack yapıp, "i kissed a girl" diye çıktı ortaya. Çok antipatik geliyordu bana, o viyaklayan domuz gibi sesi filan, ilk albümüyle kaybolsun gitsin diyordum. Sonra daha da beteri geldi, California Gurls. Şarkının boktanlığı bir yana, şaka gibi bir de mavi saçlarla piyasaya çıkmıştı bu sefer. Hay dedim senin mavi saçına...

Şimdi Firework diye bir single yayınlamış 2. albümü "Teenage Dream"den (bu arada albümün deluxe edisyonunu görürseniz D&Rda filan alın da elinize bir koklayın albüm kapağını :)) Dedim kesin "beni havaifişek gibi uçuruyorsun, kökle sevgilim kökle" bir şarkı yapmıştır. Yok yapmamış. Christina Aguilera'nın "gay de olsan şişman da olsan, hatta harbiden çirkin de olsan hepimiz güzeliz, hepimiz çiçek" modlu şarkısı Beautiful gibi bir "sendeki potansiyel kimsede yok hacı" parçası olmuş Firework. Verdikçe veriyor gazı azınlıklara. Son günlerde yurtdışında yaşanan intihar olaylarını, gençliğin s*kimdirik bunalımlarını filan düşünürsek yerinde bir hareket...

Klip şarkıdan da iyi. Efektleri, yönetmenliği, her haltı düzgün. Hatta baya iyi. Öyle ki, Katy Perry'nin göğsünden çıkan havai fişekleri ilk gördüğümde "aneamm kadın alev aldı lan!" dedim, o derece boşluğuma denk geldi. Böyle işe yarayan, kulak dolduran işler yapsa şu Perry'i daha çok seveceğim, artı olarak hatun aslında baya güzel bir yaratıkmış. Ne diye takıyorsa artık o mavi peruğu, California'sı batasıca.

Battlestar Galactica: Frak Me!

2010-11-03T11:27:00.000-07:00

"Amannnn çuvçuvlu uzay dizisini ne izlicem lan, işim mi yok, Star Wars bile sevmem ben" demiştim yıllar önce biri Battlestar Galactica'yı överken. Öncelikle ben LOST'çuydum. Görebileceğiniz en büyük LOSTçulardan hem de. Şimdi son sezonunda sıçtı o da amk, bi boku toparlayamadılar, heç beğenmedim demeyeceğim, hüngür hüngür ağladım lan final bölümünde ve bence harika bir finaldi. Yine de 6.sezonu ben de pek tutmam, Dogen filan gereksiz hareketlerdi çok.

6 yılımızı vermişiz, aylarca beklemişiz, biz öyle 2 günde 1 sezon bitiremiyorduk, hafta hafta izliyorduk. (Bir sezonu biriktirip, arka arkaya izleyenler gözümde kesinlikle Lost hayranı değildir onu da belirteyim!) Çok büyük olaydı yani. Lost bitince bir afalladım ben, hayatımda bağımlılık yapan bir dizi kalmamıştı artık. Twin Peaks, Riget ve Friends biteli yıllar olmuştu, şimdi de Lost. Dedim bir dizi bulmam lazım, Mad Men'e baktım önceleri, harbiden "iyi" bir dizi ama bağımlılık yaratıp duygularımı tavan yaptıracak tarzda değil, onu askıya bıraktım. Bir kaç dizi daha baktım tutmadım, sonra dedim ulan hadi madem millet bu kadar coşuyor şu Battlestar Galactica'ya bir başlayayım ben...

Nasıl bir ruh halindeydim hatırlamıyorum ama ben normal şartlarda bir diziye başlarken, s*ksen 3 saatlik bir miniseries izlemem ben. Ama bu dizinin izlenme kuralları vardı. Nasıl Fire Walk With Me'yi Twin Peaks bittikten sonra izlemeniz gerekiyorsa, bunun da öncelikle izlenmesi gereken bir mini series'i, sonrasında tonla webisode'u, tv filmi filan vardı. O 3 saatlik bölümü bir oturuşta bitirdiğim yetmezmiş gibi üstüne 2-3 de 40ar dakikalık 1.sezon bölümü filan izledim. Baktım gitgide sarıyor ama bir yandan da "Lost'un üstüne kuma getiremem" diye kasıyorum kusur bulmak için. İlk sezon 13 bölüm olduğundan 2 gece de filan bitirdim ben. Şimdi söylemeyeceğim spoiler olmasın diye ama ilk sezonun son sahnesinde, böyle koltukta uzanmışım "vay arkadaş iyi coştular" filan diyorum, ben bunu tam derken dizi bir olay yaptı, tek hatırladığım koca bir "has*ktir" çektiğim. Az önce boz ayı gibi koltukta yatan ben resmen ayakta zıplıyordum. Hatta gözler de biraz da yaş filan var. Şoktayım, niye? Çünkü an itibariyle hayatımda gördüğüm en beklenmedik twistlerden birini görmüş ve diziye "haha, s*kerler, bu tvde gördüğüm en iyi şeylerden biri" demekteyim! Tabi o gazla 2. sezona başladım ben, her bölümde "ooooooolummmmm" diye bağırıyorum kendi kendime evde. 2.sezon finalinde de coştum, bildiğimden haberdar olmadığım küfürler filan sayıyorum. Çok coşturucu bir dizi, evet.

Ayıla bayıla geldim büyük final bölümüne. Elim ayağım titriyor filan. Sanki Lost'u değil bunu 6 yıldır izliyorum, o derece heyecanlıyım. Zaten final öncesi vermişler gazı, müzikler filan 10 numara, ipodda çalınca bile kendimi bir anda Mecidiyeköy'de değil Battlestar Galactica'da buluyorum filan. Dizinin son dakikaları artık, bölüm boyunca olan herşey beni tatmin etmiş durumda ama ağlayamıyorum amk. Ağlarsam sanki Lost'dan daha iyi bir final yaptıklarını ve hatta ondan daha iyi bir dizi olduğunu tasdik etmekten korkuyorum. Sonra yine bir son dakika golü, dizinin en sevdiğim müziklerinden olan "The Shape Of The Things To Come" çalıyor, ama bir değişmiş bir değişmiş! Yavrum Bear McCreary bir revizyona girmiş, sanarsın The Lord Of The Rings gibi epik bir filme soundtrack yapmış. O tokmaklar davullara vurdukça benim gözden başlıyor yaşlar süzülmeye. İşte o an itibariyle 4 sezondur "yok, olamaz" diye geçiştirdiğim şeyi kabul ediyorum. Battlestar Galactica, Lost'dan daha iyi bir dizi!

Aylar geçti finali izlememin üstünden, hala etkisinden hiçbirşey kaybetmiş değilim ama Lost öyle mi, daha 6.sezon blurayini sipariş bile etmedim. Halbuki Battlestar Galactica'nın Complete Series blurayini çoktan almış durumdayım, hehe.

Şimdilerde en yakın arkadaşlarıma baskılar kuruyorum diziye başlasınlar diye. Diğer ikisini geçtim, çok beklediğim tepkileri vermeyecekler nasılsa diye ama bir tanesi biliyorum ki izlese tam da benim gibi hissedecek, coşacak filan. Zar zor başladığı diziyi ikinci sezonun başında bıraktı bu mal. Oturdum, çektim karşıma, bir güzel neden izlemesi gerektiğini, bana ne ifade ettiğini anlattım. Herhalde kendi dizim olsa bu kadar satmazdım izlesin diye. Sonuçta o da bana elinden geleni yapacağını, beni ciddiye aldığını filan söyledi ve bir süre sonra devam etmeye başladı diziye. Az önce beraber 3.sezon finalini izledik. Hemen tweet atmış "Holy Frak, BSG 3.sezon finali ağzıma s*çtı resmen!! :))" diye. Ve işin en güzel tarafı sevgili okuyucu bu adam en az benim kadar, hatta zaman zaman benden çok daha büyük bir LOST hayranıydı. Şimdi aynen benim yaşadığım şeyleri yaşayıp "ya beğenicem ama Lost'dan daha çok beğenirim diye kasıyorum kendimi" diyip izliyor diziyi. Haha!!

Çok uzattım, daha da uzatacağım ama başka yazılarda. Sadece Battlestar Galactica harbiden çok manyak bir dizi. Öyle çuvçuvlu gibi gözüktüğüne bakmayın, bittikten sonra Birleşmiş Milletler binasında üstüne bir toplantı düzenlenecek kadar farklı bir dizi bu! Lost'dan size 10 tane "omg!" anı sayarsam BSG'den en az 50 tane sayarım. Yani ister izlediği şeyde sağlam altmetinler arayan ve işin sanatsal kısmıyla ilgilenen biri olun isterseniz sadece hikayeye kaptırıp bu OMG anlarına bayılan biri olun, her halükarda eğer izlerseniz Battlestar Galactica'nın gelmiş geçmiş en iyi dizilerden biri olduğunu siz de görürsünüz.

So Say We All!

PS: Alttaki şarkı, dizinin 4.sezonundan alınma. Böyle bir düzenleme, böyle bir beste, böyle bir müzik başka hangi dizide var?

Jason Mraz: Mr. A-Z

2010-11-02T13:44:00.000-07:00

Dün Bursa'dan dönüyorum, ne laptop var yanımda ne de okuyacak bir materyal. 1,5 saatlik yolculuğu sıkılmadan geçirebilme olasılığım tamamen ipod'uma bağlı. O yolculuktan beri manyaklar gibi Jason Mraz dinliyorum. Zaten dinlerdim, zaten tapardım kendisine. Ama bu sefer bi başka...Yemin ediyorum bi gün bu adamla takılıyor olacağım ha, sonra Thomas Dybdahl ile tanıştırıcam bunları, benim için bi düet filan yaparlar belki... Çok ciddiyim Jason Mraz gün gelecek Emre Ünaylı diye birinin varlığından haberdar olacak, yazıyorum bak buraya, günü gelince Jason'a da gösteririm "bak te o zamanlar yazmıştım" diye...

Bugün saçımı kestirdim ayrıca...Kestirmeyeceğim demiştim biliyorum, neyse ki fazla bişi gitmedi...Az kilo vereyim Thomas Dybdahl'lıktan vazgeçip Mraz olmaya çalışacağım. Başarabilirsem bahsederim.

Kompozisyon: Ailenizi tanıtınız...

2010-10-26T15:13:00.000-07:00

Ailesiyle olan ilişkiden utanan klasik ergen triplerine girmedim hiç bir zaman. Annemi çok severim ben. Süper bir annedir eyvallah ama onun dışında da muhteşem bir insandır. Babam da öyle. Çok kafa bir heriftir. Hayatım boyunca bana bir kere doğru düzgün karıştıklarını hatırlamam. Yani elbette her aile gibi yeri geldiğinde sözlerini geçirttikleri olmuştur ama öyle şiddetli "hayır"lar almamışımdır hiç bir zaman. Aldıysam da sonradan evet'e dönmüşlerdir. Ben şu anda olduğu gibi büyürken de hep kendi kafasına hareket eden biriydim. Örneğin ikisine de haber vermeden Lise'deki kaydımı TM'den her ailenin en korkulu rüyası sözel'e geçirttiğimde, ikisinin de haberi yoktu bu işten. Bana kendi kendime hareket etme cesaretini aşılamışlardı çünkü. Ayrıca kendi istediğimin ne olduğunu bilme becerisi. Ve en önemlisi beni her zaman dinlemeyi bildiler. Bu önemli ya, benim de ileride çocuğum olunca ben de onu dinlerim abi. Karşındaki yaşı kaç olursa olsun bir birey sonuçta, malzemesini sen koydun diye onun hayatını da sen yiyecek değilsin sonuçta.

Annemi severim. Neden? Bana karşı her türlü annelik görevini yapması bir yana bana bu göreve minnettar olmayı öğretmiştir. Mesela ben evde, yerde annemin eğilip alacağı birşeyi görürsem kendim alırım. Bu bir toz parçası olur, bir kağıt parçası vs. Niye? Eğilip yorulmasın diye. Bunu da kimseye söylememiştim bugüne kadar. Bunu yapıyorum çünkü çok ufağından da olsa ona yardımcı olmak istiyorum. Annelerin işi zor. Hele bir de benimki gibi aktif bir iş hayatından sonra emekli olup, ev kadını olmaya başlıyorsa. Yemeği, çamaşırı, bulaşığı...Ben kendi başıma yaşamaya başlayalı annemi daha çok anlar oldum. Benim yemek yememe veya dışarıdan sipariş etme gibi bir lüksüm oluyor genelde. Ama annemin öyle bir lüksü olduğunu sanmıyorum. Evdeki kedi bile iş yemek olunca annemin eline bakıyor. Ben mesela kendi çıkardığım çamaşırları yıkarken, asarken bile bayıyorum. Kadın 2 kişinin çamaşırını belli periyodlarda çıkarmak zorunda. Hele bunu her pazar akşamı yaptığınızı düşünün! Küçükken pazar akşamlarından nefret etmemin tek nedeni vardı. Annemin ütü yapması! Çünkü kesinlikle kalıplaşmış bir işti. Yarın okul ve iş olduğunu belli ederdi. Sinir olurdum lan pazar akşamlarına. Bunların hepsini geçtim babam da mükemmel bir ev erkeği değil. Her erkek gibi o da bir yere kadar sallıyor annemin yaptıklarını. Ha kesinlikle ona karşı sonsuz bir minnettarlığı vardır ve hakkını nasıl ödeyeceğini bilmiyordur ama koltukta oturup maç izlemek her zaman daha kolaydır. Peki bu yüzden ona kızmalı mıyız? Yok lan daha neler!

Babamı severim. Neden? Bana karşı her türlü babalık görevini yapması bir yana bana bu göreve minnettar olmayı öğretmiştir. Babam şeker hastası olduğundan beri mesela onun yediğine içtiğine daha dikkat eder oldum. O da benim sigara içişlerime. İkimiz de kabul etmek istemesek de aslında birbirimizin iyiliği için çalışıyoruz. Yani ben onun tatlı yemesine,o benim sigaralarıma tamamen geçerli sebeplerle karşı çıkıyoruz. Ama onun da işi zor. Düşünsenize lan, çocuğun ve karın -hele de karın çalışmıyorsa- tamamen senin eline bakıyorlar. Benim annem çalıştığı için babamın eline bakmıyordu belki ama benim gözüm o derece babamın elindeydi ki, annemin bakmasına gerek bile kalmıyordu. Şükür ki bugüne kadar her istediğimi yaptı, yapmadığı tek şey evdeki HD televizyonu bana vermekti herhalde ki, orada da kabulüm ben sapıtmıştım. Ben de olsam ben de vermezdim amk, daha neler! Ve bana herhalde bugüne kadar bir insanın yaptığı en büyük iyiliği yaptı. Beni sinemayla tanıştırdı! Babam olmasaydı, ben asla bugün sinema & tv okuyor olmazdım. Kim 3,5 yaşındaki bir veledi 2 haftada bir sinemaya götürür ki? Şu anda düşündüğümüzde gayet normal geliyor belki bu ama 1992 yılında bu oldukça önemsenecek birşey bence. Babam beni her türlü desteklemiştir. Normal bir ailenin kesinlikle karşı çıkacağı şeylerde bile "yap ama evde yap, dışarıda yapma" demiştir.

Ailemi seviyorum kısaca. Ve bunun binlerce sebebi var. Mesela Bursa'dayken benim sigaralarımı babam alır. Bu benim için önemlidir, bir birey olarak sayıldığımı gösterir bana. Her aldığında lanet ettiğini bilirim belki ama sonuçta ben istediğim için almıştır. Tabi burdan hemen "ulan her istediğini yapıolarmış ne biçim anne-baba bu" düşüncesi de çıkmasın, değiller! Her istediğim oldu belki ama ben kesinlikle "evin tek çocuğuyum, küçük prensim, her istediğim olur, olmazsa da olur" diye büyümedim. İstediğim herşey gerçekleştiğinde onun gerçekleşmesinin ne kadar büyük bir lütuf olduğunu öğrettiler en azından bana.

Yarın Bursa'ya gidiyorum 4-5 günlüğüne. Ailemi görmeye. Annemle oturup Twin Peaks izleyeceğiz. Babamla da belgesel projem için bir kaç görüşme yapmaya gideceğiz. Benim annem babam Lost'u, Battlestar Galactica'yı, Grey's Anatomy'i, Friends'i benimle izleyip bitirmiş insanlar. Benim annem babam ben yokken bu gece bi konsere gitmiş insanlar. Annem fotoğraf çeken bir insan. Babam her telefonunda "yeni film yok mu?" diye soran bir insan. Sırf bu yüzden bile gurur duyabilirim ailemle. Çünkü harbiden tam da benim ailem olacak tipteler. Arkadaşlarımın çoğunun da söylediği şey budur zaten "senin gibi birisi ancak böyle bir anne-babadan çıkabilirdi".

O yüzden diyorum ki, seviyorum lan sizi Ünaylılar. Bir insanın sahip olabileceği en mükemmel ebeveynlersiniz. Ve size yemin ederim, hayatımda duyduğum en büyük gurur da size anne, baba diyebilmek.

Inception: 528491

2010-10-26T10:59:00.000-07:00

Ego tavan yapınca herkesin beğendiği şeyleri de beğenmeyen biri olup çıkıyorsunuz. Ama beğenmeme nedeni olarak da hiç bir zaman "millet beğendi çünkü" diyip kesemiyorsunuz çünkü daha mantıklı sebepler sıralayabiliyorsunuz. Bu yüzden ben asla "herkes severse, ben sevmem" biri olmadım. Olduğumu sananlar var, tın!

MindFuck!

Mesela en son beğenmediğim birşey, Inception denilen filmdi. Nolan'ın zekasını bir sinemacı adayı olarak takdir edebiliyorum ama Inception son yılların en abartılan filmlerinden biriydi bana göre. Beni "filmi anlamamakla" suçlayanlar oldu çoğu zaman, he anlamadım yarısını ama anlayanlardan bir adım geride geldiğimden değil, filmi anlamaya çalışmadığım için. Niye? Çünkü o kadar zihin aktivitesini yapacak ve "hadi gel tartışalım, filmin sonunda düştü mü düşmedi mi" diye muhabbet edecek kadar umursamadım hiç bir zaman filmi. Benim bir filmi anlamaya çalışmam için öncelikle umursamam gerekiyor. Inception da bende maalesef bunu uyandıramadı. İlk 20 dakikasında ben çoktan kopmuştum filmden, sonra tüm filmi bir kitabın salt resimlerine bakan insanlar gibi izledim. Hatta belki de bu yüzdendir ilk defa bir sinema salonundan başım ağrımış olarak çıktım. Hans Zimmer imzalı o müzikler arada kaydadeğer 2-3 nota barındırsa da benim için geneli "kafa s.kici" olarak tanımlanabilecek bir işti mesela.

Hani yine de kapalı değilim filme karşı, çıksın Bluray'i sakin kafayla bir kez daha oturup izlerim. Ama öyle "abawww, yüzyılın sinema olayı olmuş bu" diyeceğimi sanmıyorum. Batman Begins'in The Dark Knight'dan 10 gömlek üstün olduğunu savunan biriyim ben. O yüzden kendimi şaşırtmadım bu Inception konusunda.

O yüzden bana "sen de seviosun aslında ama herkes sevdiği için söylemiyorsun, cool olmaya çalışıyorsun" ayaklarıyla gelmeyin. Herkesin sevdiği bir diğer film olan Avatar'la sinema salonlarında 6 kere buluştum ben! O n'oluo?

Twin Peaks: Plastik kefenler

2010-10-26T09:57:00.000-07:00

Başlıktan iyi blog ismi olurmuş aslında :) Yıl ikibinbilmemkaç, digitürk bi kanal açmış Retromax diye, daha ben portakalda vitaminken yayınlanmış dizileri oynatıyor, Dallas filan. Manevi abim diyor ki, "bak o kanalda Twin Peaks diye bir dizi yayınlanacak, bi şans ver, çok beğeneceksin". Normalde kimsenin tavsiyesini sallamam ama adamdan gözüm korkuyor izlemezsem laf eder filan diye, bakıyorum ilk bölümüne, sonra 2-3 bölüm daha izliyorum ama nedenini bilmediğim bir şekilde bırakıyorum diziyi. Aynı sene doğumgünümde ne alakaysa başka bir seçenek yokmuş gibi bi kaç arkadaşa diyorum ki "para toplayın da bana Twin Peaks 1. sezon setini" alın. Evet her doğumgününde ne istediğini fiyatından alınabilecek yerlere kadar belirten bir insanımdır.

Zaman geçiyor ben bu Twin Peaks denilen halta sarıyorum dvd'den, zaten ilk sezon 8 bölüm. İlk sezon bitiyor, ben de ekran karşısında bitiyorum. Zira bak üstünden kaç sene geçmiş, olmuşuz 2010 ben hala Twin Peaks'in ilk sezon finalinin Tv dünyasında yapılan en manyak sezon finali olduğunu düşünüyorum. İşin manyaklığı dizinin 2.sezon dvdleri çıkmadığı için izlenebilecek tek kaynak da Digitürk. Evimizin eğlence kaynağı Digitürk'de 1.sezondan sonra Retromax kanalını kapatmıyor mu!! Neyse 2-3 ay ben böyle bölüm özetleri okuya okuya filan resimsiz roman tadında bitiriyorum diziyi, sonra Digitürk akıllanıyor tekrar veriyor diziyi filan. Ondan sonra başlıyor ben de bir Twin Peaks sevdası. David Lynch denilen adam gözümde ilah filan oluyor. Soundtrack'i hayatımın arka planında devamlı devir daim modunda zaten. Öyle ki annem bir gece hiç unutamayacağım birşey söylüyor bana. Ben yine girmişim Twin Peaks moduna, soundtrack bangır bangır. Annem "noldu? bişi olmuş, sen Twin Peaks dinleyince hep bişi olmuş demektir" diyor. Eneaam diyorum büyüdüm de annem tarafından tanımlanmaya başladım :P

Sonrasında ben bu diziyi toplamda 7 kere daha izliyorum. Ama yaptığım bişi var ki, akıllara zarar. Dizinin finalden önceki 5 bölümünü asla izlemiyorum. Böylece her zaman Twin Peaks'e ait izlenmemiş birşeylerim olmuş oluyor elimde. Şimdi yine yılın o zamanları geldi bana. Angelo Badalamenti imzalı müzikleri dinleyip, hayatımda başka hiçbirşeyden almadığım kadar keyif aldığım o bilinçli Twin Peaks bunalımına gireceğim. Hem de bu sefer Itunes'dan (ç)alınmış HD versiyonuyla.

Twin Peaks benim için çoktan diziden öte birşey olmuş durumda. Hayatımın sosyal, kişisel, sanatsal her türlü versiyonunu kaplamış birşey. Öyle ki hani Amerika'ya gidecek olsam ne New York'da gözüm var ne başka bir yerde. Washington'daki (D.C değil) dizinin çekildiği yerlere gitmek istiyorum. Elalem bu sene 20. yılını doldurmuş olan diziye hala festival düzenliyor, http://www.intwinpeaks.com/ adresinde bir herif dizinin çekildiği mekanların listesini, adreslerini yazıp bugün neye benzediklerini yayınlıyor! Hani ben abartıyorum diyeceğim de, bunlar ne o zaman :)

Twin Peaks tv tarihini değiştiren bir dizi, hem de tamamiyle. Eğer 20 yıl önce Twin Peaks olmasaydı bugüne kadar ne Lost olurdu ne The X-Files. Öyle bi baba dizi! Eğer Twin Peaks'e hala sarmayanlar varsa da, bu saatten sonra sarmasınlar. Ne kadar az kişi bilirse, farkında olursa, severse o derece değerli olan şeylerden biri çünkü bu benim için.

Love Theme'i bu kadar karamsar olan bir dizi daha var mıdır ulan?!

Paranormal Activity 2: E sıçamadım ama ben!

2010-10-25T11:49:00.000-07:00

Alp korkma lan bişi yok fotoda :P

Geçen senenin en ürkütücü filmi Paranormal Activity'i duymayanlar değil bu blogu, bu gezegeni terk etsinler. Bi herifçioğlunun 15.000 dolara çektiği film 194 milyon dolar gişe yaptı ulan! Kimileri gecelerce uyuyamadı kimileri ise bu uyuyamayanları küçümsedi filan. Ben? Filmden değil, filmin sonrasında bıraktığı etkiden tırstım kabul edeyim. Hatta 2 ay boyunca gece hep 03:00de uykumdan uyandım, kendimden şüphe ettim! Ben küçükken tek başıma tuvalete gideceğim zaman annemle konuşa konuşa giderdim. Komik ama ciddiyim. "Şimdi koridorda koşuyorum ben, heh ışığı açtım, siz napıosunuz, tamam tamam girdim tuvalete" diye. Sonra da koştura koştura salona dönerdim. O derece tırsaktım, bunda beni 3 yaşında Freddy Kruger denen allahın cezasıyla tanıştıran ve bana oyun diye "saklambaç"ın en korkunç hali olan "hadi hayaletten gizlenelim" oyununu oynatan kuzenlerimin de etkisi var tabi. En büyük kuzen bildiğin çarşaf girer, biz de ondan saklanırdık. Altıma sıçardım ey okuyucu!

Bu Paranormal de o korkularıma oynadığından benim bünyede baya zor temizlediğim hasarlara yol açtı. Çünkü film korkutucu olmamasına rağmen, gece yatakta tek başıma uyurken "ya arkamı döndüğümde birisi adımı söylerse" diye kendi kendime gaz veriyordum. İlginç bir bilgi ben evde yalnızken hapşurmaktan da korkarım, gaipten bir ses "çok yaşa" diyecek diye. Amk! Bak şu anda resmen tırsmış durumdayım!!! Ben bi de küçükkene hep dua ederdim, önce bi bilgisayarım olsun diye, sonra da "Allahım ne zaman korkmayacağım ya ben Freddy'den, BeetleJuice'dan" diye. Şükür ki ikisi de kabul oldu, ne zaman oldu hatırlamıyorum ama son 10 yıldır bi boktan korkmaz oldum. Hatta ruh çağırma seansına bile katıldım! -o da başka bi yazı konusu olsun-

Beni son 10 yıldır tek korkutan bu film olunca, devam filmine beynimde verdim gazı verdim gazı. Gören ben çektim sanır. Her eleştiriyi okuyorum, millet diyor "ilkinden bile korkunç ve iyi" filan. Aha dedim bu sefer artık İstanbul'dayım ve tek başıma yaşıyorum, akşama iyice bi sıçıcam.

Ben de böyle olacaktım lan!!

PA2, ilki kadar iyi değil ya. Evet yine onun seviyelerinde dolaşıyor ama mesela ilk 45 dakika hiç bi bokun olduğu yok! Yanımdaki seyirci osursa ondan korkacak haldeyim, o derece kilitlenmişim ama cık, bi skim döndüğü yok filmde. İkinci yarı fragmanda gördüklerimiz gerçekleşecek diye bekledim, onun da yarısını filme koymamış şerefsizler. Herneyse, yine de 2-3 yerde iyi zıpladık. Buna rağmen filmi kötüleyemem çünkü ilkiyle muhteşem zekice bir bağlantı yapıp mitolojiyi olağanüstü bir şekilde geliştirmişler. Sürprizi bozmak için söylemiyorum ama ilk filmi tekrar izlediğimde (cesaret edersem tabi) farklı bir gözle izleyeceğim kesin. Ayrıca çok da kral bir son yapmışlar, içim yağları eridi :)) Yine de ben bu yapımcıların, yönetmenlerin modunu anlamıyorum, çok yüklenirsek millet kalp krizi geçirir diye mi korkuyorlar? 10 dakika muhabbet 1 dakikalık korku sekansı şeklinde ilerliyor film, yap şunun 90 dakikasının 60 dakikasını arka arkaya korku seansı. Aksiyonu bi kesme yahu!! Tam korkmaya başlayacağız, sahne bitiyor.

PA, bittikten sonra hissettirdikleriyle değerlendirilebilecek bir film bana göre, PA2'nin üstünden 3-4 saat geçti şu anda evde yalnızım üstelik eve geldiğimde apartmanda bir bebek ağlıyor ve köpeğin teki havlıyordu! Yine de bi "eneaammm" olamadım. Keşke olsaydım ya. Ha ama kurduğu bağlantıyla ilk Testere filmini bi haber izleyen ve 10 dakika etkisinden çıkamayan moduma giriş yaptım orası ayrı. İşin güzeli, bağlantı açıklandığında ilk anlayan bendim ve sinemada baya bi el çırpıp, "vay arkadaş" çektim :P

67/100

I whip my hair back and forth...

2010-10-25T11:21:00.000-07:00

Saçlarımdan açıcam muhabbeti, etrafımdaki herkes uzadığı yönünde hem fikir. Üstelik kullandığım saç şekillendiricisi 1 sürüşte 1 haftalık banyo yapmamış imajı yarattığı için pasaklı, pis, öeagk filan diyorlar. Şu dünyada saçlarım kadar taktığım birşey yoktur benim. Hep düz bir saçın hayalini kurmuşumdur. Günümüzde erkeklerin saçlarıyla kadınlardan çok uğraştığını düşünürsek benim ergenleşme zamanlarım bu konuda çok acılı geçti. Akranlarım binbir concon modelle gezerlerken ben jöle dışında birşey bilmezdim. Dalgalı saç + Jöle = Felaket. Hep aynada istediğim gibi diker, oha oldu derdim, okula bir giderdim "sokakta böyle mi dolaştım lan" ben dedirtecek kadar saçmasapan olurdu. Diğerlerinin saçları düzdü filan ona yoruyordum, halbuki değilmiş, jöle ıslak bişi amk, düz saçı bile kıvırır. Hayallerimdeki saça ulaşabilmek için o kadar kastım ki, bir saç kesimini 50 liradan açan berberlere bile gittim ulan! Neyse yıllar geçti, saça şekil vermeyi ufak ufak öğrendim bazen saçmaladım. Ama yine de hep duyduğum şey "çok dikmişsin" oldu. Şimdi bakıyorum da o eski fotolara, harbiden çok dikmişim, İstanbul'da adeta bir adet Özgürlük Heykeli gibi geziniyormuşum, breh breh.

Bu aralar yine papazları oynuyorum, son berbere gidişimin üstünden 5 ay filan geçti. Geçen gideyim dedim adam 10 dk beklersin dedi, dedim "sk..ler". Neyse saçıma harbi takığımdır, başka hiçbirşeye takık olmadığım gibi. Saçlarım b*ktan olsun, üstüme altın semer de giydirsen kendimi eşek gibi hissederim.

Bu saç muhabbetini neden yaptım ben? Will Smith'in kızı Willow Smith bir şarkı çıkardı geçenlerde. İsmi "Whip My Hair". Hiç şarkıyı dinleyip saçlarımı savurmak gibi bir hayalim olmadı ama şarkı harbiden ultra catchy birşey. Üstelik bu bacak kadar bokun sesi Rihanna'dan filan iyi he. Ufaktan patlamaya başladı internet alemlerinde bu şarkı, siz de bir kere dinlediniz mi, saça yapışan sakız gibi yer edinecektir bünyede. Aslında böyle veletlere sinir olurum, buna da ilk görüşte kıl kaptım ama şarkıyı dinleyince "benim de kızım böyle şarkı söylese ben de verirdim piyasaya lan" dedim.

Anne ben Thomas Dybdahl olucam!

2010-09-19T01:58:00.000-07:00

Thomas Dybdahl

Tüm sene böyle gezdim ben, anneme, babama, en yakın arkadaşıma dedim hep. Thomas Dybdahl olucam ben. Kim o dediler. Yukarıdaki resmi gösterdim "ne bu be saçı başı birbirine girmiş, dağ adamı gibi" dedi bazıları. Ulan amaç oydu zaten. O dağ adamı modunda nasıl bir karizma var teheyyyyy. Ama benim saç,sakal o kadar gür değil, sorun orada. Okul dönemi de sıkılıp sıkılıp kestiğimden Thomas'ın T'si olamıyordum. Bu yaz 1 ayda baya saldım kendimi. Bırak traş olmayı, kokmadıkça duş filan almıyorum o derece.

Mire

Ama kafamdan da tamamen çıkmış Thomas Dybdahl olma isteği. Bugün dedim Facebook'a yeni fotoğraf lazım. Profile özel fotoğraf çekineceğiz. Giydim Eric Northman t-shirtünü çıktım balkona, arkaplanda Uludağ filan var. Annem de almış 70-300 mm'yi filan. Dışarıdan gören olsa çok fiyakalı bir moda çekimi filan oluyormuş hissine kapılmaz ama utandım işte. Bi 100 poz filan anca çekindim!! Sonra bir ara fotoğraflara bakayım dedim. Amanın!! Thomas Dybdahl'a dönmüşüm ben. Şimdi üstteki fotoğrafla yandaki fotoğrafın saç-sakal bakımından pek de tıpatıp olduğunu söyleyemeyeceğim ben de sizin gibi. Ama ben bu kadar saç sakal uzatmamıştım hiç hayatımda ve an itibariyle Dybdahl'a olabileceğim en yakın tipteyim :) Allahım nasıl mutlu oldum, nasıl mutlu oldum.Çok istiyorum çünkü ben Dybdahl gibi olmak. Çünkü Dybdahl benim Dünya'daki 7 milyar insan arasında en çok tanışmak istediğim ilk 3 kişi arasında. Hayatım bir müzikalse, Thomas Dybdahl'a o kadar çok tribute bölümü çekiyoruz ki aklınız şaşar. Biraz daha uzatıp, şekil verirsem Dybdahl Jr. olacağım bir gün ve bir gün New York şehri Dybdahl için dans edecek. :) Yippi

Vampire Weekend - Contra

2010-09-17T13:48:00.000-07:00

Amerikan punk-rock müziğine feci kılımdır. Hatta bu tarz müzik yapanların hepsine toptan "American-Pie Rock'ı" derim, burun kıvırırım. Vampire Weekend'i de haklarında açılan davaya kadar ben böyle bir grup sanıyordum efendim. Araştırmazsan böyle oluyor işte. O Amerikan Pastası gruplarıyla alakaları yokmuş. İsimlerini epeydir duyuyordum bu grubun aslında ama popüler olan bana yaklaşmasın mantığında geri çevirip duruyordum Spotify'da gelen shuffle hadiselerini. Geçtiğimiz hafta Hurts'ün verdiği gazla dur dedim piyasada alternatif sularda gezinen kimler var. Hatta şöyle bir "yılın en iyi albümleri" listelerine göz attım. Maksat kulağa, blog'a malzeme çıksın.

Grubun 2. albümü Contra'nın yurtdışında hayvani bir başarı yakalamasının bir nedeni varmış. Müzik eleştirmenleri tarafından yere göğe sığdırılamayan albüm Metacritic'de 100 üstünden 81 alarak "universal claim" dediğimiz mevkiye yükselmiş mesela. NME'nin "gezegendeki en kendine has gruplardan biri" olarak değerlendirdiği VW tüm bu methiyeleri hak edecek kadar eşsiz, harikülade.

Folk müziği batının rock ve pop melodileriyle birleştiren ve arada da indie'ye kayan VW'in Contra'sı çocukluğunuza dönmek isteyeceğiniz kadar eğlenceli, naif tınlayan ama liriklerine baktıkça o kadar da sade takılmadığını göreceğiniz bir albüm.Her türlü gideri var yani.

Bana uzun, kahverengi-sarı renklerinde, etek uçları dantelli bir elbise giyen ve elinde bir kara hindiba tutan genç, kumral bir kızı düşündürtüyor bu albüm. Arada da Little Miss Sunshine gibi filmleri...

Tadımlık:

Full Porsiyon:
Download

Blake Lewis - Heartbreak On Vinyl

2010-09-10T09:36:00.001-07:00

Her albümü övüyorum, hepsine "en"li sıfatlar diziyorum filan ama normaldir, bu blog'a sadece favori müziklerimi koyuyorum. Blake Lewis, amerikanın popstar'ı American Idol'da Jordin Sparks'la finale kalıp, 2. olmuş bir eleman.

Lewis'in ilk albümü A.D.D. öyle suratına bakılacak bir albüm değildi benim açımdan. Lewis'in ünlü olduğu Beatboxing'den geçilmeyen, sıradan R&B / Pop melodileriyle unutulmaya yüz tutması kaçınılmazdı. Lewis'in ikinci albümü ise kendi kulvarında bir başyapıt! Zira bu sefer Lewis, tıpkı blog'un bir başka "favorisi" Mandy Moore - Amanda Leigh örneğindeki gibi ipleri kendi eline almış durumda. Plak şirketinin onu klasik kesim bir R&B sanatçısına hatta daha da abartılı olarak yeni bir Justin Timberlake'e döndürmeye çalışmasını kabullenmeyip, kendi bildiğini okumaya başladığında gerçek kimliğini kazanıyor.

Heartbreak On Vinyl, bir dans albümü. Ama çok iyi bir dans albümü. Hafızalara kazınacak melodilerle, ses oyunlarıyla dolu. Üstelik her club'da duymaya alışık olduğumuz "kop kop, tekno tekno" modundan da çok uzak. Günümüz dans müziğinin bu kelimelerle anlatıldığı bir dönemde, bu tarz, türünün kökenlerine sadık bir albüm bulmak zor. Albümü herkese öneremem ama electropop, dance-pop ile ilgilenen kesime ilaç gibi gelecektir. Son olarak albüm, benim geçen sene içinde en çok dinlediğim albümdür, hatta salt bu albüm yüzünden last.fm profilimde Blake Lewis, tüm zamanlar içinde en çok dinlenenler listemde 2. sıraya çıkmıştır.

Mire en çok bunlara tapıyor:
Please Don't Stop (Love or Torture) / Heartbreak On
Vinyl / Binary Love / Rhythm Of My Heart / Sad Song

Tracklist:
1. Heartbreak On Vinyl
2. Binary Love
3. Freak
4. Sad Song
5. Rhythm of My Heart
6. Afraid
7. Left My Baby For You
8. SuperScratchaVocalisticTurnatableLicious
9. Rebel Without A Cause
10. Our Rapture of Love
11. The Point
12. The Remedy
13. Love or Torture (Please Don’t Stop)

Download

Janelle Monae - The ArchAndroid

2010-09-10T04:18:00.000-07:00

The Most Critically Acclaimed Album Of 2010, According To Metacritic.

Metacritic nedir? US çapında yazılı basında çıkan eleştirileri toplayan ve bu eleştiriler üzerinden puanlama sistemi yapan bir site. Janalle Monae'nin The ArchAndroid albümü bu sitedeki eleştirilere göre 2010'un en iyi 3. albümü. Ama listedeki ilk 2 albüm 1970li yıllara ait oldukları için (tekrar basımları söz konusuymuş) gönül rahatlığıyla en iyi albümü diyebiliriz.

Peki Janelle Monae kimdir? 1 Aralık 1985, Kansas City doğumlu hanım kızımız aslında 2007 yılından beri ufaktan ufağa piyasaya girme çabaları içinde. 2007'in ortalarında piyasaya sunduğu Metropolis: Suite I (The Chase) EP'sini 2008'de P.Diddy'nin kendisini keşfetmesi ve onun plak şirketine kaydolmasıyla Metropolis: The Chase Suite (Special Edition) olarak tekrar piyasaya sürdü ve bir EP için oldukça büyük ses getirdi. Daha ilerlemeden önce P.Diddy isminin Janelle Monae'nin müziğinde neredeyse hiç etkisi olmadığını söyleyelim, Monae'den klasik R&B ezgileri bekleyenleri şimdiden uyaralım: Monae R&B dışında her türlü müziği yapıyor! :)

Monae'in alter-ego'su Android Cindy Mayweather'ın maceralarını içeren Suite I'den sonra ise Monae'in ilk stüdyo albümü The ArchAndroid: Suites II & III piyasaya çıktı. Alfred Hitchcock filmlerinden Philip K. Dick romanlarına kadar uzanan bir seçkinin yanı sıra bu albümlerin asıl çıkış noktası Monae'in "bilimkurgu filmlerinin Godfather'ı" olarak nitelendirdiği Metropolis filmi.

The ArchAndroid'in tarzını tanımlamak için aslında 10larca kelime kullanılabilir ama ben hepsini kapsayan tek bir kelime kullanacağım: Eklektik. Monae albümdeki 18 şarkı boyunca asla tek bir türe/tarza bağlı kalmıyor. Yeri geliyor soul yapıyor yeri geliyor art rock. Aslında albüm, anlatılması en zor albümlerden biri. Zira hiç bir şarkının birbirine benzemediği bir albümde, hangi şarkıyı hangisine örnekleyeceksiniz ki?

Hurts'ün Happiness'i gelene kadar Monae'in The ArchAndroid'i benim için yılın albümüydü. Aslında hala başabaş yarışıyorlar, hatta Monae'yi aylardır bıkmadan / sıkılmadan dinliyor olmam o yarışı her an döndürebilir.

Janelle Monae - The ArchAndroid epik bir albüm, şahane bir albüm, muhteşem bir albüm. Yılın en iyi eleştiriler olan albümünü söylemiş miydim? :P Evet onu söyledik, son olarak şunu da ekleyelim albüm aynı zamanda Metacritic'de tüm zamanlarda en iyi eleştiri alan 33. albüm :) Bir başlangıç için hiç fena değil, di mi.

Mire en çok bunları sever:
Faster / Sir Greendown / Cold War / Come Alive (War Of The Roses) / Wondaland / Babopbye Ya

Tracklist:
01. Suite II Overture
02. Dance Or Die (Feat. Saul Williams)
03. Faster
04. Locked Inside
05. Sir Greendown
06. Cold War
07. Tightrope (Feat. Big Boi)
08. Neon Gumbo
09. Oh, Maker
10. Come Alive (The War of The Roses)
11. Mushrooms & Roses
12. Suite III Overture
13. Neon Valley Street
14. Make The Bus (Feat. Of Montreal)
15. Wondaland
16. 57821 (Feat. Deep Cotton)
17. Say You’ll Go
18. BabopbyeYa

Mandy Moore - Amanda Leigh

2010-09-10T03:29:00.000-07:00

Çıktığı andan itibaren yaptığı müzik yüzünden Britney Spears, Christina Aguilera hatta pop dünyasının en işe yaramaz sarışını Jessica Simpson'la karşılaştırılan ve her daim bu 3 ismin arkasında tutulan Mandy Moore şükür ki artık kendini teenage-pop akımıyla kandırmaya çalışmayan bir isim. Bu akımdaki ilk albümlerinde bile yeni birşeyler denemeye çalışan Moore, 2003 yılında çıkardığı ve tamamı coverlardan oluşan Coverage albümüyle müziğinde ciddi bir revizyona gittiğinin sinyallerini vermişti. Arkasından herkesi şaşırtan ama ticari anlamda pek aradığını bulamayan bir "Wild Hope" albümü geldi. Ve geçtiğimiz yıl Moore'un adeta kendini bulduğu Amanda Leigh albümü çıkageldi.

Amanda Leigh, Moore'un en olgun işi. Asla bir pop albümü olarak değerlendirilmemesi gerekiyor. Daha çok akustik enstrumanların cirit attığı, folk'u pop'la harmanlayan bir tarzı var. Moore, Wild Hope ile artık ondan istenen müziği değil kendi istediği müziği yapmak istediğini söyleyip duruyordu, Amanda Leigh işte tam da bunun göstergesi. Moore kendi kafasına göre takıldığında ortaya "gerçekçi" notalar çıkmış. Gitarların, piyanoların çılgın attığı, Moore'un yeri geldiğinde neredeyse bir ninni tarzında dingin olduğu, yeri geldiğinde kahkahalarla gülecek kadar çoştuğu ama sonuç olarak herşeyiyle bir bütün olan ve tek bir şarkısının bile falso vermediği kayıt, benim için 2009'un hatta yemişim 2009'u tüm zamanların en iyi albümlerinden biri.

Çoğunlukla olumlu yorumlar alan, Metacritic'de 100 üstünden 70 puanı olan Amanda Leigh çok büyük başarılar yakalayamadığı için belki biraz da gizli bir hazine. Dua edelim ki Moore'un "son şans" olarak tanımladığı ve sanatçının gerçek ismini taşıyan albüm, Moore'dan göreceğimiz son iş olmasın. Çünkü kendi müzikal zirvesine ulaşmasına çok az kaldı...

Mire en çok bunları sever:
Fern Dell / Nothing Everything

Tracklist:

01. Merrimack River
02. Fern Dell
03. I Could Break Your Heart Any Day Of The Week
04. Pocket Philosopher
05. Song About Home
06. Everblue
07. Merrimack River (Reprise)
08. Love To Love Me Back
09. Indian Summer
10. Nothing Everything
11. Bug

Download

Hurts - Happiness

2010-09-09T13:07:00.000-07:00

Hurts'ün debut albümü Happiness öyle bir albüm ki, keşfedeli 3 gün olmasına rağmen benden "yılın en iyi albümü" sıfatını aldı. Öyle bir albüm ki, yatıp kalkıp onu dinliyorum. Öyle bir albüm ki, arabada çaldığım her yabancı şarkının sesini ille bir noktada kısan babam bile cd'nin daha ilk dakikalarında "müzik ne güzel" diyip tüm CD'yi bangır bangır çalma fırsatı verdi.

Aslında Hurts'ü duymam 1 ay öncesine dayanıyor. Spotify sağolsun, bol bol sample çalıp reklamlarını yapıyor ve her seferinde "ulan ne güzel tınlıyor" diyip albümün daha çıkmadığını bildiğimden bilinçaltına atıyordum. Daha sonra Anna Friel'in seslendirdiği interaktif audio-novel olayı çıktı. Spotify üyesi olanlar "a5m4" diye aratırlarsa neden bahsettiğimi anlayacaklardır. Ona biraz kulak kabarttıkça albüme olan iştahım daha da arttı. Ve 3 gün önce albüm Spotify'a resmi olarak eklendi. İlk şarkı olan "Silver Lining"e tıklayıp başlattım playlist'i. Bekliyorum ki ilk dinleyişte albüm oturmayacak biraz demlenmesi gerekecek. Hayır sevgili okur, bu albüm daha bana ilk şarkıdan yıllardır çekmediğim müzikal bir oha çektirdi. Kendimi kandırmak istedim, dedim "2. şarkıdan sonra boka sarar". O ilkinden de muhteşem çıktı! Böyle böyle ilerler ve ben albüme iyice aşık olmaya başlarken, "o" başladı. Albümün 6. şarkısı olan "Illuminated". Ve işte o zaman Hurts'ün benim için vazgeçilmez olacağını anlamıştım...Hemen bir araştırmayla Illuminated'in İngiliz kanalı Sky'ın HD kanalının reklamlarında da çaldığını öğrendim. (Bir şarkı bir reklama bu kadar uyar!) İçimdeki "promocu" kimlik de çoştu o anda...

Bu adamlar ne tür müzikler yapıyorlar peki? Wikipedia'ya göre Synthpop, Electronic ve New Wave karışımı. Last.Fm ise benzer sanatçılar olarak Monarchy, Robyn, Tesla Boy'u filan sıralıyor. Robyn harici diğerlerini pek bildiğim söylenemez. Ben biraz early Depeche Mode havası aldım.

Çok uzatmak istiyorum aslında çünkü gruba ve albüme olan heyecanım o kadar büyük ki! Ama bir yandan da biliyorum ki, ben sussam da bir kaç aya kalmaz bu grup tanıtıma ihtiyaç duymayan gruplardan birine dönüşecek.

Hurts - Happiness, kesinlikle bu yılın en heyecan verici işlerinden, en cool/harika/iyi albümlerinden biri. Silver Lining ve Illuminated'a ise ekstra dikkat! :))

Mire en çok bunları sever:
Illuminated / Silver Lining / Wonderful Life

Tracklist:

Silver Lining
Wonderful Life
Blood, Tears & Gold
Sunday
Stay
Illuminated
Evelyn
Better Than Love
Devotion (feat. Kylie Minogue)
Unspoken
The Water

Download

Mike Posner - 31 Minutes To Takeoff

2010-09-07T05:53:00.000-07:00

Eğer popüler müzik çalan radyoları dinliyorsanız (bilhassa Amerikan kökenli) Mike Posner'ın "Cooler Than Me" şarkısını en az 1-2 kez duymuşsunuzdur. Amerika listelerinin yeni gözdesi Posner'ın debutu 31 Minutes To Takeoff, kesinlikle Cooler Than Me'den çok daha fazlasını vaadeden bir synthpop albümü.

Albüm belki çok taze değil veya asla bir klasik olamayacak, ama Posner için iyi bir başlangıç. 80leri Synthesizer'larını 90ların iç karartan (en azından benim için) R&B notalarıyla buluşturan, aslında bu zamanın çok öncesinde kalmış bir albüm bu. Belki de bu yüzden dinlemesi bu kadar zevkli. Posner'ın melodileri aktıkça 90ların o özlediğiniz, sıkılmadığınız köşelerine kaçış yapmanızı sağlıyor. Ama yine de bir şekilde aynı zamanda kendini 2000lere ait de hissettiriyor.

Posner'ın sesi aslında müzik yapmaya ne kadar elverişli tartışılır. Kendisinin oldukça tiz bir sesi var, hatta bu yüzden şarkıların bass ayarıyla oynama ihtiyacı duyuyor insan. Ama asla dinlenilmeyecek kadar kötü değil, aksine dinledikçe kendine ait tınısı ön plana çıkıyor ve kendine alıştırıyor.

Kalıcı olur mu tartışılır ama benim için 2010'un keyifli albümlerinden biri 31 Minutes to Takeoff. Eğer biraz 90lar popundan geçtiyseniz, sizin de beğeninizi kazanacaktır.

Mire en çok bunları sever:
Delta 1406 / Save Your Goodbyes / Falling / Please Don't Go

Tracklist:
1. 31 Minutes to Takeoff (Intro)
2. Please Don’t Go
3. Bow Chicka
4. Cooler Than Me (Single Mix)
5. Déjà Vu
6. Do U Wanna?
7. Cheated On U
8. Gone In September
9. Save Your Goodbyes
10. Synthesizer
11. Delta 1406
12. Falling

Download

The Greatest Ears In Town...

2010-09-06T08:56:00.000-07:00

Geçen senenin film festivalinde bir belgesel vardı.

The Greatest Ears in Town: The Arif Mardin Story [rate:no votes] unknown votes

. Film, Grammy ödüllü Türk prodüktör Arif Mardin'in hayat hikayesini, bugüne kadar başardıklarını, yarattıklarını Aretha Franklin, Bette Midler gibi efsanelerin dilinden anlatıyordu. Film bittiğinde Mardin'e olan saygımın yanı sıra filmde müjdesi verilen "son albüm" All My Friends Are Here için de deli bir heyecan taşıyordum. Öyle ki film çıkışında albümün henüz piyasaya sürülmediğini, en az 3-4 ay sonra çıkacağını öğrendiğimde asla unutamayacağım bir "kursakta kalma" deneyimi yaşamıştım.

Arif Mardin'in ölmeden önce çalışmalarını sürdürdüğü ve o ölünce oğlunun tamamladığı "All My Friends Are Here" bir tribute albümü. Bette Midler'ın Barry Gibb ile bestelediği "The Greatest Ears In Town" Mardin'den, İstanbul'dan bahseden çok neşeli bir açılış parçasıyken, albümün geri kalanı Mardin'in kariyerini özetler bir şekilde akıyor. Büyük kısmının Mardin tarafından yazılıp, bestelendiği albümde Norah Jones, Chaka Khan, Raul Midon, Carly Simon, Willie Nelson gibi isimler yer alıyor. Albümün son parçası ise Mardin'in bizzat piyano başına geçtiği "Wistful".

Bu albümü paylaşma nedenim hem gerçekten iyi prodükte edilmiş bir albüm olup bir miras değeri taşıması hem de Türkiye'de piyasaya sürülmemiş olması. Çok büyük uğraşlarla amazon'un mp3 servisinden satın aldığım albümü sadece sizin için özel olanlara dinletin :)

Mire en çok bunları sever:
Goodbye To Rio / The Greatest Ears In Town / So Blue / Longing For You

Tracklist:
01. The Greatest Ears In Town (feat. Bette Midler and Barry Gibb) 4:40
02. So Blue (feat. Chaka Khan and David Sanborn) 4:59
03. No Way Out (feat. Nicki Parrott) 5:32
04. Goodbye To Rio (feat. Raul Midon) 4:15
05. No One (feat. Dianne Reeves) 3:21
06. So Many Nights (feat. Danny O'Keefe) 4:13
07. Calls A Soft Voice (feat. Carly Simon) 5:41
08. Longing For You (feat. Norah Jones with Joe Lovano and John Faddis) 6:49
09. Dual Blues (feat. Amy Kohn) 5:31
10. Chez Twang's (feat. Dr. John) 5:38
11. Willie's After Hours (Lonestar Blues) (feat. Willie Nelson and Katreese Barnes) 5:58
12. All My Friends Are Here (feat. Hall & Oates, Barry & Robin Gibb, members of The Rascals and The Average White Band, Phil Collins, Lalah Hathaway, Cisy Houston and Randy Brecker) 4:32

Link: Yorumlar sekmesinin içinde.

[rate:no votes] unknown votes

Renkörü

2010-09-05T16:01:00.001-07:00

Ben renk körü olduğumu bildiğim halde annem "hayır sen sadece renkleri bilmiyorsun" der. Bir bakıma doğru aslında, benim hiç renkleri öğreten bir oyuncağım filan olmadı küçükken. Haliyle öğrenememiş olabilirim. Buna artı olarak testlerle onaylanmış bir renk körlüğüm de var. Hoş, günlük hayatta kırmızı ve yeşili karıştırdığım bir anım olduğunu hatırlamıyorum ama bu teste çok tabi tutulduğumu biliyorum. Ne zaman renk körü olduğumu belirtsem, karşımdaki insan sorar "bu ne renk?". Sorduklarının da ne kırmızıyla ne yeşille alakası vardır orası apayrı bir saçmalık. Bir de miyopluk var ben de. (Buna rağmen olabildiğince en ufak font boyunu kullanırım her zaman!) Bu gözlerle nasıl sinema & tv camiasına atılacağımı merak etmekteyim. O olmadı Grafik Tasarım vs. düşünen biriydim bir de!